• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22295
  • Αριθμός συν/τών: 759806
  • Πρόγραμμα 244 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


X-Men: Days of Future Past (2014)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
X-Men: Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος

Υπερήρωες | 131' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 22 Μαϊ 2014
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 9/10/2014
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 9/10/2014
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.38 %
Αξιολόγηση: 8.02/108.02/108.02/108.02/108.02/108.02/108.02/108.02/108.02/10   (8.02/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Το παρελθόν του. Το μέλλον μας.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 20 Μαΐου 2014

Είμαι στην ευχάριστη θέση να αναφέρω ότι το «X-Men: Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος» είναι η ταινία X-Men που όλοι περιμέναμε. Απαλλαγμένη από την απαραίτητη παρουσίαση κι επεξήγηση των χαρακτήρων, αυτή η επιδέξια και ταχύτατη ταινία αποτελεί μια επιστροφή στη δράση των κόμικς σε συνδυασμό με πλούσιο συναίσθημα, δημιουργώντας ένα ελκυστικό πακέτο για τους φαν του κόμικς, τους φαν των προηγούμενων ταινιών, αλλά και όσους αγαπούν το σινεμά.

Με τον σκηνοθέτη Bryan Singer στη σκηνοθετική καρέκλα, αυτή η φιλόδοξη περιπέτεια της Marvel χρησιμοποίει το στοιχείο του ταξιδιού στον χρόνο ως εφαλτήριο για το ξεδίπλωμα μιας αχαλίνωτης δημιουργικότητας και φαντασίας. Με τον Matthew Vaughn να έχει καλύψει στην προηγούμενη ταινία τη δεκαετία του 1960, ο Singer αναλαμβάνει τη δεκαετία του 1970 και τα δίνει όλα. Λαμπτήρες λάβας, στρώματα νερού, δερμάτινα μπουφάν, φωτοβολίδες και κιτς μαλλιά αφθονούν, οι τοποθεσίες αλλάζουν από τη Νέα Υόρκη στη Μόσχα, την Κίνα, το Βιετνάμ, το Παρίσι και την Ουάσιγκτον, για να φτάσουμε στην άκρως θεαματική και κλιμακούμενη σεκάνς μπροστά από τον Λευκό Οίκο, κάθε κομμάτι της δράσης αλλά και τα ειδικά εφέ χρησιμοποιούνται για την εξυπηρέτηση της αφήγηση, ενώ το καστ -τόσο από την κλασική τριλογία, όσο κι από το First Class- βρίσκεται σε άριστη κατάσταση, με τους Jackman, McAvoy, Fassbender και Lawrence να αποτελούν την καρδιά της ταινίας και να την ανυψώνουν στο μέγιστο.

Ίσως, όμως, το πιο εκπληκτικό πράγμα σε αυτή την ταινία να είναι το πόσο σημαντική είναι. Διατηρώντας την αίσθηση του κίνδυνου και της διασκέδασης σε υψηλή δοσολογία, είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι για ακόμη μία φορά, αλλά πολύ πιο ουσιαστικά, το σενάριο της τελευταίας ιστορίας των X-Men είναι έντονα ανθρωπιστικό. Δεν μένει όμως μόνο στον παραλληλισμό του «μεταλλαγμένου» σε σχέση με τον παράλογο φόβο των ανθρώπων για ανθρώπους που είναι λίγο διαφορετικοί. Όχι, καταφέρνει και τονίζει τη σημασία ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον που διαμορφώνουμε τώρα. Τα πράγματα που κάνουμε τώρα έχουν σημασία και μπορεί να έχουν επιπτώσεις πολύ πιο πέρα από αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή. Και εκεί είναι το μεγαλείο της. Η πλοκή σαν πλοκή μπορεί περιστασιακά να αψηφά τη λογική, αλλά η λογική δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία, αφού η λάμψη των ιδεών και η εκτέλεσή τους είναι κάτι περισσότερο από αρκετή για να κάνει αυτό το X-Men μια πέρα για πέρα εξαιρετική ταινία.

