• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Prisoners (2013)


Αστυνομική | 153' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 10 Οκτ 2013
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 16/1/2014
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 16/1/2014
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.42 %
Αξιολόγηση: 7.96/107.96/107.96/107.96/107.96/107.96/107.96/107.96/10   (7.96/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Κάθε λεπτό μετράει.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2013

Ο Κέλερ Ντόβερ (Χιου Τζάκμαν) και ο φίλος του, Φράνκλιν Μπιρτς (Τέρενς Χάουαρντ) χάνουν τις μικρές κόρες τους. Ο Κέλερ, έξαλλος, πιστεύει ακράδαντα ότι ο ένοχος είναι ένας καθυστερημένος νεαρός που έχει κρατηθεί από τις αρχές, ενώ ο ντεντέκτιβ Λόκι (Τζέικ Τζίλενχαλ) πιο ψύχραιμος προσπαθεί να βρει τη λύση. Και οι δύο θα οδηγηθούν στα όρια των αντοχών τους.

Στην αρχή της ταινίας, ο Κέλερ επιστρέφοντας μαζί με τον γιο του από κυνήγι ελαφιού, τον διδάσκει: «να είσαι πάντα έτοιμος για όλα». Αργότερα στην ιστορία βλέπουμε ότι σε ένα μεγάλο υπόγειο-καταφύγιο του σπιτιού τους, ο Κέλερ έχει εργαλεία και προμήθειες για να ζήσει κανείς πολύ καιρό, σε περίπτωση κάποιας καταστροφής. Αυτό λοιπόν που κάνει τον βασικό ήρωα να «τρελαίνεται» και να φτάνει σε απάνθρωπη συμπεριφορά (εδώ υπάρχει ιδεολογική συγγένεια με το Seven), δεν είναι απλά η αγάπη για το παιδί του (πιο πολύ έχει θυμό παρά πίκρα), αλλά ότι αντίθετα με ό,τι πίστευε μέχρι τότε, δεν ελέγχει τα πράγματα, ότι δεν μπόρεσε να προβλέψει. Ο χαρακτήρας μπορεί να λειτουργήσει ως αλληγορικός για τη φοβία που πάει χέρι-χέρι με τη μαζική υστερία στο τέλος του καπιταλιστικού ονείρου, όπως στο Καταφύγιο (2011) -είναι μια συνιστώσα που θα έπρεπε να φωτισθεί περισσότερο. Ο ντεντέκτιβ Λόκι, από την άλλη, άσχετα από το πόσο καλά τον ερμηνεύει ο Τζίλενχαλ, λειτουργεί περισσότερο ως απαραίτητο εργαλείο για να κινείται το θρίλερ. Είναι ο τύπος που ξεκινά απλά να κάνει τη δουλειά του και το παίρνει «πατριωτικά», κατά έναν τρόπο «για το γαμώτο». Η θεία του καθυστερημένου νεαρού ερμηνεύεται έξυπνα από τη Μελίσα Λίο, με έναν ήσυχο τρόπο που να μην «επεμβαίνει» στην επιφάνεια του δραματικού καμβά, ενώ αποτελεί ρόλο κλειδί για την πλοκή. Ο φίλος του ήρωα, Φράνκλιν, λειτουργεί σωστά χάρη στον Χάουαρντ, ως συγκριτικό μέτρο των ηθικών ορίων. Οι υπόλοιποι βασικοί χαρακτήρες είναι λειτουργικοί, χωρίς όμως το σενάριο να τους δίνει ευκαιρίες να αναπτυχθούν, από τους Βαϊόλα Ντέβις, Μαρία Μπέλο και Πολ Ντάνο.

Αργή, με σωστό ρυθμό χάρη και στο άψογο μοντάζ, και σε κάθε σημείο ενδιαφέρουσα ανάπτυξη της ιστορίας, εξαιρετική μουντή ατμόσφαιρα που υπογραμμίζει και η μουσική, ανατροπές που ξεδιπλώνονται κι αυτές στο ρελαντί, δημιουργούν ένα συνολικό κλίμα που νοτίζει την ψυχή του θεατή. Κατά βάθος, η ιστορία δεν είναι ούτε πρωτότυπη ούτε σπουδαία, οι κοινωνιολογικές αναφορές εναπόκειται περισσότερο στον θεατή παρά στις προθέσεις του σκηνοθέτη, και ο μόνος χαρακτήρας που βρίσκεται σε εξέλιξη είναι αυτός του Κέλερ -δίνοντας στον Τζάκμαν την ευκαιρία να δώσει ένα ρεσιτάλ. Αλλά η όλη αφήγηση των 153 λεπτών, καταφέρνει αυτό που κάνουν σήμερα οι καλές σειρές. Χτίζει ένα μικροσύμπαν που σε απορροφά.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2013

Αν και με την πρώτη εντύπωση το Prisoners μοιάζει σαν μια στοιχειώδης ταινία γύρω από την απαγωγή, κάθε άλλο παρά τέτοια είναι. Χάρη στον αντισυμβατικό τρόπο αφήγησης, το περίπλοκο σενάριο και το γεγονός ότι προκαλεί συνεχώς την ηθική του θεατή, το Prisoners καταφέρνει και ξεχωρίσει υπενθυμίζοντας μας ότι οποιοδήποτε είδος πλοκής μπορεί να εξελιχτεί σε μια πολύ καλή ταινία, ανεξάρτητα από το πόσες φορές έχει ειπωθεί.

