• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Uc Maymun (2008)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Τρεις Πίθηκοι
- Γνωστό και ως:
Three Monkeys

Δραματική | 109'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 11 Δεκ 2008
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 6/7/2009
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Τουρκικά
Δημοτικότητα: 0.05 %
Αξιολόγηση: 6.52/106.52/106.52/106.52/106.52/106.52/106.52/10   (6.52/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2008

Ο αγαπημένος των Κανών, Τούρκος σκηνοθέτης, Nuri Bilge Ceylan επιχειρεί να παραπλανήσει με την εικονοπλαστική αναπαράσταση μιας οικογενειακής σύγκρουσης, η οποία επέρχεται μέσω της απιστίας.
Η μελετημένη πλανοθεσία και η άρτια επιμέλεια των εικόνων αδυνατεί να καλύψει το χαμηλό σεναριακό επίπεδο μιας στεγνής συναισθηματικά ταινίας. Αρκετά κατώτερη από τις προηγούμενες πολυβραβευμένες Μακριά και Κλίματα Αγάπης.

Λάτρης της εικόνας, ο Ceylan επιδιώκει κάθε φορά να αποτυπώσει την ψυχική κατάσταση των βασανισμένων ηρώων του, μέσα από τα μελαγχολικά και γεμάτα αμφιβολία βλέμματά τους. Και εναρμονίζει αυτή με την οδυνηρή ομορφιά των εικόνων των σύγχρονων μεγαλουπόλεων της Τουρκίας.

Εκμεταλλευόμενος όμως το σινεμά που τον κατέστησε αναγνωρίσιμο, φλερτάρει ανησυχητικά με τη μανιέρα, στην προσπάθεια του να κάνει και πάλι ποιητικό κινηματογράφο. Εδώ μοιάζει να φωτογραφίζει απλώς τοπία, εγκλωβίζοντας μέσα σε πολλά από αυτά και πρόσωπα, τα οποία δεν έχουν κάτι σημαντικό να μας πουν.

Το Τρεις Πίθηκοι καταφέρνει να παραγκωνίσει ταινίες όπως το Καβούκι και το Φθινόπωρο που προέρχονται κι αυτές από τον ίδιο, συνεχώς εξελισσόμενο Ανατολίτικο κινηματογράφο, την ίδια ή παραπλήσια εθνική κινηματογραφική σχολή, απλά και μόνο επειδή από πίσω κρύβεται το όνομα ενός αναμφίβολα μεγάλου σκηνοθέτη.

Βαθμολογία: 5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5,5/10 Stars (5.5/10)

Βασίλης Καγιογλίδης




Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2008

Βασισμένος στον μύθο των "Τριών Πιθήκων", όπου ο καθένας κρατάει με τα χέρια του ένα κομμάτι του προσώπου του, (μάτια, αυτιά, στόμα εμποδίζοντας όραση, ακοή και λόγο αντίστοιχα) ο Nuri Bilge Ceylan, ένας απ`τους σπουδαιότερους auteur του καιρού μας, εισβάλει στα σπάργανα μιας οικογενείας. Όπου η επικοινωνία είναι καταργημένη προ πολλού! Το "Uc maymun" είναι ένα film μοναδικά κινηματογραφημένο, αντάξιο της φωτογραφικής φήμης του δημιουργού του!

Με λίγα λόγια: Ένας πολιτικός διαπράττει ένα φονικό τροχαίο ατύχημα. Η απάθεια του κοινωνικού συνόλου, της οποίας είμαστε μάρτυρες σε όλο τον φιλμικό χρόνο, δίνει την ευκαιρία να φορτώσει το έγκλημα στον οδηγό του. Ο οποίος οδηγός πρόθυμα ανταλλάσσει την ελευθερία του έναντι ενός σημαντικού οικονομικού ποσού. Η μικροαστική οικογένεια του οδηγού δέχεται με απάθεια το γεγονός, και εν συνεχεία, αναπτύσσονται σχέσεις με τον πολιτικό παρομοίως έκφυλες και διεφθαρμένες. Στο όνομα του χρήματος, του κουρσευτή των ψυχών.

