• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Reader (2008)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Σφραγισμένα Χείλη

Πολεμικό Δράμα | 124' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 8 Ιαν 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 25/05/2009
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Γερμανικά - Ελληνικά - Λατινικά
Δημοτικότητα: 0.08 %
Αξιολόγηση: 8.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/10   (8.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Πόσο μακριά θα φτάσεις για να προστατέψεις ένα μυστικό;

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2009

Ο Stephen Daldry, γνωστός σε όλους μας από τα "Billy Elliot" και το "The Hours", κάνει ταινία το ήδη επιτυχημένο βιβλίο, Der Vorleser, του Bernhard Schlink. Νωπό στην ατμόσφαιρα το ιδιαιτέρως τραυματικό χάρισμα των Anthony Minghella και Sydney Pollack στην αφήγηση του συναισθήματος. Αμφότεροι βρίσκονται στην παραγωγή της ταινίας, η οποία και αφιερώνεται στην μνήμη τους...

Στην Αγγλία του `60 αναπτύσσεται μια ερωτική σχέση μεταξύ ενός 15χρονού, του Michael Berg (David Kross) και μιας 30κάτι γυναίκας, της Hanna Schmitz (Kate Winslet), η οποία είχε διατελέσει και φρουρός στις περιβόητες φυλακές του Άουσβιτς. Αρχικώς, οι ερωτικές παρορμήσεις της εφηβείας συνθέτουν τον ορισμό της σεξουαλικής σχέσης. Ωστόσο, αν προσδοκείς να δεις ένα κολάζ από παθιασμένες σκηνές, τότε μάλλον θα απογοητευτείς. Ο Stephen Daldry θα μετατοπίσει σύντομα τους άξονες, και θα υποδηλώσει, έστω στιγμιαία, μια βαθύτερη σχέσης αγάπης. Γιατί η αγάπη στο σύμπαν του Reader είναι η μόνη που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Να ριζώσει βαθιά στην καρδιά και να ξεριζώσει το παρελθόν απ` τη μαυροσυννεφιά. Μέσα στο ίδιο το άτομο, να ξεριζώσει το ίδιο το άτομο. Η αγάπη που ισούται με πόνο αβάσταχτο για το ίδιο το υποκείμενο. Ο David Kross έχει δηλώσει "όσο αγαπάς υποφέρεις" στοχεύοντας ευθέως στον κέντρο του συναισθήματος. Η μάλλον όχι του συναισθήματος. Η αγάπη δεν είναι απλά ένα συναίσθημα, είναι κάθαρση!

Μεταφερόμαστε αιφνιδίως έξι χρόνια αργότερα. Η ερωτική σχέση έχει διακοπεί, και ο David Kross είναι πλέον φοιτητής νομικής. Ως τέτοιος, στα πλαίσια σεμιναρίου, παρακολουθεί συντετριμμένος την δίκη κατά των υπαιτίων των απάνθρωπων θανάτων στο Άουσβιτς. Ανάμεσα στις κατηγορούμενες και η Kate Winslet. Σε αυτό το σημείο οφείλουμε να σημειώσουμε την καταλυτική παρουσία ενός συμφοιτητή. Ο οποίος χάρις στην ευστροφία και τον ορθολογικό κυνισμό του, υπογραμμίζει εύστοχα τον πραγματολογικό ορισμό της δικαιοσύνης. "Η δικαιοσύνη είναι αντιπερισπασμός" λέει. Ένας αντιπερισπασμός, σαν να θέλει να απαλλαγεί από την ευθύνη του εαυτού της. Η δικαιοσύνη λοιπόν καθρεφτίζεται και εδώ ως ένα εργαλείο στα χέρια των δυνατών, των κυβερνήσεων. Μια δικαιοσύνη που εξαντλεί τη σκληρότητα της σε ανήμπορους ανθρώπους, απαλλάσσοντας εκείνους, τους "χειροδύναμους", που φέρουν το βαρύτερο φορτίο. Και η Kate Winslet είναι ο κατ` εξοχήν ορισμός της αδύναμης γυναίκας. Ο αποδιοπομπαίος τράγος, που με την παραδειγματική τιμωρία του, θα χαρίσει στους πραγματικούς υπαίτιους (όπως πολιτικοί, κυβερνήτες, διοικητές) την ελευθερία, αλλά και θα διατηρήσει την αμόλυντη φήμη τους.

