• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Silver Linings Playbook (2012)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Οδηγός Αισιοδοξίας

Δραμεντί | 122' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 31 Ιαν 2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 16/5/2013
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.28 %
Αξιολόγηση: 6.33/106.33/106.33/106.33/106.33/106.33/106.33/10   (6.33/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Σκέψου θετικά.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2013

Από μικρός είχα την τάση να λέω στους φίλους μου πως έχω την πεποίθηση ότι ο καλύτερος ψυχολόγος για έναν άνθρωπο δεν είναι ένας επαγγελματίας αλλά ένας άνθρωπος που τον αγαπά πραγματικά. Και την έχω ακόμη. Βέβαια, στην προκειμένη περίπτωση ο πρωταγωνιστής έχει να αντιμετωπίσει είδος διπολικής διαταραχής κατά την οποία πρέπει να ακολουθεί αυστηρά τη φαρμακευτική του αγωγή. Υπό όρους του επιτρέπεται να επιστρέψει στο σπίτι του με τους γονείς του από το να παραμείνει στην «κλινική». Έχοντας ελπίδες να τα βρει ξανά με τη σύζυγό του η οποία τον απάτησε και φταίει για πολλά ψυχολογικά που ο πρωταγωνιστής κουβαλάει, γνωρίζει την Τίφανι (η οποία δε στέκει και πολύ στα καλά της ίσως και περισσότερο από τον πρωταγωνιστή καθότι πρόσφατα έχασε το σύζυγό της). Προσπαθεί να την προσεγγίσει μόνο και μόνο για να την καταφέρει να δώσει ένα γράμμα στην σύζυγό του (γιατί είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να επικοινωνήσει μαζί της εφόσον αυτή του έχει θέσει περιοριστικά μέτρα) αλλά αυτή του ζητά σαν αντάλλαγμα…

Στις αρχές σκεφτόμουν πιθανές απαντήσεις για τον λόγο που γίνεται τόσος λόγος και σχετικός ντόρος για τη συγκεκριμένη ταινία. Κι όμως, η ώρα πέρασε και κατάλαβα το γιατί (αυτό δεν αναιρεί την άσχημη εντύπωση που μου δημιουργήθηκε για το πρώτο ημίωρο της ταινίας, αρνητικό στοιχείο). Απλά εκεί που νόμιζα ότι χάνω το χρόνο μου η ιστορία άρχισε να κυλάει και όλα να μπαίνουν σε μια λογική σειρά. Τι ήθελε ο πρωταγωνιστής; Τι η πρωταγωνίστρια; Μια παρέα οι καημένοι για να τους βγάλει από τη θλίψη, τη ρουτίνα, να τους κάνει να ξεχαστούν από την προκατάληψη του κόσμου απέναντι στα πρόσωπά τους. Όλο αυτό εξελίχθηκε σε μία υπέροχη και μαγική ιστορία αγάπης. Αληθινής όμως, όχι εφήμερης, ως είθισται.

Ξεκινάω με τους ηθοποιούς. Φυσικά, επαινώ πρώτον απ’ όλους τον Robert De Niro. Να βάζουμε κάποια πράγματα σε σωστή σειρά. Έπειτα, είναι απαραίτητη η αναφορά στο πρόσωπο της Jennifer Lawrence και, τέλος, ας πω και για τον Bradley Cooper. Για τον πρώτο τα λόγια περιττεύουν. Για την δεύτερη επίσης περιττεύουν αλλά δε μπορείς και να μη προσπαθήσεις να εξηγήσεις πόσο υπέροχα σε κάνει να νοιώθεις το γεγονός και μόνο ότι υπάρχει για να παίζει ρόλους! Ο τρίτος ψιλοκατακρεούργησε τον πολύ ενδιαφέροντα ρόλο του. Δεν είναι όλα για όλους και δεν είναι όλοι για όλα. Δεν του πήγαινε. End of message. Jacki Weaver και Chris Tucker απολαυστικότατοι αμφότεροι και πολύ πειστικοί σε αυτό που έκαναν. Καθόλου ενθουσιασμένος με τη σκηνοθεσία του David O Russell αλλά τι να πεις; Τίποτε δεν είναι τέλειο (με είδατε ποτέ να βάζω 5 σε ταινία; Αστειεύομαι, φυσικά)…

