• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Les Herbes Folles (2009)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Αγριόχορτα
- Γνωστό και ως:
Wild Grass

Σινεφίλ | 104'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 31 Δεκ 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 11/3/2011
Διανομή: Nutopia Entertainment
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.32 %
Αξιολόγηση: 5.33/105.33/105.33/105.33/105.33/105.33/10   (5.33/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2009

Υπάρχουν σήμερα σκηνοθέτες που μπορούν χωρίς ούτε μισό αστείο να κάνουν κωμωδία; Αυτή την σκηνοθετική «μαγκιά» πλέον την έχουν ελάχιστοι, αλλά για τον μέγα Alain Resnais αποδεικνύεται ένα παιχνίδι. Παιχνίδι ως προς τον βαθμό ευκολίας, αλλά κι ως θεματολογία. Τα Αγριόχορτά του δεν είναι καθόλου άγρια, είναι ευχάριστα, είναι δροσερά, είναι σαν μετά-νουβέλ βαγκ, προ-Jeunet που πράττεται καθαρά για χαβαλέ. Μια ηλεκτρική μίξη που φέρνει μια απίστευτα βαθιά καριέρα στην υπηρεσία της διασκέδασης και του πιο απλού ερωτικού συναισθήματος.

Το σενάριο δεν είναι κάτι το εξαιρετικό και μάλιστα από κάποιο σημείο κι έπειτα μπάζει και νερά. Όμως, ο Resnais παρέχει μια λεπτεπίλεπτη σκηνοθετική ρότα, με απίστευτη βοήθεια από την φωτογραφία και τη μουσική. Οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες είναι χαραγμένοι με μεράκι και οι ατέλειες τους είναι που κινούν τα νήματα. Ο δημιουργός παίζει με τα πρόσωπα τους, τις αψυχολόγητες ενέργειες τους, τον έρωτα τους που υποβόσκει αλλά δεν έχει σχέση με κάτι που θα ονειρευόμασταν. Οι δεύτεροι χαρακτήρες είναι πιο παραδοσιακοί και συνδέουν το έργο με τις ρίζες του γαλλικού σινεμά. Ένα υπερβατικό παραμύθι για ενήλικες, ένα δώρο για τους σινεφίλ που αποζητούν να ξεκουράσουν το νεύμα τους και μια ταινία που συγχέεται με ευκολία με κάθε είδους γιορτή. Γιατί αυτό είναι: ένα μικρό σινεφιλικό δωράκι...

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/5)