Ο Nuri Bilge Ceylan κινείται σε γνώριμα λημέρια. Μέσω μιας πλανοθετικής κομψοτεχνίας και ενός εικαστικού ντελίριου θα εισβάλει για τα καλά στα δυσανάγνωστα χωρία της ψυχής. Σπάζοντας κάθε συμβασιολογία του σύγχρονου κινηματογράφου. Αυτή την φορά θα μετατοπιστεί όσον αφορά την περιγραφή του ψυχθέντα ατομισμού που συναντάμε σε λοιπές ταινίες του (Uzak, Iklimler). Και θα επαναπροσδιορίσει την ατομική ύπαρξη μέσα απ`τον θεσμό της οικογένειας. Της οικογένειας που αποτελεί πρωταρχική μορφή της κοινωνίας. Οποιαδήποτε δίοδος επικοινωνίας μεταξύ των μελών είναι ριζικώς ακρωτηριασμένη. Πατέρας, γυναίκα και γιος παραλυμένοι στις κεραίες μιας άλλης Babel. Και η εμετική νεκρώσιμη δυσωδία των ψυχών αναδύει μια εφιαλτικά μπρουτάλ και αμοραλιστική ατμόσφαιρα. Δηλώνοντας πιο εμβρόντητα από ποτέ, πως το πρόβλημα είναι μέσα μας, ένα αδηφάγο θηρίο που κατασπαράσσει κάθε εσωτερική διάσταση.

Για πρώτη φορά ο Ceylan θα δώσει και μια ολοφάνερη αιτιολογία στην μισάνθρωπη μακέτα του. Την έλλειψη κινήτρων για ζωή. Η οκνηρία παρατηρείται σε όλους τους ήρωες, άλλοτε γραφικά (γιος) και άλλοτε υπονομευτικά (μητέρα), σηματοδοτώντας την πνευματική παράλυση. Μια οκνηρία που τοποθετεί την αλλοπαρμένη σάρκα σε έναν μεθυστικό χορό διαφθοράς, με τα ανεξέλεγκτα πέλματα να λυσσομανούν στην έκφυλη πίστα της ζωής. Η οκνηρία και ή έλλειψη κινήτρων για ζωή διακωμωδούνται σε όλο το εύρος της ταινίας. Η αποδοχή του πατέρα να φυλακιστεί είναι χαρακτηριστική περίπτωση. Ενώ η ομαλώς τεκμηριωμένη ανθρώπινη ασυνειδησία κορυφώνεται στην καταληκτήρια ειρωνική σκηνή! Όπου ο πατέρας προσπαθεί να αγοράσει την άνευ ζωτικότητας ύπαρξη του, με μια εξίσου κενή ζωή! Επίσης, εντυπωσιακός είναι ο τρόπος που εμφανίζεται το παρελθόν, καθώς η μνήμη ενός χαμένου παιδιού επισκέπτεται τα μέλη της οικογενείας. Επιφέροντας τους μια αδικαιολόγητα τρομοκρατική ατμόσφαιρα ενοχής, φόβου και τύψεων.

Θα ήταν επίσης αδικαιολόγητο να μην αναφερθούμε στη φωτογραφία. Όπου ο Gokhan Tiryaki κάνει εκπληκτική δουλειά. Μια δουλειά που στοιχειώνει τα φλας κάθε φωτογράφου, τα πινέλα κάθε ζωγράφου και δίνει ένα άριστο πρότυπο σε κάθε κινηματογραφιστή! Ο θεατής δεν έχει παρά να παραδοθεί στην ευρηματική πολυσημία της εικόνας. Όπου τα χρώματα φλερτάρουν επώδυνα με το γκρίζο, σε ένα απερίγραπτου κάλλους οπτικό αποτέλεσμα. Και σε συνδυασμό με τις πανταχού παρούσες, και καθόλου καθαρτήριες, γκριζαρισμένες νεροποντές, επιτυγχάνεται αρτίως η ψυχική αποσύνθεση των ηρώων και του δράματος. (Βλέπε την τελική σκηνή, όπου τίποτα δεν μπορεί να σε απαλύνει)

