• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Okuribito (2008)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Αναχωρήσεις
- Γνωστό και ως:
Departures

Δραμεντί | 130' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 12 Μαρ 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 17/11/2009
Διανομή: Weird Wave
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Ιαπωνικά
Δημοτικότητα: 0.03 %
Αξιολόγηση: 7.78/107.78/107.78/107.78/107.78/107.78/107.78/107.78/10   (7.78/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Το χάρισμα των τελευταίων αναμνήσεων.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 6 Μαρτίου 2009

Γνωρίζοντας προηγούμενες δουλειές του Yojiro Takita, πρέπει να είμαι ειλικρινής, δεν ανέμενα κάποια ιδιαίτερη έκπληξη, ισάξια με τη βράβευση του στο ξενόγλωσσο Όσκαρ. Όμως έχουμε ένα σινεμά που παραδίδει μάθημα αρμονίας, αφού το αρμονία αρμόζει περισσότερο από το να ονομάσουμε τον ρυθμό υποδειγματικό. Αν δεν υπήρχαν δύο-τρία προβληματάκια, μπορεί να μιλούσαμε για την ταινία της χρονιάς…

Το θέμα του έργου παραπέμπει στην πάλαι Άπω Ανατολή, όπου ο σεβασμός επί του νεκρού ήταν πρώτιστης σημασίας, κάτι που πλέον απειλείται με την έλευση στην περιοχή των πολλών θρίλερ και ταινιών δράσης. Με ελαφριούς συμβολισμούς και καλοσυνάτη κατάνυξη, οι απίθανες ερμηνείες δένουν με την όμορφη εικόνα και το δράμα με την ελαφριά κομεντί. Σπανίως τραγικό και σπανίως ξεκαρδιστικό, συνήθως κάπου ανάμεσα. Ο Takita, όμως, δεν πάει το αριστούργημα μέχρι τέλους. Σε κάποιο προχωρημένο σημείο χάνει τον άψογο ρυθμό του και κάνει πιο συγκεκριμένο το σενάριο του, μέχρι να περιμαζευτεί πάλι στο φινάλε. Φαντάζει κάπου να το φοβήθηκε. Οι Αμερικανοί το λάτρεψαν για λόγους επιρροών. Παραπέμπει, στο καλύτερο του μέρος, στο σινεμά του Yasujiro Ozu, που πρόσφατα έχει αναγνωριστεί, και, συνολικά, στον πρώιμο Ang Lee, που τόσο λατρεύουν οι Αμερικανοί. Είναι ένας κινηματογράφος που εκφράζει τη χώρα του και κυρίως δένει την παράδοση με το νέο, χωρίς να προσβάλει κανένα από τα δύο.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

Σταύρος Γανωτής




Πέμπτη 12 Μαρτίου 2009

Το Γιαπωνέζικο σινεμά είναι εδώ, πιστό στην ακριβοθώρητη κουλτούρα χρόνων και πλαισιωμένο με νεωτεριστικά στοιχεία, δια χειρός Yojiro Takita. Ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ έχει κάνει το εξής εντυπωσιακό: έχει γυρίσει 42 ταινίες, λιγότερο γνωστές (με πιο δημοφιλή μέχρι σήμερα το "When the Last Sword Is Drawn"), σε διάρκεια μόλις 27 χρόνων.

Νέος μουσικός (Masahiro Motoki) πληρώνει το μάρμαρο της αντιεμπορευσιμότητας της Τέχνης του και μένει άνεργος. Αποφασίζει, με τη συγκατάβαση της γλυκιάς συζύγου του (Ryoko Hirosue), να μετακομίσουν στη γενέτειρα του. Όπου, η βιοποριστική ανάγκη για εργασία τον φέρνει στο κατώφλι μιας εταιρίας κηδειών. Οι αρχικές αναστολές, καθώς και η μαζική απόρριψη της κοινής γνώμης για το περιεχόμενο της εργασίας, σταδιακά κάμπτονται. Ο νεαρός πρωταγωνιστής περιθάλπει με αξιοπρόσεκτη ευαισθησία τα καθήκοντα του, και μετατρέπει την τελετή ως μια "τρυφερή" προετοιμασία του νεκρού για το υπερκόσμιο ταξίδι. Παράλληλα όμως, η επιστροφή στη γενέτειρα ενεργοποιεί τις παιδικές τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος. Με τον Masahiro Motoki να καλείται να αναμετρηθεί με το "μονοδιάστατο" μίσος προς τον πατέρα του, ο οποίος τους είχε εγκαταλείψει όταν ήταν μικρός.