Σταύρος Γανωτής




Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009

Όχι απλώς με «σώας τα φρένας» αλλά εντυπωσιακά διαυγής στην ηλικία των 87 ετών, ο Alain Resnais έχει το πλεονέκτημα μιας μεγάλης πείρας σε τέχνη και ζωή αλλά και μιας ιδιαίτερης σοφίας που του δίνει η μεγάλη βιολογική εγγύτητα με τον θάνατο. Μπορεί να κοιτάξει κατάματα, με λεπτό χιούμορ και πλήρη κατανόηση κάθε τι αρνητικό και με απομυθοποιητική ψυχραιμία κάθε τι θετικό. Δεν αγωνιά πλέον, βρίσκεται πέραν ιδεολογιών και ιδεολογημάτων, όπως ένας «βετεράνος» ασκητής. Ο ίδιος διανοητής που με τον «Θείο από την Αμερική» ανέλυσε την ανθρώπινη συμπεριφορά ως μηχανισμό διεκπεραίωσης αναγκών που καμουφλάρονται με κάθε λογής κωδικοποιημένες εξιδανικεύσεις, εδώ στρέφεται σε αυτές τις εξιδανικεύσεις για να δείξει την ομορφιά που παράγουν έστω κι αν είναι ψευδαισθητικές. Έτσι κι αλλιώς όλα είναι ψευδαισθήσεις, και η ζωή από μόνη της δεν έχει κανένα νόημα. Νοηματοδοτείται μέσα από την φιλοσοφία και την τέχνη - σύμφωνα μάλιστα με τον Oscar Wilde «η ζωή μιμείται την τέχνη». Η πρώτη vis a vis επαφή των δυο κεντρικών ηρώων έξω από το παραμυθένιο σινεμά, πλάι στο παραμυθένιο μπαρ της Marilyn του Dean και του Bogart (σαν να ξεπήδησε από πίνακες του Hopper) όπως και η δεύτερη κορύφωση στο αεροδρόμιο που σφραγίζεται με φιλί υπό τους ήχους του ηχητικού λογότυπου της 20TH Century Fox, δεν σημαίνει ότι «εδώ κάνουμε σινεμά, τίποτε δεν είναι αλήθεια» αλλά ότι τα ίδια τα συναισθήματά μας είναι μια εσωτερική ψυχική παράσταση όπως στην τέχνη. Και καθώς στο ψυχικό πεδίο κανένα στοιχείο δεν είναι a priori δεδομένο ως σημαντικό ή ασήμαντο, στο φιλμ αυτό μια ολόκληρη φιλοσοφία πάνω στη ζωή εκφράζεται μέσα από «μικρές, ασήμαντες» καταστάσεις. Ένας μεσόκοπος άντρας σε αρμονική σχέση με την ισορροπημένη γυναίκα του και τα ανεξάρτητα παιδιά του, με μια τακτοποιημένη ζωή, μορφοποιεί μέσα στη συνείδησή του ένα μίνι ερωτικό έπος με αντικείμενο μια άγνωστή του γυναίκα, το χαμένο πορτοφόλι της οποίας έτυχε να βρει. Ο πλούτος ανεπαίσθητων ψυχολογικών μεταπτώσεων και ο «φωτισμός» αισθητικών προσαρμογών σε κάθε πλάνο και σκηνή, μας προσφέρει την περίφημη «απόλαυση του κειμένου» (εδώ, της ταινίας, ενός οπτικού κειμένου ) που απασχόλησε τον Roland Barthes. Η κάμερα άλλοτε στέκει ψύχραιμη να δεχθεί το ερμηνευτικό ρεσιτάλ του André Dussollier κι άλλοτε με γερανούς κολυμπάει μέσα στο χώρο (ένα χώρο που ποτέ δεν έπαψε να είναι ζωντανός από την εποχή του «Πέρσι στο Μαριένμπαντ» ) σαν να θέλει να αγκαλιάσει με όλες τις οπτικές γωνίες (και μεταφορικά) τους ήρωες και τις συν-κινήσεις τους. Μετά την πρώτη συνάντηση που αναφέρω, (περίπου στα 3/4 του φιλμ) έχεις την αίσθηση ότι το έργο ολοκληρώθηκε και προς στιγμήν απογοητεύεσαι που το συνεχίζει. Λίγο παρακάτω όμως αντιλαμβάνεσαι ότι επρόκειτο για το μικρό κρεσέντο πριν το μεγάλο φινάλε. Και στο οποίο ο μεγάλος δημιουργός επιφυλάσσει μια τελική σκηνή που πραγματοποιεί κινηματογραφικά ένα αριστουργηματικό χαϊκού. Το τραγικό συμβάν πριν το φινάλε, ακολουθεί ένα νευρικό μοντάζ όπου η κάμερα σαρώνει με τράβελινγκ τη γη, τους αγρούς και άγνωστα αφιλόξενα βράχια για να καταλήξει σε ένα αγροτόσπιτο και να αιχμαλωτίσει μια «ασήμαντη» ατάκα μιας μικρής κοπέλας που υποδηλώνει ότι ένα ακόμη μικροσύμπαν κάπου αλλού, κάπως αλλιώς, πλάθεται παράλληλα, όπου υπάρχει μια συνείδηση που δουλεύει κι όπου υπάρχει μια κάμερα να συλλάβει. Αυτό το στιγμιότυπο συνδέει το μοντέρνο σινεμά (εκ των θεμελιωτών του οποίου υπήρξε ο Resnais) με την μεταμοντέρνα κατάσταση, καταφέρνοντας ταυτόχρονα να περισώσει (καθόλου εύκολο) το δραματικό περιεχόμενο. Παράλληλα, το τραγικό συμβάν που προκάλεσε μια κωμική απροσεξία (σύνθεση των αντιθέτων) εγγράφεται ελλειπτικά εκτός κάδρου, έτσι που η τελική ταχύρρυθμη σκηνή να λειτουργεί ως ισόρροπο ξέσπασμα και εκ νέου στροφή στην ζωή.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

Χάρης Καλογερόπουλος




Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2010

Η Τέχνη μιμείται τη ζωή ή η ζωή την Τέχνη; Ο κινηματογράφος ανήκει στο πεδίο της Τέχνης. Και εφαρμόζοντας την αντιμεταθετική ιδιότητα θα μπορούσαμε να ερωτηθούμε στο αν ο κινηματογράφος μιμείται τη ζωή ή η ζωή τον κινηματογράφο. Σαφώς η ζωή μιμείται τον κινηματογράφο στο βαθμό που η 7η των Τεχνών αποτελεί πρότυπο για τον έμβιο κόσμο. Ο Alain Resnais όμως, με την καυστική ματιά του, θα μας παραθέσει τη λοξοδρομία του κινηματογράφου σε σχέση με τη ζωή, υπονομεύοντας το διασκεδαστικού περιτυλίγματος Αμερικανικό σινεμά.

