• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Hunter (2010)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Κυνηγός

Δραματική | 90'
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Περσικά
Δημοτικότητα: 0.10 %
Αξιολόγηση: 7.00/107.00/107.00/107.00/107.00/107.00/107.00/10   (7.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2010

Παρά την επιμονή που δείχνει ο Rafi Pitts στην καλλιτεχνική στράτευση της ταινίας του, το αποτέλεσμα θα είναι πάντα ο μεγαλύτερος αδιάψευστος μάρτυρας. Το The Hunter αν και είναι ένα φιλμ έντονα πολιτικοποιημένο, δεν παύει εντούτοις να είναι βαθιά ποιητικό στη σύλληψή του, όπως άλλωστε και το μεγαλύτερο μέρος του Ιρανικού σινεμά. Γυρισμένο υπό καθεστώς πολιτικής αναταραχής στο Ιράν, ερμηνεύει τα γεγονότα της περιόδου επανεκλογής του Αχμαντινετζάτ και καυτηριάζει την κοινωνική – πολιτική – οικονομική «κρίση» της χώρας. Μίας χώρας, που θέλει τους ανθρώπους της ρομπότ, που τους απογυμνώνει συναισθηματικά και τους βάζει σε καλούπια. Που διαχειρίζεται τους κρατικούς θεσμούς όχι προς εξυπηρέτηση του κοινού καλού, αλλά υπέρ ενός αυταρχικού, κατοχικού σκοπού.

Δεν μπορεί να παρερμηνευτεί τίποτα στην ταινία του Pitts. Η ελλειπτικότητα που τη διακρίνει, ενισχύει την ιδεολογική κατεύθυνση του δημιουργού και η ακρίβεια του σεναρίου μετουσιώνει το κοινωνικό όραμά του, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την πολιτική ελευθερία. Τα πάντα είναι ξεκάθαρα και επιμελώς τοποθετημένα, εσκεμμένα απομονωμένα και δικαιολογημένα απουσιάζουν βασικές εξηγήσεις από τα όσα διαδραματίζονται.

Μήπως όμως ασκείται στρατευμένη πολιτική επίθεση από τον Pitts; Ο Ιρανός σκηνοθέτης δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης των πεποιθήσεων του, περισσότερο δε του βασικού στόχου του, όμως παρέχει χώρο για εξαγωγή λανθασμένων συμπερασμάτων σε μία και μόνο στιγμή, διότι επιλέγει να βάλλει εμφανώς κατά των σωμάτων ασφαλείας. Τα ανάγει σε τόπο διαφθοράς και ανομίας και επιμένει ότι είναι το τρίτο μάτι ενός συστήματος, που θέλει οι κινήσεις των πολιτών να καταγράφονται συνεχώς. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι στοχεύει σε αυτά ως τη μόνη αρχή κρατικής εκπροσώπησης, την κεντρική μηχανή επιβολής της πολιτικής βούλησης, το μέσο εξουσίας μίας διεφθαρμένης κυβέρνησης και ότι προδίδει τον εαυτό του, παρασυρόμενος από την προσωπική του προκατάληψη. Όταν ο απελπισμένος ήρωας έρθει αντιμέτωπος με την πραγματικότητα και πριν εκδηλώσει, στο σημείο μηδέν, το μένος που κοχλάζει μέσα του, οι επιλογές του θα είναι δύο• οι αντιρρησίες συνειδήσεως -διαδηλωτές και επαναστάτες χωρίς εξουσία- και απέναντί τους η Αστυνομία. Η σκηνή της σκόπευσης στο εθνικό οδικό δίκτυο είναι χαρακτηριστική της θολής σκέψης του δημιουργού στο καθοριστικότερο ίσως τμήμα της ταινίας. Εκεί όμως έρχεται ο ίδιος για να υπερασπιστεί τον ισχυρισμό ότι μερικές φορές δεν χρειάζεται να έχεις αποδεικτικά στοιχεία για να καταλήξεις σε ασφαλή συμπεράσματα, ιδιαίτερα δε, όταν η περιβάλλουσα κατάσταση (βλέπε Ιράν), σου αποκαλύπτει εξόφθαλμα την αιτία του κακού. Εγώ δε μπορώ παρά να συμφωνήσω μαζί του.

Σε καιρούς μη προσοδοφόρους για καλλιτεχνική ελευθερία, βγάζω το καπέλο στον Pitts, που χειρίσθηκε ένα «καυτό» πολιτικό θέμα με τόσο πρακτικό τρόπο. Κατανοώ τις δύσκολες συνθήκες κάτω από τις οποίες γυρίστηκε η ταινία και υπό τον κίνδυνο να λογοκριθεί, ο σκηνοθέτης επικαλέστηκε ένα πιο εσωστρεφές σινεμά, έναν μινιμαλιστικό λόγο, αρκετά απωθητικό για ορισμένους, απόλυτα λειτουργικό για άλλους, που περνάει υπογείως τα μηνύματα του, στηριζόμενος στην δύναμη της εικόνας και κατά επέκταση του μέσου. Αφαιρούνται κομμάτια και λεπτομέρειες μέσα από την ιστορία για να αποφευχθεί η εκδήλωση μίας ξεκάθαρης πολιτικής κρίσης. Απουσιάζουν πληροφορίες για το ποιόν της οικογένειας και εκλείπει η αποκάλυψη των συστατικών που συντελούσαν στην διάπλαση της φρούδας οικογενειακής ευτυχίας, για να ενισχυθεί έτσι η αξία των πεπραγμένων του τραγικού κεντρικού προσώπου, που βρίσκεται συνεχώς στο δίλλημα, αν η προσωπική γαλήνη που βίωνε μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν ουτοπική ή όντως πραγματική. Ένα σινεμά σκοτεινής πολιτικής ποίησης που μέσα από την παραδοχή της αλήθειας, τον σχηματισμό θεωριών και την ανάλυση της εξελικτικής πορείας της κοινωνίας ή του κράτους, αναδεικνύει την ανθρώπινη υπόσταση ως την υπέρτατη αξία.

Βαθμολογία: 3.5/10 Stars3.5/10 Stars3.5/10 Stars3,5/10 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Βασίλης Καγιογλίδης


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.