• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Η Πόλη των Παιδιών (2011)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
The City of Children

Δραματική | 96'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 1 Νοε 2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 06/2013
Διανομή: Seven Films/Σπέντζος
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Ελληνικά
Δημοτικότητα: 0.06 %
Αξιολόγηση: 6.00/106.00/106.00/106.00/106.00/106.00/10   (6.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 5 Οκτωβρίου 2012

Ενδιαφέρουσα η συνύπαρξη του κοινωνικού γίγνεσθαι με το σημείο τομής της εξελικτικής και βιολογικής πορείας του ανθρωπίνου είδους. Εύστοχος θεματικός προσανατολισμός, ειλικρινής διάθεση και έντονη αίσθηση του ρεαλισμού χαρακτηρίζουν την ταινία του Γιώργου Γκικαπέππα που καταφέρνει να είναι βαθιά ελληνική, αποτινάσσοντας παράλληλα από πάνω της κάθε λογής εθνικιστικών τάσεων, ξενοφοβικών εμμονών και εθνικών ταμπού.

Βασικός άξονας στην σπονδυλωτή αυτή ταινία του έλληνα δημιουργού είναι η μητρότητα. Και γύρω από αυτή οι άνθρωποι. Άνθρωποι ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης, πεποιθήσεων, φυλής και θρησκείας, οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με την ίδια τη ζωή. Εστιάζοντας κατά βάση στις προσωπικότητες τεσσάρων γυναικών, όταν αυτές έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με την εγκυμοσύνη, αναλύεται ακολούθως η μετάβαση από την ασφάλεια της καθημερινής ρουτίνας στην προσδοκώμενη και ενίοτε απροσδόκητη ανατροπή στην οικογενειακή δομή και τις ανθρώπινες σχέσεις. Με την τρομακτική αλήθεια που λέει ότι το μέγα, για πολλούς, θαύμα της ζωής μπορεί να κοστίσει και να μετατραπεί εν ριπή οφθαλμού στο μεγαλύτερο θρίλερ της, ο έλληνας δημιουργός, έχοντας επίγνωση του θέματός του, αποδομεί χαρακτήρες και σκιαγραφεί έντονες συναισθηματικές εικόνες.

Λεπτά ζητήματα συναντούν τη χιουμοριστική πλευρά της ζωής και απασχολούν γνήσιους (όπως τελικά αυτοί παρουσιάζονται) ανθρώπους σε ένα δράμα που μοιάζει να μπορούσε να φτάσει παραπάνω. Μέσα από τις προσωπικές, καλά οριοθετημένες ιστορίες τους, ξετυλίγεται σταδιακά το μπερδεμένο κουβάρι μίας κοινωνίας πολυπολιτισμικότητας και κοινωνικο-οικονομικής κρίσης με το σκηνοθέτη, όμως, να πέφτει ορισμένες φορές στην παγίδα της ιδεολογικής ανακύκλωσης. Εντούτοις, το φιλμ σε απορροφά αμέσως για αυτό που είναι, απομακρύνοντας ταυτόχρονα από πάνω του την «παρεξηγημένη» ταμπέλα της ελληνικής παραγωγής. Για πρώτη φορά οι συνθήκες της ελληνικής πραγματικότητας εντάσσονται τόσο ουσιαστικά σε μία ταινία, γίνονται κομμάτι αυτής και ενισχύουν τη διαμόρφωση και το χτίσιμο χαρακτήρων και γεγονότων, δίνοντάς τους έτσι μία κάποια οικουμενική διάσταση. Σταθερός ρυθμός και ομοιογένεια, εξαιρετικές ερμηνείες (ιδιαίτερη μνεία στην Κίκα Γεωργίου) μα και σπασμωδική επιτήδευση του θέματος της μητρότητας με ταυτόχρονη έλλειψη της αναγκαίας απλούστευσης στη σημασία της κεντρικής ιδέας στα ίδια σημεία, συνθέτουν την εικόνα μίας -κατά γενική ομολογία- αξιοπρόσεκτης πρώτης ταινίας. Η οποία απολαμβάνει αρκετές φεστιβαλικές συμμετοχές και σίγουρα διευρύνει αυτό που αποκαλούμε ως «νέο κύμα» του ελληνικού κινηματογράφου.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Βασίλης Καγιογλίδης




Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2012

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γιώργου Γκικαπέππα ξεκινά με μια φράση του Γερμανού φιλοσόφου Friedrich Nietzsche, η οποία παρουσιάζει σε λίγες μόνο λέξεις τον κεντρικό άξονα στον οποίο κινούνται και οι τέσσερις ιστορίες: «στα άτομα η παραφροσύνη είναι κάτι σπάνιο. Στις εποχές είναι ο κανόνας».