Ακόμα και για την Kate Winslet θα μπορούσε να υπάρχει διαφυγή. Οι δικαιολογίες υπαρκτές και αληθείς. Όμως, ένα σύμπλεγμα αναστολών, φόβων και καταπιεσμένων συναισθημάτων, τόσο απ` την πλευρά της όσο και απ` αυτή του πρώην νεαρού εραστή της, δεν της επιτρέπουν μια δεύτερη ευκαιρία στον κοινό εγκόσμιο βίο. Άλλωστε ο Stephen Daldry δεν ενδιαφέρεται για τη διαφυγή του ατόμου απ` τον ίδιο του τον εαυτό. Αντιθέτως. Η αγάπη υποβόσκει πάντα, μέσα στα συντετριμμένα συναισθήματα, μέσα στις καταπιεσμένες επιθυμίες. Σαν ένα γιγάντιο πέπλο που καλύπτει το άτομο. Ένα γιγάντιο πέπλο, που μέσα απ` τις κατασπαρακτικές του ιδιότητες δύναται να αναμορφώνει. Ίσως για αυτό δε βλέπουμε καμία σχέση ολοκληρωμένη, γιατί η αγάπη δεν είναι στατική και επειδή το βάρος της είναι ασήκωτο για τις αδύναμες ανθρώπινες πλάτες.

Την σκυτάλη απ` τον εκπληκτικό David Kross παίρνει ο επίσης χαρισματικός Ralph Fiennes για να υποδυθεί τον ήρωα στην πιο ενήλικη μορφή. Εξίσου απόμακρος και μοναχικός με τον προκάτοχο του. Το παρελθόν έκδηλο πάνω του. Μια λυσσαλέα μάχη εντός του. Και η δυνατότητα έκφρασης στον σκληρό κόσμο είναι μηδαμινή, όχι όμως και αποτρεπτική. Θα αποτελέσει μοναδικός σύνδεσμος με την φυλακισμένη Kate, σε μια υπέρογκα συναισθηματικά φορτισμένη σύνδεση. Και όπως αρχικώς έχει διατυπώσει ο Άγγλος σκηνοθέτης, αυτή η αγάπη σε συνδυασμό με την Τέχνη, που αποθεώνεται διαρκώς εντός της ταινίας, θα γίνουν το επιούσιο άγγιγμα στο εσωτερικό της Kate Winslet. Η οποία πλέον, μέσα απ` τον διαρκώς επίπονο εσωτερισμό, θα χειραφετηθεί απ` το παρελθόν της. Επιτυγχάνοντας την καθαρτική συγχώρεση. Όχι απ` τους άλλους, όχι απ` τον εαυτό της, αλλά απ` τον ίδιο το θεατή. Ολοκληρώνοντας την ταύτιση της Τέχνης με την αγάπη.

Η εσωτερική πάλη του ατόμου μένει συνεχώς αδιόρατη. Ίσως γιατί κανείς δεν κατάφερε ακόμα να περιγράψει με λόγια το "είναι" του συναισθήματος. Αυτό είναι που κάνει τον ρόλο των ερμηνευτών σαφώς πιο δύσκολο. Καθώς δεν καλούνται να αποτυπώσουν ευθέως το πρόσωπο της εσωτερικής πάλης, αλλά τα ίχνη αυτής πάνω τους. Η Kate Winslet παραδίδει μια τρισμέγιστη ερμηνεία. Μια ερμηνεία που κλέβει τις εντυπώσεις και αξίζει να συζητηθεί όσο τίποτε άλλο. Απ` το The Reader, που προτάσσει διαρκώς την Τέχνη ως πρότυπο εξανθρωπισμού, δε θα μπορούσαμε να μην αναφέρουμε τις καθηλωτικές μουσικές του Nico Muhly. Οι οποίες συνυπογράφουν και συνακολουθούν την συναισθηματικότητα της ταινίας.

Ιδιαίτερη εντύπωση κάνει και το φινάλε. Το "The Reader" παρά τις προφανής σεναριακές ανεπάρκειες, κάνει μια ξεκάθαρη δήλωση ανωτερότητας στο κλείσιμο του. Αποφεύγοντας χαρακτηριστικά την "μελοδραματική" σύγχυση στο επίπεδο της πλοκής των λοιπών ταινιών του είδους, και φέγγοντας για άλλη μια φορά σε σιωπηλούς ανθρώπινους ήχους...

