• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Midnight in Paris (2011)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Μεσάνυχτα στο Παρίσι

Κωμωδία Φαντασίας | 94' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 6 Οκτ 2011
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 23/2/2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 23/3/2012
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά - Γαλλικά - Ισπανικά - Γερμανικά
Δημοτικότητα: 0.41 %
Αξιολόγηση: 7.39/107.39/107.39/107.39/107.39/107.39/107.39/107.39/10   (7.39/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2011

O χολιγουντιανός σεναριογράφος Γκιλ (Όουεν Γουίλσον) βρίσκεται στο Παρίσι μαζί με την μνηστή του, Ινέζ (Ρέιτσελ ΜακΆνταμς), και τα πεθερικά. Προσπαθεί για πρώτη φορά να γράψει μυθιστόρημα, λατρεύει το Παρίσι και θα ήθελε να ζει στην δεκαετία του 1920, όταν εκεί βρίσκονταν ο Χέμινγουεϊ, ο Σκοτ Φιτζέραλντ, ο Κολ Πόρτερ κ.λπ. Η μνηστή του, κλασική τουρίστρια, έχει ως πρότυπο ζωής τα πλούσια αμερικανικά προάστια και στο Παρίσι ακολουθεί μαγεμένη έναν γνωστό τους Αμερικανό εξυπνάκια που «τα ξέρει όλα». Ένα βράδυ που ο Γκιλ αράζει μόνος του στα σκαλιά μιας εκκλησίας, σταματά έναν πεζό-αντίκα και η παρέα των γλεντζέδων επιβατών τον παίρνει και τον πάει στο... Παρίσι του 1920, όπου σε μπαρ της εποχής συναντά όλους τους καλλιτεχνικούς του ήρωες. Μάλιστα, ο Χέμινγουεϊ τον πηγαίνει και στο σαλόνι της Γερτρούδης Στάιν για να τον συμβουλέψει για το γραπτό του. Οι επισκέψεις αυτές στον χρόνο συνεχίζονται πολλά βραδιά ώσπου γνωρίζει ένα μοντέλο-ερωμένη διαδοχικά των Μπρακ, Μοντιλιάνι, Πικάσο, την Αντριάνα (Μαριόν Κοτιγιάρ). Κι ενώ αναπτύσσεται ένα ερωτικό ειδύλλιο, διαπιστώνει ότι η Αντριάνα βρίσκει το παρόν της (το 1920) βαρετό και πεζό, νοσταλγώντας την Μπελ Επόκ του Μουλέν Ρουζ, του Λοτρέκ, του Γκογκέν κ.λ.π, στην οποία οι δυο τους ένα βράδυ αποδρούν σε μια βαθύτερη διείσδυση στο χρόνο.

Το νόημα ξεκάθαρο. Το κάθε παρόν μοιάζει κατώτερο από το κάθε παρελθόν, αλλά το κάθε παρελθόν ήταν κάποτε ένα παρόν. Άρα, πρέπει να βρούμε την μαγεία στο παρόν που κάποτε θα γίνει ένα παρελθόν. Υπογείως, ο Γούντι και πάλι παλεύει με το φάντασμα του θανάτου. Το μέλλον είναι το μόνο που δεν αναφέρεται…

Η 41η ταινία του Γούντι Άλεν είναι από κείνες που θα χαρακτηρίζαμε «μικρές, γλυκές ταινίες». Απλό στόρι, απλό νόημα, απλή σκηνοθεσία, κατά βάση κινηματογράφηση διαλόγων-σκετς. Συνήθως, ο Γούντι δεν κάνει τίποτε περισσότερο από μια αστική κωμωδία – οι ταινίες με Λογοθετίδη π.χ. είναι συγγενικές. Βέβαια, κάνει και κάποιους λεπτούς χειρισμούς, από την βασική ιδέα και το σενάριο, μέχρι την επιλογή των ηθοποιών υπάρχει σκέψη, στρατηγική, ένα δεύτερο επίπεδο χιούμορ ή στοχασμού, πέρα από αυτό που φαίνεται. Το θέμα είναι ότι έχει ένα μαγικό χέρι, έχει ένα προσωπικό ύφος που σε κερδίζει, σε συγκινεί, σε διασκεδάζει. Ο τρόπος π.χ. που ζωντανεύει τους καλλιτεχνικούς μύθους, είναι πολύ κομψός και θα έλεγα, ενίοτε γαλλικός. Μια συνομιλία του ήρωα με τον Νταλί είναι ενδεικτική. Πάνω απ’ όλα, ο Γουίλσον αποδείχτηκε ιδανική επιλογή για να ενσαρκώσει τον… ίδιο τον Γούντι, φυσικά – είναι η ηλικία του που απαγορεύει να παίξει σε ρόλους που αντικατοπτρίζουν τον εαυτό του. Πραγματικά πιο «γουντική» ερμηνεία δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί. Και χωρίς σλάπστικ υπερβολές ή μίμηση. Επί της ουσίας, ο ήρωας είναι και κωμικός αντιήρωας και συγκινητικός αισθηματίας. Η φωτογραφία και ανασύσταση των εποχών γοητευτική.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος


 
<Χωρίς Τίτλο> - ostria - Σάβ 20 Οκτ 2012 - 13:01

Προβληματική η ταινία. Αποτυχία στο να είναι έστω διασκεδαστική. Το σενάριο ευγενικά θα το λέγαμε αφελές. Ένας Αμερικανός σεναριογράφος και επίδοξος συγγραφέας βρίσκεται στο Παρίσι στο παρά πέντε να παντρευτεί, κανείς δε θα καταλάβει γιατί, κορίτσι από σπίτι. Οικογένεια με χρήμα, ρηχοί, άνοστοι και υπεροπτικοί. Δραπετεύοντας από τη μιζέρια της αδιέξοδης σχέσης του, της απόρριψής του από τα πεθερικά του  και της συγγραφικής του αμηχανίας, με το που χτυπά μεσάνυχτα, σαν τη Σταχτοπούτα, μετακινείται, σ’ ένα φανταστικό παιχνίδι στο χρόνο, στο Παρίσι της 10ετίας του ’20, για ν’ ανταμωθεί με τα μεγάλα ονόματα της τέχνης και της διανόησης.  Παίρνει λοιπόν το αίμα του πίσω σαν ισότιμο μέλος της φιλολογικής παρέας της εποχής και επιτέλους ερωτευμένος με μια κοπέλλα ικανή να εκτιμήσει τις ευαισθησίες του και τον ενθουσιασμό του.  Η ονειρική του συνύπαρξη με τα ινδάλματά του εξαντλείται σ’ ένα φολκλόρ γλεντοκόπι.  Η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες θυμίζουν αδέξια παιδική παράσταση, σα να  ψάχνονται όλοι να καταλάβουν  τί ρόλο παίζουν. Η συνταγή της φάρσας με τη γνώριμη σπιρτάδα του Woody Allen δε φαίνεται να δουλεύει ξανά.  Οι επώνυμοι του βγαίνουν καρικατούρες.

 
<Χωρίς Τίτλο> - nutterjr - Κυρ 01 Απρ 2012 - 15:36
It is refreshing to be able to watch something that feels fresh, a story that has not been told before.  Midnight in Paris is based on great script and is brilliantly edited and directed.  If the casting was different this could have been a masterpiece.
 
Midnight In Paris - Μεσάνυχτα Στο Παρίσι - jeandoumpier - Τετ 01 Φεβ 2012 - 20:49
  Η προβολή της εν λόγω ταινίας καθίσταται αρκετά ευχάριστη και εύκολη, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως δεν περνάει, με τον δικό της τρόπο κάποια μηνύματα για τις επιλογές, τις αποφάσεις, αλλά και τη φιλοδοξία του καθενός.
  Η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο Γ.Άλλεν στα Παριζιάνικα σοκάκια, σε συνδιασμό με τους Ο.Ουίλσον και Μ.Κοτιγιάρ να περιφέρονται σε ένα φόντο ``χρονικής`` αναζήτησης, συνδράμουν στο επιτυχές αποτέλεσμα, δηλαδή στην σαφή αίσθηση ικανοποίησης που μένει στο τέλος.
  Από τις καλές (και όχι γλυκανάλατες) του είδους.
Προσωπική Αξιολόγηση : 8/10

Mps
 
<Χωρίς Τίτλο> - kostakowski - Πεμ 26 Ιαν 2012 - 01:54
Μια διευκρινιση...δεν θεωρω τον Αλεν κουλτουριαρη,τον θεωρω εναν πανεξυπνο σκηνοθετη-συγγραφεα με φοβερη αισθηση του χιουμορ και τροφοδοτη ατελειωτης τροφης για σκεψη.
Η ταινια πολυ καλογυρισμενη και ο Owen Wilson μια ευχαριστη εκπληξη!Κι αυτο ειναι που με συναρπαζει μετον Αλεν.Οτι παιρνει ηθοποιους που εχουν παιξει ΣΤΙΣ πατατες και τους μεταμορφωνει!
Δειτε την!Μια οαση στον κυκεωνα των transormer style ταινιων...
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.