Πολύ γλυκιά ιστοριούλα αλλά πολλά περιττά πράγματα που κουράζουν και όχι και τόσος δικαιολογημένος πανικός για 8 υποψηφιότητες Όσκαρ, μη τρελαθούμε (εκτός από τις τρεις των De Niro, Lawrence και Weaver). Υπάρχουν μακράν πολύ πολύ καλύτερες ταινίες.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Φίλιππος Γαβριηλίδης




Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2013

Η συμπονετική, καλοκάγαθη νοικοκυρά Ντολόρες, μητέρα του Πατ, συναινεί να επιστρέψει ο γιος της από την κλινική, όπου νοσηλευόταν λόγω κρίσης μανιοκατάθλιψης που προκλήθηκε όταν έπιασε τη γυναίκα του, Νίκι, στα πράσα, σπάζοντας στο ξύλο τον εραστή και εισπράττοντας περιοριστικά μέτρα από τη σύζυγο, η οποία τον εγκατέλειψε. Ο πατέρας βρίσκεται κι αυτός υπό περιορισμό από τις αρχές. Δεν μπορεί να πηγαίνει σε αγώνες της λατρεμένης του ομάδας γιατί είχε συμμετάσχει σε συμπλοκές με αντίπαλους φιλάθλους. Στη γειτονιά τους, η Τίφανι είναι μια ατίθαση κοπέλα που έχασε τον άντρα της σε δυστύχημα και αντιδρά με παραβατική συμπεριφορά, όντας αθυρόστομη και δηλώνοντας «τσούλα». Η Τίφανι τον γνωρίζει και τον θέλει, του κάνει στενό, επιθετικό μαρκάρισμα. Εκείνος αρνείται και θέλει να τα ξαναβρεί με τη Νίκι. Η Τίφανι του προτείνει μια ανταλλαγή. Εκείνη θα διαβιβάσει γράμμα στη γυναίκα του κι εκείνος θα προπονηθεί μαζί της για έναν διαγωνισμό χορού.

Τυπικά, πρόκειται για μια ρομαντική κομεντί με δραματικό σεγκόντο. Αλλά από τον σκηνοθέτη του Οι Τρεις Ήρωες και του The Fighter (ακόμη και του φλύαρου αλλά χαριτωμένου Το Νόημα της Ζωής και Πώς να το Χάσετε), Ντέιβιντ Ο. Ράσελ, περιμένεις κάτι παραπάνω. Αυτό το παραπάνω είναι η ιδέα ότι όλοι είμαστε λίγο πολύ «κουνημένοι» με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ακόμη και η μητέρα μοιάζει βγαλμένη από καρτούν του 1950.

Από κει και πέρα, έγραψε ένα σφιχτοδεμένο σενάριο και οδήγησε την αφήγηση με ωραίο, νευρικό ρυθμό, χωρίς ίχνος κοιλιάς και με απόλυτη αλληλουχία, όπου η μία σκηνή είναι συνέπεια της επόμενης. Επιπλέον, έκανε πολύ καλό κάστινγκ, δίνοντας στους Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Τζάκι Γουίβερ (οι γονείς), Τζένιφερ Λόρενς και Μπράντλεϊ Κούπερ ρόλους που τους πάνε γάντι. Θα έλεγα μάλιστα ότι ο πιο δύσκολος ρόλος είναι του Κούπερ, γιατί έπρεπε να δώσει όχι έναν τρελό, αλλά έναν μάλλον ώριμο άνθρωπο που τάχει παίξει. Και το καταφέρνει πολύ καλά.