Αν κάτι κάνει τους "Τρεις Πιθήκους" να ξεχωρίζουν απ`τις λοιπές ταινίες του Nuri Bilge Ceylan, είναι η αυξημένη μυθοπλασία στο σενάριο. Ένα στοιχείο που κρατάμε πολύ καλά για το μέλλον. Ο Τούρκος σκηνοθέτης, κάνει φιλότιμες προσπάθειες, αν και είναι ευδιάκριτη η αφηγηματική αμηχανία στα άγνωρα αυτά λημέρια. Ωστόσο, αρκεί να θυμηθούμε την εξέλιξη που έχει επιτευχθεί στην κινηματογραφικότητα της φιλμογραφίας του, σχετικά με τον ήχο. Αρχικώς στο Kasaba, ο Ceylan, ελέω και του οικονομικού προϋπολογισμού, απαξιώνει τον ήχο και επιδίδεται αποκλειστικώς στο οικείο πλανοθετικό κομμάτι. Σταδιακά, με αποκορύφωμα το Iklimler, εντάσσει και τον ήχο λειτουργικά στις ταινίες του. Για να φτάσουμε στο "Uc maymun", όπου το τρίξιμο μιας πόρτας και το θρόισμα της κουρτίνας γίνονται κορυφωτικά και αναπόσπαστα στοιχεία του δράματος. Αν σημειωθεί η αντίστοιχη πρόοδο όσον αφορά και τη μυθοπλασία, τότε το μέλλον ίσως μας επιφυλάσσει έναν ολοκληρωτικά τελειοποιημένο κινηματογράφο!

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Γιώργος Ευθυμίου




Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2009

Ο γιαπωνέζικος μύθος με τους τρεις πιθήκους γίνεται αφορμή στην μεγάλη οθόνη, για να ξετυλιχθεί ένα δράμα εντός των θυρών μιας οικογένειας, όπου οι θύρες επικοινωνίας μεταξύ των μελών της, πατέρα – γιου - μητέρας, είναι κλειστές.

Βιώνοντας την αφομοίωσή τους από την πολιτισμική «πρόοδο» υποτάσσονται στα κυρίαρχα στοιχεία της, το χρήμα και την εξουσία και συναλλάσσουν τις γονατισμένες πλέον αξίες τους με αυτά. Η πρώτη τέτοια συναλλαγή αρχίζει την ιστορία: ο πατέρας δέχεται, χωρίς αντίσταση, να στερηθεί την ελευθερία του και να μπει φυλακή στην θέση του αφεντικού του, έναντι μηνιαίου μισθού και μιας αποζημίωσης.

Οι αληθινές σκέψεις δεν ομολογούνται, ο διάλογος είναι υποτυπώδης, η ουσία των σχέσεων της οικογένειας παραμερίζεται από την δύναμη του υλισμού και κάθε αρετή αποκτά ανταλλακτική αξία. Η μητρική φροντίδα για τον γιο, ανταλλάσσει την συζυγική πίστη με το κρεβάτι του αφεντικού, η σιωπή του γιου πληρώνει ένα αυτοκίνητο, το ερωτικό κενό μιας γυναίκας ανταλλάσσει την αξιοπρέπειά της με τον εξευτελισμό της πρόχειρης ερωμένης.

Οι ψυχές βουβαίνουν και τα συναισθήματα πνίγονται κλεισμένα στο ringtone του άψυχου κινητού, ή, στοιχειώνουν με ενοχές τα υγρά όνειρα.

Οι ποιητές λένε πως, η έμπνευση είναι σαν τα σταγονίδια της βροχής που πέφτουν στο πρόσωπο και την προαναγγέλλουν. Αυτή η βροχή ραντίζει τα πρώτα πλάνα της ταινίας και τα μουντά της χρώματα απλώνουν σε όλα τα υπόλοιπα, συνθέτοντας μια ποιητικότατη έκθεση φωτογραφίας. Με ευγενικούς αργούς ρυθμούς κινείται η σκηνοθεσία, γκριζάροντας τις γραμμές των προσώπων και των χώρων και με σοφία εξελίσσει την ένταση σταδιακά, συμβολίζοντάς την μόνον με την αυξανόμενη παρουσία ενός χρώματος, του βαθιού κόκκινου, που από ένα μικρό μαξιλάρι στον καναπέ, κρεμιέται στον ώμο με την τσάντα, περνάει στα νύχια, ώσπου φοριέται ολόσωμα για να κορυφωθεί και ξανακάνει τον κύκλο του.