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Γιώργος Ευθυμίου




Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2009

Είναι εμφανές ότι σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, ο Stephen Daldry αδυνατεί να μεταφέρει την ουσία της νουβέλας του Bernhard Schlink στη μεγάλη οθόνη. Αυτό δε σημαίνει ότι τα Σφραγισμένα Χείλη αποτυγχάνουν παντελώς ως ταινία. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Ναι μεν το στήσιμο είναι άψογο και η σκηνοθεσία αξιοπρεπής, όμως από αυτή λείπει η ουσία, το βασικό συναίσθημα και όλες οι απαντήσεις στα διαδραματιζόμενα γεγονότα. Όχι μόνο δε παίρνεις τις επιθυμητές εξηγήσεις για τις πράξεις των ηρώων, αλλά δε μπορείς και ως θεατής να δικαιολογήσεις ή να ερμηνεύσεις τη στάση εσωστρέφειας που αυτοί κρατάνε απέναντι σε όσα συμβαίνουν. Τα πολλά σεναριακά προβλήματα υποβαθμίζουν τη δουλειά που καταβάλει ένα επιτυχημένος σκηνοθέτης και μία αρκετά ταλαντούχα ηθοποιός, κάνοντας την ταινία να μοιάζει κενή, καθόλου πλήρης και άνιση σε ερμηνείες, σενάριο, σκηνοθεσία ακόμα και τη μουσική. Στο τέλος αντιλαμβάνεσαι πως μετά βίας καταφέρνει να ολοκληρωθεί ένα φιλμ, που σαν συνολική εικόνα είναι ψυχρό, απόμακρο και αδιανόητα ανεπαρκές. Αναρωτιέμαι, άραγε για να χαρακτηριστεί μία ταινία ως πετυχημένη αρκεί ένα σκηνοθετικό όνομα, μία μεγάλη ηθοποιός και μία γνωστή νουβέλα; Γιατί σε αυτή την ταινία δε θα βρείτε τίποτα περισσότερο από αυτά.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Βασίλης Καγιογλίδης




Σάββατο 7 Μαρτίου 2009

Όταν μετά από τόσα χρόνια και τόσες ταινίες έχεις να κάνεις ακόμα μια καταγγελία επί των εγκλημάτων του ναζισμού, πρέπει να προσπερνάς την γνωστή εικόνα και να κοιτάς πολύ βαθύτερα. Αυτό, όμως, δεν το κάνει ο Stephen Daldry, παρότι υπάρχει σαφής διάθεση για αφήγηση. Το στόρι δεν υπερτερεί των ιστορικών γεγονότων και κυρίως ο μείζων σημασίας χαρακτήρας, που υποδύεται η Kate Winslet, παλινδρομεί χωρίς να μας δίνει την ευκαιρία είτε να τον νιώσουμε, είτε καν να τον καταλάβουμε.

Είναι μια στάνταρ, μάλλον ακαδημαϊκά θα έλεγα, καλή ταινία, αλλά δεν μπορεί να κουβαλήσει το φορτίο της σημαντικότητας που την περιτυλίγει. Ο Daldry δεν επιδεικνύεται σκηνοθετικά, κάτι που είναι μεν καλό προς αφήγηση, αλλά αυτή η αφήγηση καταντάει συχνά επιτηδευμένη. Τελικά όλο το «σύστημα» πνίγεται στον όρο «καλή παραγωγή», αφού όντως γίνεται σοβαρή δουλειά σε τομείς όπως η μουσική, τα σκηνικά, τα κοστούμια, το ευαίσθητο μοντάζ. Αν κάποιος ξεχωρίζει περισσότερο είναι η Kate Winslet, που εντέλει είναι γεννημένη για δύσκολους ρόλους. Αν βοηθιόνταν περισσότερο κι ο χαρακτήρας της από το σενάριο, θα μιλάγαμε εύκολα για τεράστια παρουσία. Συμβολική η ύπαρξη του Ralph Fiennes και απλά συμπαθητική του αληθινού πρωταγωνιστή David Kross.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

Σταύρος Γανωτής




Τρίτη 17 Μαρτίου 2009

Στην πρώτη του, ουσιαστικά, ταινία μετά τις «Ώρες», ο Stephen Daldry, ενώνει τις δυνάμεις του με την Kate Winslet, οδηγώντας την στο πρώτο της Oscar, μετά από πέντε «άκαρπες» προσπάθειες. Το «The Reader» εκτυλίσσεται στην μεταπολεμική Γερμανία και διηγείται την ερωτική ιστορία της ώριμης Hana (Kate Winslet), με τον κατά πολλά χρόνια μικρότερό της, Michael, τον οποίο αρχικά υποδύεται ο David Kross και μετέπειτα ο Ralph Fiennes.