Με προβλημάτισε κάπως το τέλος που κατά έναν τρόπο υπογραμμίζει την όλη ταινία. Δεν το αποκαλύπτω, αφού δεν πρέπει, αλλά αναρωτιέμαι. Ήταν τρυφερή ή σατιρική η διάθεση του Ράσελ; Εντέλει, ήθελε να κάνει μια κωμική αλληγορία για τη σύγχρονη Αμερική; Το πιθανότερο.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013

Το στόρι έχει ως εξής: η Lawrence παίζει την Tiffany, ένα μυστηριώδες κορίτσι με ένα πρόσφατο τραγικό παρελθόν, που μπαίνει στη ζωή του Pat (Bradley Cooper), ο οποίος προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την πρώην γυναίκα του και ως έναν κάποιο βαθμό με τους γονείς του (Robert De Niro και Jacki Weaver) μετά από την έξοδο του από ένα τοπικό ψυχιατρικό ίδρυμα.

Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας έλκεται από τις σπασμένες ψυχές του Pat και της Tiffany. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια ιστορία για δύο συναισθηματικά λαβωμένους ανθρώπους που βρίσκουν δύναμη ο ένας από τον άλλο, προσπαθώντας παράλληλα να εντοπίσουν και να αναγνωρίσουν το καλό στους ανθρώπους που τους έχουν βλάψει. Με αφοπλιστική ευκολία, η προσαρμογή από τον σεναριογράφο/σκηνοθέτη David O. Russell του μυθιστορήματος του Matthew Quick είναι αμφότερα γοητευτική και θαρραλέα. Το άγχος και οι δυσκολίες τόσο της διπολικής διαταραχής όσο και άλλων ψυχικών νοσημάτων δεν είναι δυσδιάκριτα για τον κόσμο, δεν έχουν λουστραριστεί για να απεικονιστούν καλύτερα και δεν χρησιμοποιούνται ως μέσο για κάποια αδέξια απόπειρα χιούμορ. Αυτό που ο σκηνοθέτης έντεχνα καταφέρνει, είναι να μας βάλει μέσα στην πραγματικότητα μιας κοινότητας που όχι μόνο οι πρωταγωνιστές, αλλά και η οικογένεια και οι φίλοι τους, έρχονται αντιμέτωποι με πολύπλοκα θέματα. Οι εξαιρετικές ερμηνείες του Bradley Cooper και της Jennifer Lawrence θα μας επιτρέψουν να κατανοήσουμε τα δύο άτομα στην καρδιά της ιστορίας: ο Pat είναι νευρικός, ενώ η Tiffany είναι δυναμική. Το αποτέλεσμα είναι ένα ικανοποιητικό δράμα που περιγράφει ένα πολύπλοκο κόσμο αντιπαραβαλλόμενο στην καθημερινή ζωή δοσμένο μέσα από μια ασυμβίβαστη οπτική γωνία. Μας δίνεται η δυνατότητα να τον καταλάβουμε και να δούμε την ομορφιά του.

Αυτό που, στον μεγαλύτερο βαθμό, κάνει τη δουλειά του David O. Russell να ξεχωρίζει, είναι οι ηθοποιοί του και οι ερμηνείες τους. Από την μια, ο Cooper είναι πολύ επιδέξιος και πειστικός στην οριοθέτηση της ταραγμένης ιδιοσυγκρασίας του χαρακτήρα του και σε έναν δύσκολο ρόλο τα καταφέρνει περίφημα αποδεικνύοντας περίτρανα την ερμηνευτική του δεινότητα. Από την άλλη, έχουμε τη θεσπέσια Lawrence που είναι απλά υπέροχη ως η άγρια κι ευάλωτη Tiffany. Μας είχε αποδείξει στο παρελθόν με την ερμηνεία της στο Στην Καρδιά του Χειμώνα ότι είναι μια υπολογίσιμη δύναμη, εδώ όμως τα δίνει όλα. Μια ατρόμητη ερμηνεία πραγματικά. Εκτός όμως από αυτούς τους δύο και όλο το υπόλοιπο καστ βρίσκεται σε εξαίσια φόρμα. Ο Robert De Niro επιστρέφει δυναμικά υπενθυμίζοντας μας γιατί θεωρείται ένας από τους καλυτέρους ηθοποιούς, η Jacki Weaver είναι πολύ καλή αλλά έχει πολύ λίγα να κάνει, ενώ προς έκπληξη μου βρήκα έξοχο και τον Chris Tucker σε έναν μικρό αλλά ουσιαστικό ρόλο.

