• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Whatever Works (2009)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Κι Αν σου Κάτσει;

Κομεντί | 92' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 19 Νοε 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 18/3/2010
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 19/3/2010
Διανομή: Audio Visual
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.02 %
Αξιολόγηση: 7.60/107.60/107.60/107.60/107.60/107.60/107.60/107.60/10   (7.60/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009

Ο Woody Allen μιλάει απευθείας με το κοινό με την αρχή του έργου και, μεταξύ ξεκαρδιστικών άλλων, πετάει κι ένα ψεματάκι: μας προειδοποιεί πως η ταινία δεν θα είναι ακόμα ένα feel-good έργο. Κι όμως, έχουμε το πιο feel-good έργο που έχει παράγει ποτέ ο φύση απαισιόδοξος Νεοϋορκέζος, με κωμικούς διαλόγους, κομεντί πλοκή κι ένα απόλυτο happy-end για τελείωμα. Αν το έκανε αυτό κάποιος άλλος (εκτός από τον Τσέχοφ) θα τραβούσαμε τα μαλλιά μας! Αντί αυτού, φεύγεις με ένα διαυγές χαμόγελο και περιμένεις να στεγνώσουν τα δάκρυα από τα γέλια που έχεις ρίξει…

Υπεραπλουστευμένος Allen ξέραμε ότι υπάρχει, αλλά εδώ παραείναι. Το κείμενο έχει θεατρική δομή, σαν ξέφρενος Neil Simon, και η εικόνα προσπαθεί να παραπέμψει σε κομεντί δεκαετίας 1930. Το πρόβλημα είναι πως ξεκινάει με απίστευτη φόρα και από την μέση και μετά κάπου χαλαρώνει, φανερώνοντας την έλλειψη ιδεαλιστικού βάθους. Τι και με αυτό; Ο Larry David είναι ο καλύτερος μίμος του Allen σε ταινία του και τα Όσκαρ θα αστοχήσουν αν τον αγνοήσουν. Η Evan Rachel Wood είναι μια ουσιαστικότερη αναβίωση της Mira Sorvino του Ακαταμάχητη Αφροδίτη κι εκείνη είχε τιμηθεί με Όσκαρ. Κάποιες από τις ατάκες είναι θανατηφόρες από τις καλές εποχές του γουντιαλενικού σύμπαντος και ξεπληρώνουν την απλότητα της πλοκής. Τέλος, το ντεκόρ στο σπίτι του ήρωα είναι υπερβολικά καλοφτιαγμένο και παραπέμπει σε θεατρική σκηνή του Μπρόντγουεϊ. Πάρτε την απαισιοδοξία σας σινεμά κι αλλάχτε της τα φώτα. Θα σας κάτσει…

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

Σταύρος Γανωτής




Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2009

Με την ταινία αυτή ο Woody Allen επιστρέφει στα παλιά του λημέρια, τόσο κυριολεκτικά, όσο και μεταφορικά. Επιστρέφει, λοιπόν, στη Νέα Υόρκη που έχει επανειλημμένα αποθεώσει, αλλά και στην κωμωδία. Μια κωμωδία για έναν προβληματικό «γερομαγκούφη» και τη σχέση του με μια «πιτσιρίκα» που μας φέρνει στο νου τον 80`s και 90`s εαυτό του. Άλλη μία ταινία που φέρνει στο προσκήνιο τους γνώριμους νευρωτικούς χαρακτήρες και τις γνωστές γουντιαλενικές εμμονές.

Άλλη μία είπα ε; Ναι, ίσως αυτόν τον Woody Allen να τον έχουμε ξαναδεί και όχι μία φορά. Έτσι, όμως, τον γνωρίσαμε κι έτσι τον αγαπήσαμε και ναι εξακολουθούμε να τον λατρεύουμε ακριβώς για αυτούς τους νευρωτικούς χαρακτήρες κι αυτές τις ιδιόμορφες εμμονές του. Γιορτάζει, λοιπόν, τα 74α γενέθλια του με μια ταινία που επιβεβαιώνει ότι είναι ο πιο ευφυής σκηνοθέτης αυτή τη στιγμή στον κόσμο, με μια ταινία που θα σας κάνει από την μια να δακρύζετε από γέλιο και δέκα λεπτά αργότερα από συγκίνηση! Μια ταινία διασκεδαστική ίσως και ξεκαρδιστική, συγκινητική, ίσως και απαισιόδοξη... Και το αρχικό ερώτημα παραμένει, feel-good or not feel-good ταινία;

Το παραδέχομαι, I can`t help loving Woody Allen...