Ο σκηνοθέτης μπαίνει χωρίς χρονοτριβές μες στο θέμα, δηλαδή την ερωτική έλξη μεταξύ της Hana και του Michael και το πρώτο μέρος της ταινίας (με εξαίρεση κάποια flashforward), αφορά την ερωτική επαφή των δυο, μιας σαραντάρας ανεξάρτητης γυναίκας κι ενός άβγαλτου 15χρονου κι είναι γεμάτο ερωτικές σκηνές, εντάσεις, αλλά και αποσπάσματα από διάφορα λογοτεχνικά έργα, καθώς η Hana αρέσκεται στο να ακούει τον Michael να της διαβάζει. Οι δυο πρωταγωνιστές σ` αυτό το σημείο παίζουν πολύ περισσότερο με τα (γυμνά) σώματά τους κι αυτά που αφήνονται να εννοηθούν είναι πολύ περισσότερα από αυτά που τελικά βλέπουμε στην οθόνη.

Περνάμε μερικά χρόνια μετά, ο Michael είναι φοιτητής νομικής και παρακολουθεί μια δίκη των Ες-Ες, όπου θα συναντήσει ξανά. την Hana, η οποία είναι κατηγορούμενη! Περισσότερα δεν σας αποκαλύπτουμε. Σ`αυτό το μέρος, ανακαλύπτουμε ουσιαστικά στοιχεία για τους χαρακτήρες των δυο που μας είχαν διαφύγει πριν. Είναι το σημείο όπου η ταινία επιτυγχάνει την κορύφωση της, για να οδηγηθεί στο τρίτο μέρος και στο κλείσιμο, με τα διαδραματιζόμενα γεγονότα μετά το πέρας της δίκης.

Προσωπικά λάτρεψα την ερμηνεία του Kross ως «μικρού» Michael. Από την άλλη, μ`άρεσε εξίσου εκείνη της Winslet, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν ήταν Oscar material. Στο πρώτο μισό εμφανίζεται συνέχεια γυμνή, ενώ στο τέλος είναι αγνώριστη. Έχει ουσιαστικά μερικά λεπτά στα μισά της ταινίας για να «χτίσει» τον ρόλο της κι αυτό το εκμεταλλεύεται, αλλά και πάλι. Είναι δεδομένο πάντως πως είναι ηθοποιός γεννημένη για δύσκολους ρόλους. Ο Fiennes είναι απλώς διεκπεραιωτικός.

Συνοψίζοντας, το «The Reader» είναι μια καλή ταινία. Διαθέτει καλές ερμηνείες, δεν ακολουθεί την πεπατημένη οδό, επιτυγχάνει την ατμόσφαιρα της εποχής, διαθέτει καλά σκηνικά, κοστούμια, μουσική, αλλά... Αλλά σου αφήνει μια στυφή γεύση στο κλείσιμο της, σαν να σου υποσχέθηκε περισσότερα τελικά από όσα σου έδωσε.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Δημοσθένης Καραγιαννόπουλος




Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2009

Η αλήθεια είναι πως πριν ξεκινήσω να δω το “The Reader”, κατεχόμουν από ένα είδος προκατάληψης. Όχι, δεν οφειλόταν στον σκηνοθέτη, ούτε στους ηθοποιούς, για την ακρίβεια δεν οφειλόταν ούτε στην ίδια την υπόθεση της ταινίας. Ο φόβος μου είχε να κάνει με το αν θα έβλεπα ή όχι, μια ακόμα προπαγανδιστική ταινία υπέρ του δικαίου των Εβραίων. Τελικά, έστω κι αν αυτό δεν αποφεύχθηκε στον απόλυτο βαθμό, έγινε με τέτοιο συγκαλυμμένο τρόπο που δεν με ενόχλησε καθόλου θα έλεγα. Γιατί το “The Reader”, αποδείχτηκε μια μοναδική ταινία, από εκείνες που ξέρει να γυρίζει ο Daldry.