Θεσπέσιο σύνολο.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Μαρίνα Μαζλουμίδου




Τετάρτη 15 Απριλίου 2009

Ένας πίνακας πάνω στη δειλία…


Ο Yilmaz Guney είχε ένα ξεκάθαρο σινεμά αγγέλων και δαιμόνων. Ήταν και οι εποχές πολύ πιο σκληρές πολιτικά. Ο άμεσος δικαιούχος του θρόνου του τουρκικού κινηματογράφου, Nuri Bilge Ceylan, βλέπει τους ήρωες του πολύ διαφορετικά. Οι ήρωες του έχουν αδυναμίες και το σύστημα έρχεται δεύτερο στο να επηρεάζει τις μέτριες ζωές τους. Τελικά, μήπως εμείς είμαστε το σύστημα;

Αν υπάρχει σήμερα ένας δημιουργός από την Ευρώπη τον οποίον χαίρεσαι να παρακολουθείς, ανεξαρτήτου θέματος, είναι ο Ceylan. Οι ταινίες του είναι εικαστικοί πίνακες. Ζωγραφίζει την ψυχολογία των ηρώων στην φωτογραφία. Μόνο ο Greenaway και ο Kar Wai κάνουν κάτι το παρόμοιο, πλέον. Χαρακτηριστικά, αν κάποιος που δεν γνωρίζει τουρκικά έβλεπε την ταινία χωρίς υπότιτλους, θα καταλαμβανόταν από τα ίδια συναισθήματα με αυτόν που καταλαβαίνει το τι συμβαίνει.

Το θέμα υπάρχει αυτούσιο στον τίτλο του έργου. Είναι τα τρία γνωστά πιθηκάκια, που δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν μιλάνε, άρα «ειρωνικά» δεν φοβούνται. Δεν είναι ένα πανίσχυρο θέμα, αλλά ο σκηνοθέτης το επιβάλει με την πάροδο της ταινίας, ολοένα και πιο ενδοφλεβικά. Ωθεί τους ήρωες του σε μια κατάβαση στην κόλαση, από την οποία μονάχα η δειλία τους θα τους λυτρώσει. Το ίδιο πράγμα που τους βύθισε, άλλωστε. Μικρά πραγματάκια εισβάλουν σαν «φαντάσματα» (ένα παράθυρο που ανοίγει, ένα εφιαλτικό όνειρο) για να τραβήξουν την τραγωδία από την ρεαλιστική της υπόσταση. Γιατί, πρώτιστα, ο Ceylan κάνει σινεμά και μετά διδάσκει.

Μια τέλεια ερμηνεία και άλλη μια «αφόρητα» καλή συνθέτουν το μισό του τετράπτυχου των ηρώων. Ο Yavuz Bingol είναι ένας πολύ μεγάλος ηθοποιός και θυμίζει αρκετά και το δικό μας τύπο ερμηνείας. Όμως και η Hatice Aslan είναι καταπληκτική, ακόμα και που το σενάριο αδικεί τον χαρακτήρα της.

Κριτική Σύνοψη
Μπορεί κάποιος να μην ακούει και να μην μιλάει, δεν μπορεί όμως να μην βλέπει τον κινηματογράφο του μεγάλου τούρκου δημιουργού Ceylan. Μετά το Μακριά, ακόμα μια μεγάλη ταινία προστίθεται στο βιογραφικό του, ή μάλλον ακόμη ένας πίνακας κρεμιέται στις σινεφίλ μας αναμνήσεις. Φωτογραφική πανδαισία συναντά τη στιβαρά κρατημένη κάμερα του σκηνοθέτη και το σύνολο δένει με ένα ψυχολογικά γερό σενάριο, που ακολουθεί θριλερικούς κανόνες, στην εσωτερική τους μορφή. Μαζί και με τις υπέροχες ερμηνείες, έχουμε μια ταινία που δεν πρέπει να χάσετε, δεν πρέπει να αγνοήσετε, δεν πρέπει, κυρίως λόγω ταυτότητας, να σνομπάρετε. Γιατί οι πίθηκοι ανάμεσα μας δεν είναι τρεις, είναι πολλοί περισσότεροι…

Βαθμολογία: 3.5/10 Stars3.5/10 Stars3.5/10 Stars3,5/10 Stars (3.5/5)

