• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Happy Tears (2009)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Δάκρυα Χαράς

Δραματική | 95' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 25/3/2013
Διανομή: Feelgood Entertainment
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.05 %
Αξιολόγηση: 4.00/104.00/104.00/104.00/10   (4.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Θέλει τέχνη να γυρίσεις σπίτι σου.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 13 Ιουλίου 2010

Εγχειρίδιο αντιμετώπισης της γυναικείας κρίσης, θα μπορούσε να μεταφραστεί το Happy Tears. Να που μερικές φορές, πρέπει να περιμένεις το επόμενο βήμα ενός δημιουργού για να μπορέσεις να τον κρίνεις αντικειμενικά. Γιατί η περίπτωση του Mitchell Lichtenstein είναι ιδιάζουσα. Έκανε το λάθος να αναπτύξει μέσα από ένα μεταμοντέρνο, κωμικό κάλτ σεξολόγιο, γέννημα – θρέμμα του πάντα απρόβλεπτου Sundance, τη γυναικεία υστερία και τις προεκτάσεις της. Το Happy Tears είναι το λυσάρι του Teeth, ή καλύτερα το απαραίτητο συμπλήρωμα του αθυρόστομου και ενοχλητικού indie φιλμ του Lichtenstein. Να που δίνει μια αποστομωτική απάντηση, στους κακοθελητές (;) του, όλους εκείνους που τον κατηγόρησαν για τεχνικές κιτς και σεξιστικής βωμολοχίας, για ανυπαρξία ουσίας, στόχου και κυρίως ποιοτικού προσανατολισμού.

Δυστυχώς, όμως, για τον Lichtenstein, μπορεί να περηφανεύεται για την πίστη του στα γυναικεία ιδεώδη, για την σεναριακή του διαδρομή και την καλλιτεχνική του επιλογή, όχι όμως και για την σκηνοθετική του ισορροπία ή αν θέλετε την ύπαρξη αξιοπρόσεκτης ικανότητας να στρέψει τα βλέμματα πάνω του. Μπορεί να αποδεικνύεται πιο φεμινιστής και από το μεγαλύτερο φεμινιστικό κίνημα, μπορεί να πετυχαίνει στην ανάλυση των χαρακτήρων του και στην ακριβοθώρητη επεξήγηση των προσωπικών τους επιλογών, όμως στέκεται ανίκανος πίσω από την κάμερα, τους αφήνει να κινούνται χαμένοι μέσα στον επιτακτικά εκκεντρικό κόσμο που δημιούργησε, και τους ξεχειλώνει, μαζί με τις βατές ερμηνείες, τραβώντας σφιχτά τα χαλινάρια όταν αντιλαμβάνεται ότι του έχουν ξεφύγει.

Η Demi Moore δίνει ίσως την καλύτερη ερμηνεία της, τα τελευταία δέκα χρόνια (και βάλε) και ξεχωρίζει, δικαίως, μαζί με την πάντα ενδιαφέρουσα περίπτωση της Parker Posey. Αναμενόμενο θα σπεύσω να δηλώσω, παίρνοντας θέση δικηγόρου του διαβόλου, διότι αν θελήσω, μπορώ να κάτσω να απαριθμήσω χιλιάδες έκπτωτα κινηματογραφικά αστέρια του Χόλυγουντ, που η επανεμφάνισή τους κατέστη επιτυχής μέσα από ανεξάρτητες, εκκεντρικές και αμφιβόλου καλλιτεχνικής αξίας ταινίες.

Βαθμολογία: 2/10 Stars2/10 Stars (2/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Βασίλης Καγιογλίδης


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.