• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Bellissima (1951)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Μπελίσιμα

Δραματική | 115'
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 1/2010
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ιταλικά
  Δημοτικότητα: 0.07 %
Αξιολόγηση: 8.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/10   (8.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 2 Ιουνίου 2009

Bellissima δε λέτε τίποτα! Ο Visconti κάνει επιφανειακά μια από τις πιο ελαφριές του ταινίες, αλλά στο βάθος κρύβεται χρυσάφι. Η ιστορία της μάνας και του κοριτσιού της σατιρίζει ένα τέλος εποχής, ή καλύτερα το τέλος της αθωότητας. Ο νεορεαλισμός έχει περάσει και στη θέση του έχει εισβάλει ο κινηματογράφος του εμπορίου, ο οργανωμένος σε μεγαλεία και μικροαπατεώνες. Η κοινωνία επιμένει πως ακολουθεί τη μόδα, αλλά στην ουσία «ούνα φάτσα, ούνα ράτσα» με το παρελθόν…

Αν η υπέροχη μικρούλα είναι το πρόσωπο της αθωότητας, η Anna Magnani είναι ολόκληρη η Ιταλία, που πασχίζει να ακολουθήσει την εποχή. Η υπέροχη της ερμηνεία αντικατοπτρίζει την ιστορία ενός λαού που πρέπει να θυμηθεί τα ήθη του, πριν είναι αργά. Ενός λαού που μπορεί να γίνει περίγελος και να μανιπιουλάρεται με την οσμή της ματαιοδοξίας. Το λαϊκό σενάριο γίνεται στα χέρια του Visconti ένα νέο είδος ιταλικού σινεμά (αυτό που θα επιλέξει κι ο Fellini), μίξη νεορεαλισμού και νέου τύπου ευρωπαϊκού δράματος. Η κάμερα του πάντα στα σωστά σημεία και η ροή των σκηνών άψογη και απέριττη. Μαζί με την κοινωνία του θα κρίνει και την τέχνη του κι όμως ποτέ δεν υποδεικνύει με το χέρι. Ποτέ δεν αμφισβητεί την αγάπη του προς αμφότερα.

Βαθμολογία: 3.5/10 Stars3.5/10 Stars3.5/10 Stars3,5/10 Stars (3.5/5)

Σταύρος Γανωτής




Τρίτη 9 Ιουνίου 2009

Άλλη μια ταινία του Luchino Visconti που θα βρείτε στα θερινά σινεμά (είχε προηγηθεί το Gruppo di Famiglia in un Interno). Αυτή είναι μια ταινία από την πρώτη δημιουργική περίοδο του σκηνοθέτη. Πρόκειται για ένα στιβαρό μελόδραμα, τοποθετημένο στο λαϊκό ύφος του ιταλικού νεορεαλισμού. Η υποδειγματική σκηνοθεσία του Ιταλού και η χειμαρρώδης ερμηνεία της Anna Magnani απογειώνουν το film, που παραμένει αγέραστο μέχρι σήμερα!

Νεαρή και γοητευτική μητέρα (Anna Magnani), λάτρης του cinema, σκορπάει το περιορισμένο εισόδημα της δεξιά και αριστερά ώστε να πραγματοποιήσει το όνειρο της, να απολαύσει την 8χρονή κόρη της, πλάι στους αγαπημένους της κινηματογραφικούς αστέρες. Για να εκπληρώσει την επιθυμία της, τραβολογάει το αθώο παιδί σε κομμωτήρια και σχολές χορού, ενδίδει στις προτάσεις δωροδοκίας των επιτήδειων ατζέντηδων και θυσιάζει την οικογενειακή γαλήνη. Η Anna Magnani θα λάμψει από ευτυχία όταν θα δει την άγαρμπη κόρη της στα studio της cinecitta για δοκιμαστικό. Όμως θα φάει μια γερή σφαλιάρα, όταν θα διαπιστώσει εκ των έσω, τη σαθρότητα και τη βρωμιά του εμπορικού κινηματογράφου.

Η ύπαρξη του star system, με όποια μορφή και σε όποια κοινωνία, είναι η ομολογία πως η ζωή δεν αρκεί. Η κατασκευή του star system έγκειται στους μηχανισμούς που αναπτύσσει ο μικροαστός για να αντιμετωπίσει τη μίζερη καθημερινότητα, εξιδανικεύοντας πλαστές καταστάσεις και δημιουργώντας κίβδηλα όνειρα. Δεν είναι τυχαίο που στον απόηχο της κινηματογραφικής λατρείας της Anna Magnani, πληροφορούμαστε με λεπτά γράμματα το πάθος των αντρών για το ποδόσφαιρο. Δηλαδή μια άλλη μορφή star system.

Ωστόσο, η εδραίωση του star system δεν οφείλεται πουθενά αλλού, παρά στη λαϊκή λατρεία. Δεν προϋποθέτει καμία ιδιαίτερη πνευματική ευστροφία για να αντιληφθεί κανείς τη σαθρότητα και τη βρωμιά αυτού του χώρου. Το ότι τα αρνητικά μένουν αθέατα, δεν είναι παρά ένας κανόνας του παιχνιδιού! Έναν κανόνα εναρμονισμένο με τη λαχτάρα των μικροαστών να χτίσουν ωραιοποιημένα πρότυπα, που αρνούνται πεισματικά να τα αμαυρώσουν κοιτώντας βαθύτερα της χρυσένδυτης επιφάνειας. Αυτό το στοιχείο της εθελοτυφλίας είναι και το κυριότερο συστατικό που έχει εδραιώσει το star system στις διάφορες εκφάνσεις του.

Όσο υπάρχει το star system, με όποια μορφή και ένταση, ετούτη η ταινία του Visconti θα παραμένει εντυπωσιακά διαχρονική. Αν κάτι έχει αλλάξει στις μέρες μας από τότε, το 1951 δηλαδή, είναι η έκταση που έχει πάρει ο χώρος των celebrities. Καθώς επίσης και οι ανοχές μας σε ένα έκφυλο σύστημα που συντηρούμε με την υπέρμετρη λαγνεία μας! Αν θέλουμε όντως να απεγκλωβιστούμε απ` τη μίζερη καθημερινότητα μας, δε χρειάζονται θεοποιημένες εικόνες. Μόνο να επενδύσουμε ουσιαστικά στις "θνητές" ζωές μας.

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8,5/10 Stars (8.5/10)

Γιώργος Ευθυμίου


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.