Φρέσκο και πολυεπίπεδο, το «X-Men: Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος» είναι ένα καλά ισορροπημένο, έξυπνο κι ευφάνταστο σίκουελ που ανεβάζει τον πήχη στα ήδη γερά θεμέλια του συγκεκριμένου franchise. Ο Bryan Singer τιθασεύει ένα λαμπρό καστ, ανανεώνει τις απόψεις μας για τους X-Men και δημιουργεί μια ταινία με εκθαμβωτικά ειδικά εφέ, γρήγορο ρυθμό, τεταμένη σκηνοθεσία και σπουδαίο νόημα. Με λίγα λόγια: Καθηλωτική!

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος




Παρασκευή 23 Μαΐου 2014

Η διάκριση απέναντι σε οτιδήποτε ξεφεύγει από τη φόρμα, η ανοχή στη διαφορετικότητα, αλλά και τα ηθικά διλήμματα μεταξύ ατομικής και συλλογικής ευθύνης και κατΑ επέκταση τιμωρίας, είναι μερικά μόνο από τα θέματα που απασχόλησαν την ίσως πιο "σκεπτόμενη" σειρά ταινιών σούπερ ηρώων τα προηγούμενα χρόνια. Πολλές φορές η προβλεψιμότητά τους, αλλά και η εμπορικότητα που έχουν ως κύριο στόχο, τις έκανε να παρεκκλίνουν από την πορεία τους (ιδίως αυτές που δεν σκηνοθετεί ο Bryan Singer). Αυτή τη φορά ωστόσο, ο πήχης μοιάζει να έχει τοποθετηθεί ακόμη ψηλότερα, αφενός από τους ίδιους τους συντελεστές, εισάγοντας ριψοκίνδυνες αφηγηματικές διακλαδώσεις, και αφετέρου από τις ερμηνείες, αφήνοντας τα ειδικά εφέ απλά να υποστηρίζουν και να μην κυριαρχούν. Το αποτέλεσμα μοιάζει να δικαιώνει σχεδόν απόλυτα την προσπάθεια και οι οποιεσδήποτε αστοχίες, φαίνεται να ανήκουν οριστικά στο παρελθόν.

Σε ένα δυσοίωνο, post-apocalyptic μέλλον, με πόλεις που θυμίζουν κατεστραμμένα πεδία μάχης (εμφανείς οι επιρροές από γνωστές ταινίες του είδους), οι μεταλλαγμένοι όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν εξαφανιστεί και κυριαρχούν οι Sentinels, παντοδύναμα ρομπότ με σκοπό να εξουδετερώσουν όποιον τους αντιστέκεται. Οι δύο αιώνιοι εχθροί, Magneto και Professor x, έχοντας αναθεωρήσει σχεδόν όλη τους τη ζωή, συμμαχούν και προσπαθώντας να δώσουν ένα τέλος στην καταστροφή, με τη βοήθεια μιας μεταλλαγμένης που μπορεί να λυγίσει τη γραμμικότητα του χρόνου (ουσιαστική, αν και μικρή η εμφάνιση της Ellen Page), στέλνουν τον Wolverine, εξαιτίας της μεγάλης του ικανότητας αυτοίασης, πίσω στο μακρινό 1973 για να πείσει την πιο νέα, χίπικη εκδοχή του καθηγητή, ότι πρέπει να δράσει διαφορετικά, να συμμαχήσει με τον άσπονδο φίλο του και να αλλάξει μια στιγμή κλειδί στην ιστορία, που εμπλέκει την Raven/Mystique. Δυστυχώς οι συνθήκες στη ζωή των μεταλλαγμένων είναι και τότε δύσκολες και ο Charles Xavier/Professor x αντιμετωπίζει μια καταθλιπτική κρίση, έχοντας εγκαταλείψει τη σχολή στο έλεος του χρόνου, ενώ ο Eric Lehnsherr/Magneto βρίσκεται σε μια πλαστική φυλακή υψίστης ασφαλείας.