Σταύρος Γανωτής


 
UC MAYMUN (2008) - kprncs - Σάβ 09 Αυγ 2014 - 17:36
Δραματικό κοινωνικό έργο γύρω από 4 πρόσωπα, τον εργοδότη-θύτη και την οικογένεια-θύμα. Ο εργοδότης (πολιτικός το επάγγελμα) σκοτώνει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα έναν πεζό και το φορτώνει στον οδηγό του, ο οποίος δέχεται να πάει φυλακή για μερικούς μήνες έναντι ενός σεβαστου πσού στην αποφυλάκιση του. Στο ενδιάμεσο, η γυναίκα του φτιάχνει ερωτική σχέση με τον εργοδότη, αλλά ενώ αυτός την βλέπει παροδική και θέλει να την τελειώσει, αυτή ήδη τον θεωρεί μοίρα της και είναι ερωτευμένη μαζί του, γεγονός όμως που έχει ήδη καταλάβει ο γιός της.
Στην αποφυλάκιση του πατέρα-θύμα τα κομμάτια του παζλ ξαναμαζεύονται, η αλήθεια γίνεται επώδυνα προφανής και η οικογένεια διαλύεται στα εξ ών συνετέθη...
Εδω όμως έρχεται η ανατροπή και το τέλος της ταινίας επιφυλάσσει εκπλήξεις.
Ο Ceylan κτίζει με προσοχή τους χαρακτήρες της οικογένειας-θύμα, την μάνα (που την υποδύεται η εξαιρετική Hatice Aslan), τον γιό και βέβαια τον πατέρα (επίσης εξαιρετικά παιγμένος από τον Yavuz Bingol, που βασανίζεται ανάμεσα στις παραδόσεις του και την τιμή της γυναίκας του αλλά και στην επιβίωση του και το μέλλον...).
Μία κατα την γνώμη μου πολύ ανθρώπινη ταινία, παιγμένη χωρίς υπερβολές και αναληθοφανείς καταστάσεις, και απολύτως άξια του Βραβείου Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών του 2008. [Κώστας kprncs ΚΓΠ 7/8/2014] (7/10)
 
Legacy - jb - Unverified - Τρί 25 Νοε 2008 - 00:12
Φουλ γεματη αιθουσα, θεση πουθενα, ολα τα σκαλια πιασμενα, μια λυση... Πατωμα! Το προσδιοριζω αυτο γτ σιγουρα επηρεασε αρνητικα τη διαθεση μου για την ταινια. Όπως κ να εχει ομως, εχω να δηλωσω το εξης!! Οι τουρκοι δεν ξερουνε να γραφουνε σεναρια!!!!! Δλδ ειναι τραγικο το ποσο πισω ειναι... Όλες οι τουρκικες ταινιες που εχω δει περιστρεφονται ολες γυρω απο τα ιδια κλισεδιαρικα στορι! Αυτη εδω καπως πηγε να κανει την εξαιρεση, αλλα σκ@τ@... Απατες, ερωτες, σχεσεις μεσα στην υπερβολη... Πφφφ... Όχι τπτ αλλο, αλλα ειναι κριμα, μια ταινια με καλη σκηνοθεσια, ερμηνειες και φωτογραφια να χαραμιζεται για ενα αδιαφορο κατεμε σεναριο, το οποιο φλερταρε αρκετα με την υπερβολη με αποτελεσμα να κανει την ταινια κουραστικη (σε αυτο συνεβαλαν και οι γενικοτεροι, σχετικα αργοι ρυθμοι της ταινιας). Τωρα φταιει ο 5ωρος υπνος, φταινε το πρωινο τρεξιμο και η ορθοστασια στη δουλεια, δεν ξερω τι φταιει, παντως δεν χ#στηκα και πανω μου απο τη χαρα! Σε γενικες γραμμες ο κοσμος ενθουσιαστηκε (4,1/5 η βαθμολογια του κοινου), αλλα σε προσωπικο επιπεδο κ επειδη δινω μεγαλη σημασια στην πλοκη, δεν μπορω να πω οτι ξετρελαθηκα κιολας! Καλη σκηνοθετικη δουλεια, πολυ ωραιες ερμηνειες, ωραια φωτογραφια, αλλα το σεναριο για μενα επασχε...