Ο Daldry βασισμένος στο μυθιστόρημα του γερμανού συγγραφέα Bernhard Schlink, μας μεταφέρει στο Βερολίνο της δεκαετίας του `60 όπου και γινόμαστε μάρτυρες μιας παράνομης και θεωρητικά αταίριαστης ερωτικής σχέσης ανάμεσα σε ένα δεκαπεντάχρονο και σε μια τριανταπεντάχρονη γυναίκα. Αρχικά η σχέση τους φαντάζει να επηρεάζεται αποκλειστικά και μόνο από την διάθεση της σεξουαλικής επαφής. Όμως όσο το πρώτο μέρος της ταινίας προχωρά, πίσω από τις γυμνές σάρκες των πρωταγωνιστών, τα γεμάτα θέλω βλέματά τους και τα γλυκόπικρα χαμόγελα, μπορεί κανείς να διακρίνει πολλά περισσότερα. Συναισθήματα που μπορεί να μην εκφράζονται με λόγια και όμως, ακούγονται πιο δυνατά κι έντονα από κάθε λέξη.

Και ένα μεγάλο ερώτημα γεννιέται; Μπορεί να υπάρξει αγάπη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους σαν αυτούς της ιστορίας μας; Η ταινία αυτή αποδεικνύει πως ναι, μπορεί και μάλιστα να εκφράζεται απόλυτα, ακόμα κι όταν ο λόγος της δεν είναι αρκετά δυνατός για να φτάσει στ`αυτιά μας. Μπορεί γιατί στέκεται ικανός να στοιχειώσει τους ήρωες και να καθορίσει τις πράξεις, το μέλλον αλλά και το ίδιο το εγώ τους μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Όσο κι αν αρχικά παρουσιάζεται σαν ένα δυνατό πάθος, δεν έχουμε πορνό σκηνές αλλά, μια ερωτική διάθεση που παρουσιάζεται με καλλιτεχνικό τρόπο και εξελίσσεται σε ένα βασανιστικό, ψυχολογικό μαρτύριο.

Μπορεί ο έρωτας να είναι η αφετηρία της ιστορίας, η βάση πάνω στην οποία στηρίχτηκε ο κορμός της όμως δεν μένει μόνο εκεί. Προχωράει ένα βήμα παραπέρα θέτοντας ζητήματα ηθικής και αξιοπρέπειας. Μας διχάζει καθώς πρέπει να παρατηρούμε και να καταλάβουμε τις επιλογές των ηρώων. Επιλογές που μπορεί στα δικά μας μάτια να μην είναι λογικές όμως, κάτω από συντρίμμια της δικιάς τους ζωής και σχέσεων να είναι απόλυτα ορθολογική. Αυτός είναι και ο λόγος που τα χείλη τους μένουν σφραγισμένα, ακόμα κι όταν έχουν την δυνατότητα να ανοίξουν και να οδηγήσουν στην φαινομενικά επιθυμητή και αποδεκτή λύτρωση και στην απελευθέρωση. Τα πράγματα όμως δεν είναι πάντα τόσο απλά, όσο δεν είναι απλή και η ζωή.

Η Hana είναι ένα εξιλαστήριο θύμα, είναι εκείνη που καλείται να πληρώσει το τίμημα των πράξεων ενός ολόκληρου έθνους σε μια προσπάθεια παραδειγματισμού και ικανοποίησης όσων γλίτωσαν. Γίνεται εκείνη που από επιθυμία και ανάγκη να μην ντροπιαστεί, επωμίζεται ένα βάρος που σηκώνει γενναία. Δίκαια ή άδικα, αυτό είναι ένα πιο περίπλοκο κομμάτι καθώς, η δικαιοσύνη είναι περίπλοκη. Πόσο δίκαιη μπορεί να είναι όταν θυσιάζει κάποιον που ίσως δεν θα έπρεπε μόνο και μόνο για να προφυλάξει εκείνους που βρίσκονται σε ανώτερα κλιμάκια που κανείς δεν έχει το κουράγιο ή και την θέληση, έστω να προσπαθήσει να αγγίξει;

Στον ρόλο της Hana συναντάμε την πιο ώριμη από ποτέ Kate Winslet. Ανέκαθεν ήταν μια ηθοποιός που έκανε περίφανη την Αγγλική νήσο όμως τα τελευταία χρόνια, οι ερμηνευτικές της εκρήξεις είναι κάτι περισσότερο από μοναδικές. Μεστή, αναμφίβολα ικανή να κερδίσει τα πιο θετικά σχόλια ακόμα και του πιο απιτητικού θεατή. Δεν είναι να απορεί κανείς που κατέκτησε επιτέλους το χρυσό αγαλματάκι αλλά, να απορεί πως μπορεί οποιοσδήποτε να είχε την παραμικρή αμφιβολία ότι δεν θα το πετύχαινε.