Εκείνο που στερεί αστεράκια και είναι ίσως το κεντρικό πρόβλημα του «Οδηγού Αισιοδοξίας» είναι η τεράστια τονική μετατόπιση προς το τέλος του. Εκεί όπου τα κύρια θέματα της εύθραυστης ψυχικής υγείας και της εξάρτησης παραβλέπονται για χάρη μιας αλά «Τα Βήματα που Γοητεύουν» σκηνής διαγωνισμού χορού. Αυτό οδηγεί αναπόφευκτα σε ένα προβλέψιμο τέλος, όχι τόσο συμβατό με τις βάσεις που θέτει η ταινία στην αρχή. Σίγουρα και λόγω αυτού, το έργο θα διαθέτει τους διαφωνούντες του. Εμένα δεν με ενόχλησε και μάλιστα μπορώ να πω ότι ανήκω και στους οπαδούς του. Αν μπορέσετε να παραβλέψετε κι εσείς αυτό το αβλαβές ατόπημα του φιλμ, θα δείτε ότι στο τέλος αυτό που ουσιαστικά θα σας μείνει είναι μια διασκεδαστική, συναισθηματική, με καλά δοσμένους χαρακτήρες, ταινία που σε προτρέπει να είναι άνετος με τον εαυτό του κι αισιόδοξος για τη ζωή.

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος




Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013

Άκου εκεί οκτώ υποψηφιότητες για Όσκαρ! Άλλος ένας αδικαιολόγητος θρίαμβος μιας ταινίας που δεν τον αξίζει ούτε για τις ιδέες της (τίποτα απολύτως πρωτότυπο), ούτε για την εκτέλεσή τους.

Ο «Οδηγός Αισιοδοξίας» του υποψήφιου και πέρυσι για Όσκαρ για το Fighter σκηνοθέτη David O. Russel είναι μια ρομαντική κομεντί, η οποία δεν είναι ούτε αξιοσημείωτα ρομαντική, ούτε και ιδιαίτερα… κομεντί! Για την ακρίβεια, αίσθηση ρομαντισμού κυριαρχεί μόνο όταν βρίσκεται μπροστά στον φακό η πάντα εξαιρετική Jennifer Lawrence, ενώ οι υπόλοιπες σκηνές στην πλειοψηφία τους διακρίνονται από μια χλιαρότητα σχεδόν σε όλους τους τομείς τους. Γενικώς, επιχειρείται μια κάπως άγαρμπη προσέγγιση ενός καθαρά «πιασάρικου», σε σημείο όμως ξεκάθαρων κλισέ, θέματος.

Έχουμε λοιπόν έναν γεμάτο ψυχολογικά προβλήματα βασικό χαρακτήρα (Bradley Cooper), που έχει μόλις βγει από ψυχιατρική κλινική, και είναι αποφασισμένος να ξανακερδίσει τη γυναίκα του, την οποία πλέον ο νόμος τού απαγορεύει να πλησιάσει. Ο Cooper γνωρίζει τον χαρακτήρα της Jennifer Lawrence, μιας κοπέλας εξίσου προβληματικής μιας και πρόσφατα έχασε τον άντρα της, στην οποία θα εντοπίσει το μέσο για να προσεγγίσει έμμεσα τη γυναίκα του, η Lawrence όμως από την πρώτη στιγμή που τον βλέπει εμφανώς τον ερωτεύεται. Όσο για τη συνέχεια και, κυρίως, το τέλος του φιλμ, είναι τόσο προβλέψιμα που, είτε τα ξέρετε εκ των προτέρων είτε όχι, ειλικρινά δεν θα δείτε μεγάλη διαφορά…