Αν και κατά κύριο λόγο ένα θρίλερ αγωνίας, το είδος εκείνο στο οποίο καλούμαστε να «λύσουμε» την υπόθεση, το Prisoners διαφέρει γιατί μας προκαλεί συνεχώς σε μια επανεξέταση της ένοχης. Χωρίς να χάνει χρόνο και θέλοντας να βάλει το κοινό στο «παιχνίδι», το σενάριο του Aaron Guzikowski, από τα πρώτα κιόλας λεπτά, καταφέρνει να σκιαγραφήσει ρεαλιστικές προσωπικότητες με κίνητρα, ηθικές και αρχές, αφήνοντας όμως έξυπνα τον θεατή να αντιληφθεί τους χαρακτήρες όπως εκείνος θέλει και να πάρει το μέρος οποιουδήποτε επιθυμεί. Κάνοντας μας μάρτυρες των συγκλονιστικών πράξεων που διαπράττονται επί της οθόνης, μας αναγκάζει συνεχώς να εξετάσουμε αυτούς τους ελαττωματικούς χαρακτήρες από διαφορετικές οπτικές γωνίες, ενώ εισάγοντας ευφυέστατες ενδείξεις καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, αποπροσανατολίζοντας την αντίληψη των πραγμάτων, καταφέρνει να κρατήσει ακόμα πιο αμείωτο το ενδιαφέρον μας.

Για έναν μη-αμερικανό σκηνοθέτη, η οπτική του Villeneuve για την αγροτική Αμερική είναι αρίστη κι οξυδερκής. Συλλαμβάνοντας πολύ όμορφα την τραυματισμένη ψυχοσύνθεση των ανθρώπων που ζουν εκεί και σε συνεργασία με την απίστευτη φωτογραφία του Deakins, ο Villeneuve μετατρέπει το Prisoners σε μια ταινία όπου κάθε πλάνο και κάθε λέξη γίνεται σημαντική, ακόμη κι αν η ίδια η ταινία είναι 15 με 20 λεπτά μεγαλύτερη απ’ ό,τι πρέπει. Μια ταινία που δεν φοβάται να εμβαθύνει στο σκοτάδι με το οποίο ασχολείται και σε αντίθεση με το τυπικό πρότυπο απαγωγή-εκδίκηση, δεν αναλώνεται σε ανόητες κι εύκολες απαντήσεις.

Μεγάλο ποσοστό στην επιτυχία της διεκδικούν οι ερμηνείες όλου του καστ. Στον πιο δυνατό ρόλο της ταινίας, ο Jackman καταπλήσσει ως πατέρας, του οποίου η απόγνωση γίνεται το καύσιμο που απαιτείται για την όλο και πιο αμείλικτη συμπεριφορά του. Εξίσου εξαιρετικός, αν και πολύ πιο πειθαρχημένος και λιγότερο επιδεικτικός, κι ο Jake Gyllenhaal στον ρόλο του ντεντέκτιβ που προσπαθεί να λύσει την υπόθεση. Τέλος, οι Bello, Howard, και Davis είναι πειστικοί στους μικρούς αλλά ουσιώδης ρόλους τους.

Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα βαθιά ανησυχητικό και λεπτό παιχνίδι ηθικής και μετατρέπουν το Prisoners σε ένα πρώτης τάξεως θρίλερ μυστήριου και μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος


 
<Χωρίς Τίτλο> - thimiosk - Παρ 08 Φεβ 2019 - 17:24
Αρκετά ενδιαφέρον αλλά μέχρι εκεί. Ατμοσφαιρικό αλλά αρκετά αργό και με μία ουσιαστικά ανατροπή. Καλές ερμηνείες και ένα τέλος που θα ήθελες να είναι πιο ολοκληρωμένο ίσως.
 
<Χωρίς Τίτλο> - AK21 - Τετ 25 Ιουλ 2018 - 00:39
 
ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!!! 10/10 - bakos88 - Κυρ 01 Δεκ 2013 - 02:59
Το απόλυτο σκοτάδι και το έρεβος της ανθρώπινης ύπαρξης.
Καταπληκτική εμβάθυνση στο χάος του υποσυνείδητου που καθοδηγεί την ανώμαλη συμπεριφορά μας όταν πιεζόμαστε στα άκρα.
Επρεπε άραγε να καταργηθεί η θανατική ποινή για τα παιδικά εγκλήματα;
 
<Χωρίς Τίτλο> - chrismatrix3 - Κυρ 17 Νοε 2013 - 22:47
συμφωνω απολυτα οτι ειναι ενα πολυ καλογυρισμενο θριλερ. οντως απο τις καλυτερες ταινιες της χρονιας. καθηλωτικο
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.