5/10
jb
 
Legacy - JAZZFELLOW - Unverified - Παρ 09 Ιαν 2009 - 23:15
4 ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΕΡΓΟ. ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΜΗΔΑΜΙΝΟ. ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΕΙΠΩΘΗΚΑΝ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΜΙΣΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΣΗ ΤΑΙΝΙΑ. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ.
ΓΑΜΩΤΟ ΜΟΥ ΟΜΩΣ, ΜΕΣΑ Σ` ΑΥΤΑ ΤΑ 4 ΑΤΟΜΑ(ΠΑΤΕΡΑΣ,ΜΑΝΑ,ΓΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΦΕΝΤΙΚΟΣ), ΟΛΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΜΑΣ. ΔΗΛΑΔΗ, ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ, ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΟΥΣΟΥΡΙΑ ΜΕ ΜΑΣ, ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. ΤΩΡΑ ΚΑΤΙ ΣΑΣ ΕΙΠΑ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ. ΟΧΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΑΠΑΥΤΩΘΕΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΟΥ, Ο ΓΙΟΣ ΣΟΥ ΝΑ ΥΠΕΡΒΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΦΕΝΤΙΚΟΣ ΣΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΖΕΙΤΗΣΕΙ ΤΟ ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ ΤΡΕΛΟ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΜΕΣ ΣΤΟ ΠΕΤΣΙ ΣΟΥ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΡΓΟ.
ΜΙΑ ΜΑΝΑ ΣΤΑ 40-45 ΜΕΝΕΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΤΗΣ, ΓΙΑ ΑΡΚΕΤΟ ΚΑΙΡΟ ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΟΥΤΑΝΑ, ΚΑΘΕΤΕ ΣΤΟΝ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΛΗΣΙΑΣΕ. Ο ΓΙΟΣ ΤΟ ΠΑΙΡΝΕΙ ΧΑΜΠΑΡΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΝΙΩΘΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ. Ο ΑΝΤΡΑΣ ΓΥΡΝΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΕΛΘΕΙ ΟΛΑ ΤΟΥΜΠΑ, ΧΑΡΙΣ ΣΕ ΕΝΑ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΛΩΔΙΟ.
ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΕΙ ΕΝΑΣ ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΣΤΗ ΜΟΥΓΚΑ. ΤΗΝ ΜΟΥΓΚΑ ΤΗΝ ΞΕΡΕΤΕ, ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙ Ν` ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΑΣ ΝΑ ΒΓΕΙ Η ΚΑΠΝΑ ΚΑΙ Η ΦΛΟΓΑ, ΤΟ ΚΡΑΤΑΜΕ ΚΛΕΙΣΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑΜΕ ΝΑ ΤΟ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ.
ΠΟΛΟΙ ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΟΥΓΚΑ , ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΟΚΙΝΗΤΟ, ΟΤΙ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ, ΟΤΙ ΣΦΑΛΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΟΤΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΑΣ ΤΟ ΔΙΦΟΡΟ.
ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΟ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΤΟΝ ΞΕΡΕΤΕ. ΤΟΥ ΕΒΓΑΛΑΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΡΓΟΚΙΝΗΤΟΥ. ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ "ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ" ΤΟΥ. ΠΕΤΑΞΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΥΡΑΖΕΣΤΕ ΚΑΙ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 30` 45` . Η ΚΑΜΕΡΑ ΑΚΙΝΗΤΗ Σ` ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΠΤΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΑΡΚΕΤΟ. Η ΣΚΗΝΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΧΩΡΙΟ ΒΟΥΝΙΣΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΑΝ ΣΕ ΠΑΡΑΜΥΘΙ. ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΚΑΛΥΒΕΣ ΣΕ ΣΤΥΛ ΣΠΙΤΙ ΤΣΟΠΑΝΗ ΓΥΡΩ ΓΥΡΩ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΛΑΚΟΣΤΡΩΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ. ΣΤΑΜΑΤΑ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟ, ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΜΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥ ΤΟΠΕ, ΑΣΧΕΤΩΣ ΟΤΙ ΕΙΧΑΝ ΠΑΡΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΖΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ. ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ, ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΟΨΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΜΙΛΙΟΥΝΤΑΙ. 7 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΑΙ 5 Ο ΕΝΑΣ . ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΑ Η ΜΟΙΡΑΣΙΑ ΚΑΙ ΗΛΘΕ Η ΡΗΞΗ. ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΑ; ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΑΙ ΣΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟ ΤΟΝ ΑΡΓΟ.
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΡΚΕΤΗ ΩΡΑ ΚΑΙ ΕΝΩ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΙΟ ΣΚΗΝΙΚΟ , ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΚΑΛΥΒΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΡΓΑ ΑΡΓΑ ΕΝΑΣ ΒΛΑΧΟΣ, ΚΑΠΑ, ΣΚΟΥΦΙ ΜΕΤΣΟΒΙΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΕΣΜΕΝΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ . ΚΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΕΝΑ ΧΟΡΟ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΒΟΓΓΟΝΤΑΣ, ΤΟΝ ΣΚΕΠΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΟΝ ΚΛΟΙΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΙΧΕ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ. ΤΟΝ ΕΒΑΛΑΝ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΜΩΡΕ; ΠΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΚΟΨΕΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ; ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΛΑΚΗ, ΣΤΟΝ ΜΑΚΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΥΒΑΛΗΤΗ.
ΝΑΙ ΦΙΛΕ NURI BILGE CEYLAN, ΟΙ ΛΑΟΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΛΛΑΧΤΟΙ. ΤΟΝ ΠΟΝΟ, ΤΟ ΒΑΣΑΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΡΑΚΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΜΕ, ΟΤΑΝ Η ΤΑΙΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΗ. ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΤΙΣ 45 ΣΤΡΟΦΕΣ ΟΧΙ ΣΤΙΣ 78. ΜΠΡΑΒΟ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΩ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΣΟΥ ΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ .
JAZZFELLOW
 