Και δεν είναι μόνο τα κλισέ του που κάνουν το φιλμ να μοιάζει σχετικά αδιάφορο για το ελληνικό κοινό, αλλά ο τρόπος που πραγματεύεται την ιστορία, τους χαρακτήρες και αυτήν την υποτιθέμενη «αισιοδοξία» του τίτλου του, που είναι μάλλον προορισμένα να βρουν θερμή ανταπόκριση σχεδόν αποκλειστικά στις αμερικανικές αίθουσες. Και ακόμα κι αν ο συντηρητισμός του είναι τόσο έντονος ώστε να μπορεί να θεωρηθεί σατιρικός, δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση αρκετή τόλμη για να υποστηρίξει κάτι τέτοιο…

Επιβάλλεται, βέβαια, να αναφερθεί και τουλάχιστον να επαινεθεί η ερμηνεία της Lawrence, στην οποία το έργο βασίζει όλη του την συναισθηματική δύναμη και η οποία είναι ίσως η μόνη (μαζί με τους Jay Cassidy και Crispin Struthers για το μοντάζ) που πραγματικά αξίζει βραβείο. Είναι ικανή να κάνει την ταινία ενδιαφέρουσα μόνο και μόνο λόγω της παρουσίας της και συγκινητική χάρη στο αδιανόητα εκφραστικό -χωρίς την παραμικρή εκφραστική υπερβολή- πρόσωπό της. Το υπόλοιπο καστ ικανοποιητικό, αλλά όχι κάτι αξέχαστο.

Βαθμολογία: 2/5 Stars2/5 Stars (2/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur




Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2013

Ο Pat βγαίνει από το ψυχιατρείο όπου νοσηλευόταν εξαιτίας μιας νευρικής κρίσης που έπαθε όταν έπιασε τη γυναίκα του να τον απατά και επιστρέφει στο σπίτι των γονιών του μέχρι να αναρρώσει πλήρως. Είναι πλέον αποφασισμένος να ξαναφτιάξει τη ζωή του, να βελτιώσει τον εαυτό του σε κάθε τομέα και να τα ξαναβρεί με τη γυναίκα του. Τα πράγματα όμως περιπλέκονται όταν συναντά την Tiffany, μια όμορφη νεαρή χήρα με τάσεις αυτοκαταστροφής.

Το «Οδηγός Αισιοδοξίας» είναι μία ρομαντική κομεντί η οποία διαφέρει πολύ από αυτές που μας έχει συνηθίσει το Χόλιγουντ. Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι ο σεβασμός με τον οποίο αντιμετωπίζει τους χαρακτήρες του. Είναι ίσως μία από τις πολύ λίγες mainstream ταινίες με πρωταγωνιστές ανθρώπους με ψυχολογικά ή ψυχιατρικά προβλήματα οι οποίοι δεν είναι ψυχοπαθείς δολοφόνοι ή παρεξηγημένες ιδιοφυΐες. Οι πρωταγωνιστές του «Οδηγού Αισιοδοξίας» είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, οι οποίοι ζουν στις εργατικές γειτονιές της Philadelphia και όχι στο Upper East Side. Αυτό το γεγονός σε βοηθάει πολύ να συνδεθείς μαζί τους.

Ο David O. Russell, ο οποίος έχει αναλάβει τόσο το σενάριο όσο και τη σκηνοθεσία της ταινίας, έχει φροντίσει να κρατήσει μια ισορροπία ανάμεσα στη κωμωδία και το δράμα. Το «Οδηγός Αισιοδοξίας» δεν είναι ποτέ υπερβολικά αστείο και ποτέ υπερβολικά δραματικό, με αποτέλεσμα ο τόνος της ταινίας να έχει συνοχή και έτσι η ταινία να μη κουράζει καθόλου, παρά τη σχετικά μεγάλη διάρκεια της. Μπορώ να πω ότι μου θύμισε λιγάκι το Garden State, αλλά με πολύ λιγότερες δόσεις indie δηθενιάς και με πολύ καλύτερους χαρακτήρες και σενάριο.