Ένας παντρεμένος μεσήλικας, ο George, βρίσκει ένα πορτοφόλι στο γκαράζ κάποιου εμπορικού. Το παραδίδει στην αστυνομία. Ανήκει σε κάποια γοητευτική κυρία που ακούει στο όνομα Marguerite, οδοντίατρο και λάτρη των αιθέρων. Η οκνηρά αργόσχολη καθημερινότητα του George ταράσσεται. Βρίσκει ένα νόημα στη χαριτωμένη και ενοχλητική πολιορκία της Marguerite. Του γίνεται εμμονή. Η πολυπόθητη συνάντηση θα απομυθοποιήσει τα φτιάγματα της φαντασίας του και παράλληλα τιθασεύει τις εμμονές του. Στο φλερτ, στον έρωτα οι ρόλοι είναι ρευστοί και ευμετάβλητοι. Και ο Alain Resnais μ`έναν κωμικότατο τρόπο θα εξυμνήσει το βραχύ στάδιο της προδιαδικασίας και του προσανάματος, που μες στη γενικότερη αφέλεια, αποτελεί ίσως το γοητευτικότερο στάδιο. Έρωτας: Η απουσία της λογικής συνδυασμένη μ`έναν απροσδιόριστο συναισθηματικό υπνωτισμό.

Ο Alain Resnais ίσως πιο ακομπλεξάριστος από ποτέ, δε δίνει μία για να εντυπωσιάσει. Αυτό το `χει κάνει πολλάκις στο παρελθόν. Δεν τον νοιάζει καθόλου, μα καθόλου, η φαινομενική συνδεσιμότητα της πλοκής του. Άλλωστε ο σεναριακός παρορμητισμός εξυπηρετεί το αυθάδες του θέματος. Καλλιτεχνικά θα τον δούμε σε πολύ υψηλό επίπεδο. Το Les herbes folles αποτελεί μια αδήλωτη Nouvelle Vague. "Αδήλωτος" υπήρξε και ο σκηνοθέτης. Με υποδειγματική χρήση του φωτός. Μας προϊδέασε και στο Coeurs για αυτό άλλωστε (ο Eric Gautier είναι ο φωτογράφος και των δύο). Σαγηνευτικά breaks στην αφήγηση κι ένα ευθύβολο και άμεσο voice over προδίδει τις σκέψεις των ηρώων. Τις σκέψεις που γεννιούνται στον παραλογισμό του συναισθήματος και αδυνατούν να βρουν τρόπο έκφρασης στο λογοκριμένο λόγο.

Ο Alain Resnais υπήρξε μέγας σφυρηλατητής της αφήγησης. Πρωτοπόρος και καινοτόμος. Στην πορεία εξελίχθηκε ως δυναμικός ειρωνολάτρης. Και τα δύο αυτά στοιχεία παντρεύονται αρμονικά μεταξύ τους σε τούτα τα Αγριόχορτα, παράγοντας μια ευτραφή ειρωνεία στην κακόγουστη αφήγηση του σύγχρονου Αμερικάνικου σινεμά. Η αφήγηση που ουσιαστικά έχει αντικατασταθεί από την υπόθεση, η οποία με τη σειρά της προβάλλει και προωθεί αυτάρεσκα την οδό της υπερβολής. Η οποία υπερβολή απλοποιείται δια της συνήθειας και της επανάληψης. Πάνω σ`αυτό θα δούμε δυο σεκάνς άμεσης ειρωνείας και άπλετου γέλιου. Σε μια ταινία που ο Alain Resnais πιάνεται από τα ασήμαντα, τα πολύ ασήμαντα, τα πολύ καθημερινά, και φιλτράροντας τα με το χρώμα της υπερβολής, κάνει μια αληθινά υπερβολική ταινία. Άλλη μια σημαντική ταινία στο βιογραφικό του Γάλλου.

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7,5/10 Stars (7.5/10)

Γιώργος Ευθυμίου


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.