• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Carancho (2010)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Αρπαχτικό
- Γνωστό και ως:
The Vulture

Αστυνομική | 107' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Ισπανικά
Δημοτικότητα: 0.09 %
Αξιολόγηση: 6.50/106.50/106.50/106.50/106.50/106.50/106.50/10   (6.50/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2011

Από τις πιο ενδιαφέρουσες σκηνοθετικές περιπτώσεις της χρονιάς, δια χειρός ενός από τους πιο ταλαντούχους δημιουργούς της Λατινικής Αμερικής. Στη νέα του ταινία, ο Pablo Trapero καταφέρνει κυρίως με τα εμβόλιμα, μακρά και αγχώδη μονοπλάνα του, να εγκλωβίσει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαφθοράς, το σκηνικό συνομωσίας και βίας που γεννά η επιθυμία για παράνομο πλουτισμό και επιτυγχάνει να καταγράψει με σκηνοθετικό πείσμα, τις κινήσεις της σύγχρονης εγκληματικής οικονομικής μαφίας στην Αργεντινή, που δρα χωρίς ηθικούς φραγμούς πάνω από τις σωρούς και τα κρεβάτια του πόνου χιλιάδων ανθρώπων. Κραδαίνοντας με περίτεχνο κινηματογραφικό τρόπο τη σπάθα της διαπλοκής και της εγκληματικότητας, αναδεικνύει την σιωπηλή κοινωνική συνενοχή σε έναν κόσμο ανομίας, φθοράς και διαφθοράς, κυρίως όμως την ροπή της ανθρώπινης φύσης στη διάπραξη εγκλημάτων.

Ο Trapero αρνήθηκε μία γραμμική, πιο ομαλή αφηγηματική μορφή και με τις ρυθμικές, ελλειπτικές εικόνες ψευδοντοκιμαντερίστικης αισθητικής, εμβάθυνε στο φόβο και στην αγωνία. Σαν από το πουθενά, μέσα στα κάδρα του εισβάλουν καταιγιστικές και αστραπιαίες οι εξελίξεις και δίδεται περισσότερη ένταση στην γλαφυρή οπτική περιγραφή των νοσοκομειακών περιστατικών, στις υπόγειες διαβουλεύσεις, αλλά κυρίως στο σκοτεινό σκηνικό εντός του οποίου μπλέκονται γιατροί, αστυνομικοί, δικηγόροι και λοιποί κρατικοί λειτουργοί. Η βία, αποδιδόμενη με την ρεαλιστικότερη μορφή της, ερμηνεύει τις λεπτές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε λογική και παραλογισμό και ενισχύει τη θεώρηση ότι η ατομική οικονομική πρόοδος και κατ`επέκταση το κοινωνικό οικοδόμημα, δομούνται πάνω στον πόνο και στο αίμα. Οι γκανγκστερικές διαστάσεις που μοιάζει να παίρνει το σενάριο στην αλληλουχία των γεγονότων, αλλά και η προσοχή που δόθηκε στην χρήση του μέσου, στην τεχνική αρτιότητα της ταινίας και στην επίτευξη της αψεγάδιαστης απεικόνισης των χώρων, δεν υποβαθμίζουν το ερωτικό συναίσθημα που αποτελεί το κίνητρο δράσης των δύο ηρώων. Αντιθέτως, η σχέση ανάμεσα στους κεντρικούς χαρακτήρες τίθεται παράλληλα και αναπτύσσεται ισόποσα με την ιστορία του συνδικάτου του εγκλήματος, προσδίδοντας έτσι τραγικότητα στα δύο βασικά πρόσωπα και ενισχύοντας την άποψη ότι ο έρωτας μπορεί να επιβιώσει ακόμα και σε περιόδους συλλογικής σήψης.

Ο Trapero προσπάθησε να περιγράψει μία επικρατούσα κατάσταση και πήρε αφορμή από τις πραγματικές ιστορίες χιλιάδων ανθρώπων που έπεσαν θύματα των «αρπαχτικών». Έτσι, έχτισε τη δική του ιστορία, από την οποία αρνήθηκε να αποτινάξει τον μανδύα της ηθικής αμφιταλάντευσης και της ανατροπής που μπορεί να προκαλέσει η αγάπη, γιατί πρώτα από όλα είδε τα μέλη της συμμορίας ως ανθρώπους και ανέπτυξε τους χαρακτήρες ως τέτοιους. Θεώρησε την τύχη ως τον αστάθμιστο παράγοντα και εκεί εισήγαγε ένα σινεμά ειλικρίνειας και ευθιξίας, προσαρμοσμένο στο πολιτικό προφίλ της χώρας του, έχοντας ως ατού στα χέρια του την εκπληκτική χημεία των Darin και Gusman.