Όσον αφορά της ερμηνείες, τόσο ο Bradley Cooper όσο και η Jennifer Lawrence (ΜΕΓΑΛΗ προσωπική μου συμπάθεια, κάνουν εξαιρετική δουλειά με ρόλους που είναι εντελώς κόντρα σε αυτούς στους οποίους έχουμε συνηθίσει να τους βλέπουμε. Η χημεία ανάμεσα τους είναι επίσης πολύ καλή. Πιστεύω πάντως ότι τη παράσταση κλέβει η Jennifer Lawrence και θα ήθελα πολύ να τη δω να φεύγει από το Samuel Goldwyn Theater αγκαλιά με το πολυπόθητο αγαλματάκι. Πολύ καλός είναι και ο Robert De Niro ο οποίος εδώ δίνει μία από τις καλύτερες ερμηνείες του εδώ και ΠΑΡΑ πολύ καιρό.

Το «Οδηγός Αισιοδοξίας» πάντως με έχασε λίγο στο τελευταίο μέρος στο οποίο εισάγεται στη πλοκή ένα στοίχημα που οι πρωταγωνιστές πρέπει να κερδίσουν πάση θυσία και έτσι η ταινία ξαφνικά μετατρέπεται σε underdog-story, τύπου «Karate Kid», μόνο που εδώ τη θέση του τουρνουά καράτε παίρνει ένας διαγωνισμός χορού. Επίσης, στο τελευταίο μέρος της ταινίας κάνουν την εμφάνιση τους και τα δύο μεγαλύτερα κλισέ των ρομαντικών κομεντί: η παρεξήγηση που οδηγεί σε έναν μεγάλο καυγά ή στο χωρισμό του ζευγαριού και η καταδίωξη της γυναίκας από τον άνδρα για να της πει ότι την αγαπάει. Τουλάχιστον η εν λόγω καταδίωξη δεν λαμβάνει χώρα σε κάποιο αεροδρόμιο...

Το «Οδηγός Αισιοδοξίας» είναι μια ρομαντική κομεντί αρκετά διαφορετική από τις άλλες τους είδους, η οποία έχει και κάτι να μας πει. Θα περάσετε καλά κατά τη διάρκεια της και πιστεύω ότι θα φύγετε από την αίθουσα με ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη. Αξίζει το Όσκαρ καλύτερης ταινίας; Μάλλον όχι, αλλά πάλι είναι μια πάρα πολύ καλή και ευχάριστη ταινία με πάρα πολύ καλές ερμηνείες που αξίζει της προσοχής σας.

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Θεόδωρος Μαρίνος




Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου 2013

Βλέποντας τον «Οδηγό Αισιοδοξίας», ομολογώ ότι το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν εάν η ταινία συγκαταλέγεται στο είδος της κωμωδίας ή του δράματος. Πολύ γρήγορα, βέβαια, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι εναλλαγές που παρουσιάζονται ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό στοιχείο κι ο τρόπος που απεικονίζεται η γλυκόπικρη αλήθεια της ζωής, είναι κι ο λόγος που έχει δημιουργηθεί τόσο μεγάλο σούσουρο γύρω απ` τ` όνομά της. Γιατί τα πράγματα από μόνα τους ποτέ δεν είναι «έτσι» ή «αλλιώς». Εμείς επιλέγουμε πώς θα τα δούμε, πώς θα τα διαχειριστούμε και πώς θα τα βαφτίσουμε.