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας έχοντας επιλέξει να τοποθετήσει την ιστορία του μέσα και γύρω από μια πόλη που βρίσκεται στα όρια της παράνοιας και με την παράλληλη απεικόνιση τεσσάρων ιστοριών με κεντρικό άξονα την παραγωγή μιας καινούργιας ζωής, δεν θα μπορούσε να έχει διαλέξει έναν πιο αντιπροσωπευτικό τίτλο για το έργο του. Ο δημιουργός, όπως βλέπουμε, έχει επιλέξει με πολύ μεγάλη προσοχή τα πρόσωπα που συνθέτουν το δράμα του. Οι τέσσερις μυθοπλασίες καλύπτουν όλο το ηλικιακό φάσμα που μπορεί να συμμετάσχει στη δημιουργία μιας ζωής. Δύο ανώριμοι νεαροί γύρω στα 25 που ζουν επιπόλαια, μια γυναίκα κοντά στα 30 που πρόκειται να αποκτήσει ένα παιδί, ουσιαστικά μόνη της, ένα ζευγάρι κοντά στα 40 που ελπίζει σ` ένα θαύμα και δύο άνθρωποι σ` έναν διαλυμένο γάμο που τους δίνεται η τελευταία ευκαιρία να ξαναγίνουν γονείς. Ταυτόχρονα, όμως, οι χαρακτήρες καλύπτουν κι ολόκληρο το κοινωνικό φάσμα που συναντά κανείς στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις. Μετανάστες, χαμηλή κοινωνική τάξη, μεσοαστοί και υψηλά αμειβόμενοι, όλοι φέρουν το προσωπικό τους δράμα. Στο έργο θα δούμε να παρεμβάλλονται πλάνα της πυκνοκατοικημένης πόλης, αλλά και διάφορες ραδιοφωνικές συνομιλίες ή εκπομπές που αναφέρονται στη σύγχρονη κοινωνικο-πολιτική κατάπτωση της Ελλάδας. Σε πρώτο πλάνο, αυτά τα στοιχεία θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την ανείπωτη οργή που φέρουν οι ήρωες στις τρεις από τις τέσσερις ιστορίες που παρακολουθούμε και κάνει τους διάλογούς τους να φαίνονται επιτηδευμένοι κι ίσως σ` έναν βαθμό στυλιζαρισμένοι.

Η μόνη ιστορία που βλέπουμε να κυλά ομαλά και να δίνει την αίσθηση του φυσιολογικού, είναι η ιστορία της Nadine (Κίκα Γεωργίου), της κοπέλας από το χαμηλότερο των χαμηλοτέρων κοινωνικών στρωμάτων, η οποία αν και βρίσκεται εξαρχής στην χειρότερη κατάσταση απ` όλους, είναι η μοναδική της οποίας ο ψυχισμός είναι σταθερός και η ελπίδα και η θέλησή της ισχυρές. Ίσως γιατί για ‘κείνη, που δεν καταλαβαίνει λέξη ελληνικά, τίποτα δεν έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Σε όλες τις άλλες ιστορίες ο θυμός σταδιακά εξωτερικεύεται και μαζί του τα προβλήματα της σύγχρονης Ελλάδας κάνουν την εμφάνισή τους, δημιουργώντας κατ` αυτόν τον τρόπο ένα όμορφο δράμα που μιλά για μια χώρα που διανύει μια εποχή που όλα ρημάζονται, αλλά που η ελπίδα, παρόλα αυτά, δεν χάνεται. Παράλληλα, η κάθε ιστορία εξελίσσεται διαφορετικά, αφήνοντας το κοινό να επιλέξει αυτήν που του ταιριάζει καλύτερα.

Μια αξιόλογη ελληνική παραγωγή, με πολύ καλές ως άριστες ερμηνείες, που δείχνει ένα ρεαλιστικό πρόσωπο της σύγχρονης Ελλάδας. Προτείνεται σε όλους τους θαυμαστές του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, αλλά και στους σινεφίλ που αναζητούν καλές ελληνικές παραγωγές.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαριλένα Ιωάννου


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.