Βαθμολογία: 3.5/10 Stars3.5/10 Stars3.5/10 Stars3,5/10 Stars (3.5/5)

Σοφία Γουργουλιάνη




Τετάρτη 15 Ιουλίου 2009

Το θέμα του Μισάνθρωπου χάραξε την πορεία του θεάτρου με το ομώνυμο έργο του Μολιέρου. Τι μπορεί άραγε να κρύβεται πίσω από ένα εκκεντρικό, αντικοινωνικό και προκλητικό άνθρωπο; Ο Woody Allen εμβαθύνοντας την ανθρώπινη ψυχολογία σαφώς λιγότερο από τον Μολιέρο, προσεγγίζει αυτόν τον χαρακτήρα κάτω από το πρίσμα της κάμερας, αλλά, πέρα από την διαφορά που μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στο θέατρο και την έβδομη τέχνη, ο σκηνοθέτης αφήνει να φανεί την προσωπική του όραση η οποία, σε αντίθεση με το Γάλλο συγγραφέα, στρέφεται περισσότερο στα περιβάλλοντα πρόσωπα και λιγότερο στο πρωταγωνιστή. Με όλα λοιπόν τα στοιχεία ενός μη ελκυστικού πρόσωπο, ο Boris, ένας χαρακτηριστικά αντικοινωνικός γέρος ο οποίος, παρόλες τις αρετές και τα πρωταθλήματα που είχε στην πρότερη ζωή του, είναι ένα φαινομενικά αποτυχημένο άτομο που ζει στα όρια του περιθωρίου. Η πορεία του με την Melodie αφήνει να διαφανεί την αξία της υποστάσεώς του, καθώς δε και να αμβλύνει τα αρνητικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του. Η σταδιακή εξέλιξη της πλοκής, χωρίς να καταφεύγει σε αργές ή ανιαρές σκηνές κάνουν αισθητή την δεξιοτεχνία του Woody Allen. Ο Boris δίχως να καταφύγει σε μαθήματα ηθικολογίας ή να αναπτύξει μία αδάπανη και ανώδυνη κοινωνική κριτική, ζητά από τον ακροατή να σκεφθεί πάνω στις ανθρώπινες αδυναμίες και, σύμφωνα με αυτόν, μόνον η κατάληξη αυτού του στοχασμού μπορεί να δώσει απαντήσεις, παρατηρώντας την εξέλιξη και αλλαγή των ανθρώπων. Για παράδειγμα, μπορούμε να παρατηρήσουμε την ανθρώπινη έκφραση ενός μισάνθρωπου, ή ακόμη, την πνευματική μιας απλής κοπέλας η οποία στηριζόμενη στην αφέλειά της, όχι μόνον άντεξε το πνευματικό βάρος του Boris, αλλά και υιοθέτησε την πνευματική του οντότητα στην μετέπειτα ζωή της.

Οι εικόνες, χωρίς ν`ακολουθούν την Χολιγουντιανή θεαματικότητα, στρέφονται κυρίως στα πρόσωπα, ενώ ο περιβάλλων φωτισμός είναι συχνά σκιώδης με τέτοιο τρόπο ώστε να μην αποπροσανατολίζεται ο θεατής από το κεντρικό θέμα της προσωπικής σκέψης.

Το Whatever Works, αν και κωμικό έργο, ξεφεύγει από τα όρια της κατηγορίας του και προσπαθεί να μας δείξει τι μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος πέρα από την φαινομενική του παρουσία. Το αίσιο τέλος, η ουδετερότητα του Woody Allen σε σχέση με τις κοινωνικές προκαταλήψεις, ο κωμικός του χαρακτήρας, καθώς δε και ο φιλοσοφικός στοχασμός ο οποίος στηρίζεται σε μία απλή πλοκή, όλα αυτά συνθέτουν ένα αξιόλογο και πρωτότυπο έργο.