Έτσι, λοιπόν, θα κληθούμε εδώ να παρακολουθήσουμε τη ζωή ενός συζύγου που βρήκε τη γυναίκα του να τον απατά με έναν άλλον άντρα, αντέδρασε βιαίως σε βάρος του εραστή της και γι` αυτήν του την πράξη κλείστηκε σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Φυσικά, εφόσον ο μισός αντρικός πληθυσμός θα έπραττε αναλόγως, αξίζει να σημειώσουμε ότι στον εγκλεισμό του συνετέλεσε το γεγονός ότι πάσχει από διπολικό σύνδρομο ή αλλιώς «μανιοκατάθλιψη». Γι` αυτόν τον λόγο, λοιπόν, ο Pat (Bradley Cooper) θα πρέπει ν` ακολουθεί φαρμακευτική αγωγή και να βρίσκεται υπό συνεχή ιατρική παρακολούθηση, μέχρι να θεραπευτεί πλήρως από αυτή τη νευρολογική ασθένεια. Η Tiffany (Jennifer Lawrence), τώρα, μπορεί να μην έχει νοσηλευτεί όπως ο Pat σε ψυχιατρείο, αλλά κι εκείνη με τη σειρά της παίρνει αντικαταθλιπτικά, καθώς πριν από σύντομο χρονικό διάστημα έχασε σε δυστύχημα τον σύζυγό της κι έκτοτε έχει αναπτύξει ένα είδος νυμφομανίας, γεγονός που την οδήγησε σε απόλυση και στην απόκτηση μιας κακής φήμης. Ίσως, βέβαια, ψυχιατρικά, το πρόβλημα της Tiffany να μην μοιάζει τόσο σοβαρό όσο αυτό του Pat και παράλληλα ο δυναμισμός που δείχνει να μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα βρίσκεται στον πρωταγωνιστή. Αν όμως αναλογιστούμε τους στόχους που έχει θέσει ο καθένας τους μακροπρόθεσμα, θα δούμε ότι ο Pat έχει δώσει στον εαυτό του περισσότερες πιθανότητες να ξεπεράσει την «αρρώστια» του απ` ό,τι η Tiffany.

Υπό αυτές τις συνθήκες, οι δυο βαριά τραυματισμένοι άνθρωποι γνωρίζονται και μετά από μερικές συναντήσεις με χαρακτηριστικούς κωμικούς κι ειλικρινείς διαλόγους, συμφωνούν να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον να πετύχουν τα όνειρά τους. Το αξιοπερίεργο βέβαια είναι ότι η συνύπαρξη δυο ψυχολογικά ασταθών ατόμων, αντί να τους βυθίσει περισσότερο στην κατάθλιψη και τη μιζέρια, τους κάνει να χαμογελάσουν και πάλι, καθώς η κοινή τους προσπάθεια να πετύχουν κάτι, τους δίνει έναν λόγο να ελπίζουν και να ζουν.

Έχοντας ως βάση μια βαριά ψυχολογική ατμόσφαιρα, η ταινία καταφέρνει να περάσει σταδιακά από το σκοτάδι στο φως, χτίζοντας με υπέροχο τρόπο έναν οδηγό πάνω στην αισιοδοξία. Η σεναριακή προσαρμογή του David O. Russell, αλλά κι ο τρόπος με τον οποίο έχει σκηνοθετήσει την ταινία του, παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς ακόμα κι όταν οι καταστάσεις μοιάζουν να είναι απαγορευτικές, ο Russell καταφέρνει να δημιουργήσει ένα θετικό κλίμα, κάνοντας τον θεατή να έχει ένα συνεχές αίσθημα ευφορίας.

Λόγος φυσικά για τις εξαίρετες ερμηνείες των ηθοποιών δεν χρειάζεται καν να γίνει. Η Jennifer Lawrence, παρά το νεαρό της ηλικίας της, αποδεικνύει γι` ακόμη μια φορά πόσο ικανή ηθοποιός είναι, ο Bradley Cooper κατορθώνει να σταθεί στο ύψος των απαιτήσεων ενός δύσκολου ρόλου, ενώ οι ερμηνείες των δευτεραγωνιστών είναι εξίσου απολαυστικές, με τον Robert De Niro να ξεχωρίζει, ίσως λίγο περισσότερο.