Το Okuribito κατά μη έννοια αποτελεί έναν φόρο τιμής προς το νεκρό. Καθώς περιθάλπει με ιδιαίτερη ευλάβεια το μυστήριο, το οποίο και κινηματογραφεί και πλαισιώνει με παράλληλες συναισθηματικές εικόνες, οι οποίες ωστόσο λειτουργούν σε ένα βαθμό και αυτόνομα. Η σκηνοθεσία αξιοποιεί την εθνική κινηματογραφική κουλτούρα (χαρακτηριστική η σκηνή με τον σκληρό τηλεφακό στο άγνωρο πρόσωπο του πατέρα), την οποία όμως δεν παραλείπει να παντρέψει με μοντέρνα στοιχεία. Ενώ τέλος, μελαγχολικές νότες γεμίζουν διάσπαρτα το χώρο. Το αποτέλεσμα είναι μια έντονα συναισθηματικά φορτισμένη εμπειρία. Με αυτόν τον τρόπο ο Yojiro Takita φιλοδοξεί να μεταποιήσει την επιφανειακή θλίψη της τελετουργίας σε κάτι ανώτερο. Το αν το επιτυγχάνει, ή απλά εκμεταλλεύεται τις πτυχές του θέματος, αφήνεται στη δική σας κρίση.

Παράλληλα, αποτελεί διακαή πόθο, τουλάχιστον σε διαλεκτικό επίπεδο, ένας στοχασμός γύρω από τη μεταφυσική υφή του θανάτου. Κάτι που όμως μένει ανολοκλήρωτο, καθρεφτίζοντας την αδυναμία της ταινίας να κοιτάξει βαθύτερα το ζήτημα της απώλειας και του αιώνιου ταξιδιού. Αυτό αντιθέτως το είδαμε σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό στο "Ανθισμένες Κερασιές". Επίσης, ελοχεύει διαρκώς ο κίνδυνος ενός δραματουργικού εγκλωβισμού στη φαινομενικότητα της μυσταγωγίας. Καθώς η συντριπτική πλειοψηφία του φιλμικού χρόνου αναλώνεται απλά στα μυστήρια. Η εμμονή αυτή, μέσω και της τρυφερής επιμέλειας του πρωταγωνιστή, καθιστά πιθανή μια δραματουργική διολίσθηση και μια μάλλον αφελή (και μη επιθυμητή βάση και μιας σκηνής προς το τέλος) εξιδανίκευση του επαγγέλματος. Δηλαδή την αποθέωση της φαινομενικής θλίψης της νεκρώσιμης πομπής, παρά μια υπερκοσμική ωδή, με γέφυρα τη ζωή και το θάνατο.

Από την άλλη, μια σπουδαία αρετή που παρατηρείται στο Departures, είναι ο εικονοκλαστικός τρόπος με τον οποίο μάχεται τις ανθρώπινες θυμοκρατικές εμμονές/προκαταλήψεις που επιβάλλονται υπό καθεστώς άγνοιας. Παρακολουθούμε τον Masahiro Motoki κυριευμένο από ένα αδάμαστο μίσος για τον πατέρα του. Ένα ρητό λέει: "Αν ήξερες τις μισές από τις συμφορές των εχθρών σου, ταυτόχρονα θα καταλάγιαζε το μίσος σου". Και αυτό που ενεργοποιεί την οργή του νεαρού ήρωα μας δεν είναι παρά η άγνοια για τη ζωή του πατέρα του. Σε αυτό το σημείο, ο Yojiro Takita με έναν μαεστρικό τρόπο ποιεί μια αινιγματική ατμόσφαιρα. Και εμείς, σε συμπαθής μοναχικές φυσιογνωμίες (όπως ο άνθρωπος που αναλαμβάνει την απελευθέρωση ψυχής και σώματος) διακρίνουμε μια πιθανή πατρική σχέση. Γιατί ίσως μια συνειδητοποιημένη στάση ζωής, είναι αυτή που καταδικάζει το άτομο στο κοινωνικό περιθώριο. Ενώ τρισμέγιστη ειρωνεία θα αποτελούσε η τύχη του Masahiro Motoki ως πατέρα, αν η γυναίκα του όντως αποφάσιζε να τους εγκαταλείψει. Πιθανόν ο γιος του να είχε μια ανάλογη και αδιακιολόγητη οργή για αυτόν. Με παρόμοιο τρόπο, το Okuribito μάχεται και τις λοιπές ανθρώπινες προκαταλήψεις. Με αποκορύφωμα τα επιδερμικά στερεότυπα που κατακλείζουν την πλειοψηφία γύρω απ`το επάγγελμα του "Αναχωρητή".

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Γιώργος Ευθυμίου




Σάββατο 14 Μαρτίου 2009

Όταν τα αληθινά διακυβεύονται, όταν η ευτυχία τείνει να πάρει τη μορφή προβλέψιμου και προβληματικού μελοδράματος, υπάρχουν σκηνοθέτες που μας επιστρέφουν στην πρωτόγονη μορφή του κινηματογραφικού ανθρωπισμού. Ο Yojiro Takita αποδεικνύει περίτρανα ότι ένας δημιουργός μπορεί να κερδίσει όσκαρ ακόμη κι αν είναι απλοϊκός, γήινος και πέρα για πέρα αληθινός. Μπορεί η ταινία του να μην είναι ικανή να σταθεί δίπλα σε μεγαθήρια όπως το «Ανάμεσα στους Τοίχους», όμως δε σας κρύβω ότι σε εγκλωβίζει από την έναρξη κιόλας στους ήρεμους και νηφάλιους ρυθμούς της, στο καλοδουλεμένο της σενάριο και στην αέρινη και «αγχολυτική» σκηνοθεσία. Στοιχεία που μάλλον στάθηκαν ικανά να αναδείξουν τη γιαπωνέζικη αυτή δημιουργία σε νικήτρια του φετινού ξενόγλωσσου όσκαρ.