Γεώργιος Κόκκινος (Συνεργαζόμενος Αναγνώστης)


 
<Χωρίς Τίτλο> - LittleGreenBag - Παρ 10 Φεβ 2012 - 16:02
ομολογώ πως θα προτιμούσα τον ίδιο τον Woody Allen στην θέση του Larry Davis. πολύ έξυπνο χιούμορ ωστόσο, όπως πάντα! προτείνεται σε όλους τους fans του Γούντι Άλεν και της πνευματώδους κωμωδίας!
 
Legacy - cp25 - Unverified - Κυρ 22 Νοε 2009 - 13:00
ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΡΕΣΕΙ Ο ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΛΕΝ ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΤΗ ΔΕΙΤΕ. ΕΞΥΠΝΟ ΧΙΟΥΜΟΡ, ΓΡΗΓΟΡΗ ΠΛΟΚΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΠΟΛΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΟΤΑΝ ΒΓΑΙΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ. 8/10
cp25
 
Legacy - maria_avlonitou - Unverified - Κυρ 29 Νοε 2009 - 10:42
Προκειται για μια ταινια απλα διασκεδαστικη, οπου το προσφιλες του θεμα του
Allen, οι οροι του ζευγαρωματος, επανερχεται με συνεπεια. Η ταινια δικαιωνει τις minimum απαιτησεις των fun του Woody, καταφερνοντας να διατηρει στην εξελιξη της ευθυμους, κωμικους ρυθμους.
Η σχεση ενος μεσοκοπου αντρα, παροπλισμενου επιστημονα με διακεκριμενες επιδοσεις στη Φυσικη, με μια απλοΪκη νεαρη κοπελλα που το’ σκασε απο το ασφυκτικα αμερικανικο σπιτικο της, παιζει σαν βασικο θεμα.
Χωρισμενος ο ιδιος, αποτραβιεται στα στοιχειωδη, σχολιαζοντας (προς το κοινο) σαν συγχρονος κυνικος, με λογο χειμαρρωδη και παραληρηματικο, την ανθρωπινη ανοησια και τα υποπροϊοντα της.
Μαζι με τα αγαθα-σκουπιδια του αστικου περιβαλλοντος και της ελευθερης αγορας, απορριπτει την αναζητηση νοηματος στις ανθρωπινες σχεσεις, ειρωνευεται την ερωτικη ουτοπια, χλευαζει σαν επινοησεις τις αξιες, ηθικες, θρησκευτικες, φιλοσοφικες, αφου η τυχη και η αναγκαιοτητα προγραφουν παντα τις ανθρωπινες επιλογες και τοτε οι καθε λογης θεωρητικουρες πανε περιπατο.
Σ’ αυτο το κινηματογραφικο κουκλοθεατρο οι χαρακτηρες ειναι αισθητα «πλαστοι», σκιαγραφουνται φαινοτυπικα, χωρις αναλυσεις σε βαθος, σχεδιασμενοι μονο για να στηριξουν την ιδεα του σεναριου. Διαισθανεσαι τον σκηνοθετη Woody να κινει τις κουκλες του μ’ ενα χαμογελο σαρδωνειο, με μια διαθεση περιπαικτικη, αλλα και στοργικη, για τις αλλεπαλληλες αυτοαναιρεσεις που υποβαλλει στους ηρωες του.
Κωμικοτραγικη λοιπον η επαναλαμβανομενη σκηνη με τον ηρωα μας, παρα τη δηλωμενη αυταρκεια του, να εκπαραθυρωνεται καθε φορα που η σχεση του ναυαγει.
Η πρωτοτυπια αφορα στο οτι στο προσωπο του πρωταγωνιστη σχολιαστη ο Woody Allen σκηνοθετει το δικο του υποκαταστατο, με καλη ερμηνεια απο τον Larry David, αν και απεχει απο την ανεξιτηλη κινηματογραφικη φιγουρα που εχει ο ιδιος αφησει, του ευθραυστου, νευρωτικου, σεξιστη φτωχοδιαβολου.
Αξιολογη, οσο και διακριτικη, η παρουσια της Patricia Klarkson στο ρολο της «πεθερας».
Η γαργαλιστικη αποδοση του τιτλου (Κι αμα σου κατσει;) αλλοιωνει, νομιζω, το νοημα, το συναφες με την ταινια, δηλαδη «Κι ο,τι προκυψει».

maria_avlonitou
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.