Όντας μια καλογυρισμένη και προσεγμένη σε όλους τους τομείς της δραματική κωμωδία, προτείνεται σε όλους για μια ευχάριστη έξοδο που δεν αποκλείεται να σας επηρεάσει θετικά στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεστε την τραγικότητα μερικών γεγονότων στη ζωή σας.

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαριλένα Ιωάννου


 
Silver Linings Playbook (2012) - kprncs - Σάβ 30 Απρ 2016 - 23:04
ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=716942&page=4]
Silver Linings Playbook (2012)
ΠΛΟΚΗ: Η νοικοκυρά Dolores Solatano (Jackie Weaver), ενάντια στις ιατρικές συμβουλές και εν αγνοία του συζύγου της Pat Solatano (Robert de Niro), αναλαμβάνει την ευθύνη αποχώρησης του γιού της Pat Solatano Jr, από ίδρυμα ψυχικής υγείας. Οι υποχρεώσεις της αποδέσμευσης περιλαμβάνουν την επιστροφή του Pat Jr. στο πατρικό σπίτι, στην Φιλαδέλφεια.
Ο Pat είχε αποσταλεί στο ίδρυμα μετά τον ξυλοδαρμό του εραστή της συζύγου του Nikki και εκεί είχε διαγνωστεί με διπολική διαταραχή. Η Nikki αμέσως μετά τον εγκατέλειψε και κέρδισε περιοριστική εντολή εναντίον του.
Ο Pat αισθάνεται ότι μπορεί να διαχειριστεί την ψυχική του διαταραχή, χωρίς να παίρνει τα φάρμακα του, μέσα από υγιή διαβίωση και αθλητισμό, ψάχνοντας για τις «χρυσές ευκαιρίες", που θα του επιτρέψουν να πάρει πίσω την παλιά δουλειά του ως δάσκαλος και να επανενωθεί με την Nikki...
Τυχαία, όμως,, γνωρίζεται με την Tiffany (Jennifer Lawrence), που και αυτή παλεύει να υπερνικήσει τους δικούς της δαίμονες...
ΚΡΙΤΙΚΗ: Η ταινία έχει μια ορισμένη γοητεία, αλλά απογοητεύει με το να είναι τόσο πολύ απλή και ρηχή. Δεν ακουμπάει σε τίποτα βαθύ ή σκοτεινό, προσπαθώντας να αποφύγει να κάνει οτιδήποτε θα ενοχλούσε ή θα ξεβόλευε τον θεατή...
Η διάθεση της συνεχίζεται σε όλη την διάρκεια της μέχρι που τελικά εγκαταλείπει κάθε πρόφαση να μας πείσει ότι δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μία ρομαντική κομεντί (με κάποιες στενόχωρες στιγμές και αναμενόμενο... "happy end"...)
Περίμενα πολλά παραπάνω από όσα πήρα από το σενάριο, τους πρωτοκλασάτους ηθοποιούς, τις εξαιρετικές ερμηνείες τους και την πλοκή..Κρίμα..[Κώστας ΚΓΠ 30042016](5/10)
 
Δεν είμαστε καλά... - stratosl - Τετ 14 Αυγ 2013 - 03:09
Μια τόσο αδιάφορη ιστοριούλα (ενώ η ιδέα ήταν υποσχόμενη) και πήρε τόσο καλές κριτικές στο σύνολό τους. Αν είναι δυνατόν...Άχρωμο σενάριο με βαρετές ατάκες και περίεργες μη-ρεαλιστικές συμπεριφορές. Προβλέψιμο μέχρι εκεί που δεν πάει επίσης. Ούτε τη βάση δεν του δίνω, 4/10 από μένα, για 1-2 καλούτσικες σκηνές και ερμηνεία Lawrence
 
<Χωρίς Τίτλο> - themoviemaniac2 - Τρί 06 Αυγ 2013 - 06:37
 
<Χωρίς Τίτλο> - melena - Παρ 08 Μαρ 2013 - 11:37
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.