Το «Αναχωρήσεις» είναι μία γλυκόπικρη δημιουργία που εξελίσσεται με ακρίβεια και στωικότητα και δίνει μία άλλη διάσταση στη σχέση που έχει αναπτύξει ο άνθρωπος με το θάνατο. Ο Yojiro Takita αποδίδει μια διαφορετική ερμηνεία στην έννοια του θανάτου, θέτει τον άνθρωπο στο επίκεντρο και με το βλέμμα στραμμένο στο χρόνο, την απώλεια και την γήινη ύπαρξη, επιδιώκει μία νηφάλια προετοιμασία για το μεταθανάτιο κόσμο, αφού επέλθει αρχικά η πολυπόθητη διάγνωση της πολύτιμης σημασίας της ζωής. Ταινία απερίγραπτης ομορφιάς και γνήσιου συναισθηματισμού, που μιλάει ξεκάθαρα και χωρίς πολυπλοκότητες γιΑ αυτό που οι άνθρωποι φοβούνται περισσότερο. Για τη συνέχεια και το τέλος της ίδιας της ζωής.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Βασίλης Καγιογλίδης




Τρίτη 6 Απριλίου 2010

Κάθε σχεδόν χρόνο το Χόλιγουντ μάς δίνει και μια ταινία τύπου Chocolat όπου ανεξάρτητα από το θέμα της όλα κινούνται σε επίπεδα και σε κόσμους όμορφους, γλυκούς και σχεδόν αγγελικά πλασμένους. Αρκετά συχνά η αύρα αυτής της πλαστής «χαριτωμενιάς» μετά το πρώτο δεκάλεπτο καταρρέει κι αυτό που μένει στο τέλος είναι η πίκρα του κιτς και του υπερβολικού. Ακριβώς αυτή είναι και η διαφορά του Departures από τόσες άλλες ταινίες που ανεπιτυχώς προσπαθούν να υιοθετήσουν αυτό το στυλ. Πρόκειται για μια ταινία που σε βάζει στον κόσμο της από την πρώτη κιόλας σκηνή και δεν σ`αφήνει να βγεις παρά μόνο με τους τίτλους τέλους. Ο Yojiro Takita μιλάει για το θάνατο και σ`αφήνει με την αίσθηση του «έρως και παντός είδους αγάπη ανίκατε μάχαν». Ένα φύσει απαισιόδοξο θέμα και μια ταινία που χωρίς να προσπαθεί καθόλου αναβλύζει αισιοδοξία και αγάπη. Να ένας δημιουργός που ξέρει να είναι γλυκός χωρίς να είναι γλυκανάλατος.

Όσο, όμως, κι αν σε βάζει στο σύμπαν της, η ταινία τόσο δεν σ`αφήνει να παραβλέψεις και τα μικροπροβληματάκια της. Ο σκηνοθέτης κρατάει ασφαλή απόσταση από το κιτς, όχι από όμως κι από τα κλισεδάκια που δειλά μεν σαφώς δε κάνουν την εξαφάνιση τους σε ορισμένα σημεία. Επιπλέον, το φινάλε μοιάζει αρκετά προβλέψιμο και ο τρόπος που προοικονομείται περισσότερο συντείνει στην προβλεψιμότητα του παρά στην ομαλή εισαγωγή του στο κοινό. Και βέβαια το φινάλε αυτό καθαυτό μοιάζει λιγάκι αμήχανο και κυρίως μετέωρο λόγω του τρόπου με τον οποίο δομούνταν οι χαρακτήρες μέχρι εκείνη τη στιγμή. Όχι, μη νομίσετε ότι η συγχώρεση και η αληθινή αγάπη έρχονται με τέτοιο τρόπο...

Παρόλα αυτά, η ταινία καταφέρνει ανεπιφύλακτα να κερδίσει το κάθε είδους κοινό και στο βωμό της αισιοδοξίας και του κόσμου που πλάθει κάνει και τον πιο αυστηρό κριτή να της συγχωρήσει τα όποια ελαττώματα.

Βαθμολογία: 3.5/10 Stars3.5/10 Stars3.5/10 Stars3,5/10 Stars (3.5/5)

Σοφία Γουργουλιάνη


 
9/10 - foris2004 - Σάβ 08 Αυγ 2015 - 10:49
Ένα σκαλί ακόμα, και θα το χαρακτήριζα... Αριστούργημα, αμέ!
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.