Ο νεαρός David Kross, είναι μοναδικός στον ρόλο του Michael. Συναισθηματικά συγκρατημένος όσο χρειάζεται, σηκώνοντας στις πλάτες του ένα φορτίο που είναι δύσκολο να αντέξει και να μεταφέρει. Ένα φορτίο που μεταφέρει με πόνο ψυχής μέχρι την μεσήλικη ζωή του που η σκυτάλη περνάει στα χέρια του επίσης χαρισματικά εκφραστικού, απόλυτα ταιριαστού σε τέτοιους ρόλους, Ralph Fiennes.

Για να προστατευτεί ένα μυστικό, που σε κάποιους μπορεί να φανεί και ανόητο, δυο άνθρωποι περνούν όλη τους την ζωή στιγματισμένοι από μια σχέση η οποία το μόνο που άφησε πίσω της ήταν σπασμένα κομμάτια. Η Hana μπορεί να ξεφύγει όμως επιλέγει να μην το κάνει βάζοντας αυτό που εκείνη θεωρεί προσωπική της αξιοπρέπεια, πάνω απ`όλα. Ο Michael έχει επίσης την ικανότητα να την βοηθήσει να ξεφύγει όμως επιλέγει να μην το κάνει και ακολουθώντας τα βήματά της και τελικά σιωπώντας μέχρι που να μην χρειάζεται. Συνολικά, έχουμε μια υπέροχη ταινία δια χειρός Daldry, που μπορεί να μην αποφεύγει ορισμένες συμβάσεις, όμως ίσως τελικά να μην έχει μεγάλη σημασία.

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8,5/10 Stars (8.5/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου


 
<Χωρίς Τίτλο> - spiros26 - Κυρ 15 Ιουλ 2012 - 05:15
Μου άρεσε αρκετά η ταινία. Καθόλου βαρετή, καταπληκτική η Kate Winslet στον ρόλο της όπως καλός ήταν και ο νεαρός Μάικλ σε αντίθεση με τον Ralph Fiennes που ήταν λίγος.
Βαθμολογία:7/10
 
<Χωρίς Τίτλο> - eirinik91 - Πεμ 15 Μαρ 2012 - 00:02
Εμένα λοιπόν αυτή η ταινία πολύ μου άρεσε...απλή, χωρίς υπερβολές, χωρίς αυτή την υπερπροσπάθεια για εντυπωσιασμό που συναντάμε συνήθως. Καταφέρνει να αποφύγει αυτό το μελόδραμα των περισσότερων ταινιών που έχουν αυτό το θέμα και μόνο γι`αυτό αξίζει ένα μεγάλο μπράβο!! Για την Kate Winslet τα λόγια είναι απλά περιττά! Τα λέει όλα με το βλέμμα της...9/10
 
Legacy - fotis_52 - Unverified - Σάβ 17 Ιαν 2009 - 12:35
Σιγουρα υπερβολικο το 9/10 του αρθρου. Η ταινια εχει ενδιαφερον μεχρι το τελος της δικης, αλλα το τελευταιο μισαωρο ειναι ανυποφορο...Μετρια η ερμηνεια του Ραλφ Φαινς, θα ελεγα οτι την παρασταση κλεβει ο νεαρος Μαικλ...Πιο δικαιο πιστευω οτι θα ηταν ενα 6 η στην καλυτερη 7/10...
fotis_52
 
Legacy - vassiloglou - Unverified - Κυρ 18 Ιαν 2009 - 13:12
Πραγματικα εξαιρετικη ταινια. Όλο το "μεγαλειο" της συλλογικης ευθυνης ενος λαου για τα απιστευτα εγκληματα πολεμου που διαπραχτηκαν απο το ναζιστικο καθεστως στο προσωπο μιας φαινομενικα "αθωας", αφελους ισως, υπαρξης ικανης να δωσει και να παρει απεριοριστη Αγαπη, αλλα που ομως συνειδητα αποφασιζει να σηκωσει μονη της το βαρος της ενοχης της. Εξαιρετικη σκηνοθεσια και ερμηνειες. Ακομη μια - απο τις λιγες δυστυχως - ταινιες που αποδεικνυουν οτι ο κινηματογραφος μπορει να ειναι κατι παραπανω απο δυο ευχαριστες ωρες διασκεδασης. ΝΜΑ
vassiloglou
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.