Legacy - maria_avlonitou - ostria - Τρί 24 Νοε 2009 - 21:50
Δεν υπαρχουν διαλογοι στην ταινια . Όλα λεγονται μεσα απο τις μορφες, τα βλεμματα, τις εκφραστικες ερμηνειες και τη φωτογραφια σε σκυθρωπους τονους. Ειναι πνιγηρο και ωστοσο γνωριμο το σκηνικο. Η ρουτινα της μερας, η απομονωση της πολυκατοικιας, το φασμα της ανεργιας και της ανεχειας, τα σημαδια του χρονου στο προσωπο της ομορφης γυναικας, η διαψευση του πατερα, η ανια του εφηβου. Το φασμα του πεθαμενου μικρου παιδιου και αδελφου ερχεται και χανεται στη συνειδηση τους σαν τη χαμενη αθωοτητα, στην ανουσια και ενοχικη καθημερινοτητα τους. Tο τελμα, η ναυαγισμενη ζωη προβαλλεται σε αντιπαραθεση με ενα δυναμικο, οπτικα και ηχητικα, φυσικο περιβαλλον. Άνεμος, θαλασσα, πουλια και συννεφα. Όταν, ο πατερας θα ξελασπωσει το αφεντικο του, υψηλα ισταμενο πολιτικο και φυσικο αυτουργο για ενα θανατο σε τροχαιο, δεχομενος να φυλακισθει στη θεση του με δελεαρ ενα χρηματικο bonus. Ελπιζει, ετσι, να δωσει μιαν ανασα στο μιζερο μικροαστικο σπιτικο του. Η μανα θα ενδωσει στην πολιορκια του «ευεργετη», κολακευμενη απο τη διακεκριμενη θεση του. Το αγορι θα εκδικηθει για τον εξευτελισμο της μανας του και κατ’ επεκταση το δικο του, σκοτωνοντας τον εραστη της. Tις επιθυμιες τους τις διαχειριζονται κρυφα και συνωμοτικα, οι πραξεις τους ερπουν και λαθροβιωνουν αφανερωτες, ανηκουστες και ανομολογητες (δε βλεπω, δεν ακουω, δεν μιλω των τριων πιθηκων), βαθαινοντας το χασμα στις μεταξυ τους σχεσεις. Η λυση λυτρωση απαιτει μια υπερβαση, μια θυσια. Όχι, ομως, η μανα δε θα βρει το κουραγιο να αυτοκτονησει, ο γυιος θα πεσει να κοιμηθει, αφηνοντας τις πρωτοβουλιες στους μεγαλους και ο πατερας δε θα παει να παραδοθει στη θεση του γυιου. Θα επιχειρησει να εξαγορασει αλλον «ενοχο», αναπαραγοντας τον κυκλο της συνωμοσιας και της ντροπης. maria_avlonitou
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.