Η ταινία του Αργεντινού σκηνοθέτη είναι ένα κοινωνικό θρίλερ με στοιχεία δράματος, απαλλαγμένο από ανούσια στιλιζαρίσματα, δεικτικό και αυστηρό ως προς τη στόχευση του, που ζητάει από το θεατή καθαρές σκέψεις και ικανότητα να συνθέσει το πάζλ της διαπλοκής. Ένα φιλμ πολύπλοκο στη δομή του, που δεν επικεντρώνεται στον εμφανή θεματικό πυρήνα της ιστορίας, αλλά διερευνά όλες τις αφανείς προεκτάσεις της. Εισέρχεται σε αρκετούς χώρους εγκληματικής δράσης, με επίκεντρο πάντοτε το σκηνικό του νοσοκομείου και μελετά την ικανότητα των οργανωμένων ομάδων να απλώνουν τα πλοκάμια τους σε τομείς όπως η υγεία, η ασφάλεια, η δικαιοσύνη, διαθέτοντας μία τεράστια ικανότητα να τους διαχειριστούν. Η συνεχώς κινούμενη κάμερα του Trapero γίνεται το μάτι του θεατή, ο οποίος σταδιακά καθίσταται σε κομμάτι μιας ζοφερής πραγματικότητας, την ύπαρξη της οποίος αγνοούσε, για να γευτεί τελικά τις συνέπειες ενός τσουνάμι εναλλασσόμενων συναισθηματικών, το οποίο θα κατευνάσει μόνο όταν πέσουν οι τίτλοι και κλείσει ο κύκλος της βίας. Σε εκείνο το τελευταίο λεπτό, ο σκηνοθέτης θα αναρωτηθεί «μήπως ο κύκλος αυτός μόλις άνοιξε;», αφήνοντας έτσι τη σκέψη του κοινού να εξετάσει τα διακριτικά όρια ανάμεσα στην ευτυχία και στον πόνο, στο αίτιο και στο αιτιατό.

Βαθμολογία: 3.5/10 Stars3.5/10 Stars3.5/10 Stars3,5/10 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Βασίλης Καγιογλίδης




Τετάρτη 2 Μαρτίου 2011

Καλυμμένος από την ανωτέρω ανάλυση του Β. Καλιογλίδη, αρκούμαι σε μερικές παρατηρήσεις. Όπως και στο περσινό El Secreto de sus Ojos του Juan Jose Campanella, στο οποίο άλλωστε πρωταγωνιστεί και πάλι ο Ricardo Darin, έχουμε μια απόδοση του κοινωνικού θρίλερ διαμορφωμένη στο πλαίσιο του δραματικού ρεαλισμού κι όχι της αμερικάνικης κινηματογραφικής μυθοποίησης. Και η παρανομία και η διάβρωση στον κρατικό μηχανισμό δεν έχουν τίποτε το ηρωικό ή εντυπωσιακό. Το δράμα προβάλλει γυμνό, άμεσο. Αναλόγως και η δράση, ιδιαίτερα στην τελική σκηνή οργανώνεται με ντοκιμαντερίστικη αληθοφάνεια, χώρια που το τελευταίο πλάνο εισάγει μια δραματική ειρωνεία που φτάνει στα όρια του μαύρου χιούμορ, ένα φινάλε που σχεδόν ανατοποθετεί όλη την οπτική γωνία. Επίσης, όπως και στην προαναφερθείσα ταινία, η ερωτική ιστορία πείθει γιατί αναπτύσσεται με μια φυσικότητα, εκ των πραγμάτων, χωρίς να χρειάζεται την «μηχανευθεί» με κόλπα το σενάριο. Οι δυο ήρωες οσμίζονται τον κοινό τους παρονομαστή. Μοιράζονται την ίδια θλίψη και αποδοχή της κατάστασης, τις ίδιες ευαισθησίες, χωρίς να αποπροσανατολίζονται από μια συμβατική ηθική.

Αυτό που δεν μπόρεσε να επιτύχει στο «Leonera», όπου το ντοκουμέντο συγκρούονταν με την μυθοπλασία και το δράμα, ο Pablo Trapero, έρχεται εδώ να το εναρμονίσει.

Βαθμολογία: 3.5/10 Stars3.5/10 Stars3.5/10 Stars3,5/10 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος


 
<Χωρίς Τίτλο> - nutterjr - Τετ 23 Μαϊ 2012 - 23:37
In a country where thousands die every year on road accidents, there are always voltures waiting around to profit from it. The film treads between corruption and personal integrity. And although it seems indifferent at first, but as it unravels it gets more gutsy and ends with a climatic bang.
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.