Χρησιμοποιώντας εξαιρετικά τις εύστοχες σεναριακές ιδέες του Simon Kinberg, ο οποίος φαίνεται να εμπνέεται θεματικά και μόνο από το γνωστό κόμικ, ο Bryan Singer (The Usual Suspects, X-Men), επαναπροσδιορίζει την ίδια τη σειρά, τοποθετώντας τα γεγονότα ανάμεσα σε δύο περιόδους, διασταυρώνοντας αφηγηματικά το παρόν με το παρελθόν. Η πλοκή πολλές φορές αψηφά τη λογική και ίσως η εξέλιξή της γίνεται προβλέψιμη, αλλά δεν παύει να εντυπωσιάζει με έναν παράξενο, υπαρξιακά ψυχολογικό τρόπο. Οι κωμικές σκηνές περιορίζονται στο ελάχιστο, όμως είναι δομημένες σωστά προσφέροντας μια αδιόρατη ποιότητα στο φιλμ. Η εικονογράφηση της δεκαετίας του εβδομήντα αποτυπώνεται αριστοτεχνικά με μια θολή, κοκκώδη εικόνα και κοντινά πλάνα, πλαισιωμένα από εξαιρετικές σεκάνς σύνδεσης της πολιτικής και όχι μόνο ιστορίας με το ευφάνταστο. Το σενάριο φαντάζει δαιδαλώδες, με αρκετά παρακλάδια να ξεφυτρώνουν από τον κορμό της βασικής ιστορίας, είναι όμως δοσμένο με απλότητα και αμεσότητα. Τα αδιέξοδα και διλλήματα των πρωταγωνιστών μοιάζουν κάποιες φορές υπερβολικά οριοθετημένα, αγκαλιασμένα όμως από μια συναισθηματική ευθύτητα, απαλλαγμένα από οποιονδήποτε κυνισμό ή μελοδραματισμό, αγγίζοντας ευαίσθητες χορδές. Η δράση τοποθετείται εκεί που πρέπει και διαρκεί όσο πρέπει, χαρίζοντας άλλοτε επικές εικόνες (μετακίνηση ενός ολόκληρου γηπέδου από τον Magneto), και άλλοτε οπτικοακουστικά καλλιτεχνήματα, όπως η λαμπερή και ίσως ομορφότερη σκηνή της ταινίας στην οποία ο εξαιρετικός Evan Peters/Quicksilver, τρέχοντας με εκπληκτική ταχύτητα και βλέποντας τη ζωή των άλλων σε slow motion, εξοστρακίζει σφαίρες υπό τους ήχους του "Time in a bottle` που στοιχειωμένα ακούγεται στο βάθος.

Η καρδιά της ταινίας, η οποία διαδραματίζεται σε μια πολύ συγκεκριμένη κοινωνική και πολιτισμική περίοδο που άφησε το στίγμα της και στην ιστορική πραγματικότητα, πάλλεται στις ερμηνείες των βασικών της πρωταγωνιστών. Μόνο απόλυτα επιτυχημένες μπορούν να χαρακτηριστούν οι επιλογές των Michael Fassbender και McAvoy ως συνεχιστών της σειράς, έχοντας έναν ελαφρώς διαφορετικό, λιγότερο φιλοσοφικό αλλά περισσότερο συναισθηματικό προσανατολισμό σε σχέση με τους προκατόχους τους (εμβληματικές πια οι μορφές των Patrick Stewart και Ian McKellen), που εμφανίζονται με ιδιαίτερο τρόπο, άλλοτε ως σαιξπηρικοί βασιλιάδες με τους συμβούλους τους, και άλλοτε ως από μηχανής Θεοί αρχαίου δράματος. Είναι διάχυτος ο ηλεκτρισμός μεταξύ τους, σε σημείο που μοιάζει να δημιουργείται ένα αδιόρατο πλατωνικό τρίγωνο, στο οποίο δύο άνδρες μάχονται για την ψυχή μιας γυναίκας. Ο ένας αποτελεί τον ηθικό πυρήνα ολόκληρης της σειράς, συνεχώς αλληλέγγυος με τους κατατρεγμένους και παρεξηγημένους. Το συναίσθημα τον κατακλύζει (μόνιμα υγρά τα μάτια του McAvoy), το κουρελιασμένο μυαλό γίνεται καμβάς δημιουργίας και το σώμα παραδίδεται στο πνεύμα. Ο άλλος, απότομος, αγενής και αρρενωπός, με ελάχιστες στιγμές ανθρωπιάς, απαντά στην καταπίεση με δύναμη, με αντίδραση. Οι δυο τους καταφέρνουν όσο ποτέ άλλοτε, να αλληλοσυμπληρώνονται, να μοιάζουν με τις εκ διαμέτρου αντίθετες όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο Hugh Jackman ενσαρκώνοντας για ακόμη μια φορά τον Wolverine, εναρμονισμένος πλήρως με την ρετρό αισθητική των 1970s , αφήνει ξεκάθαρα το ρόλο του κακού παιδιού στον Magneto και υποδύεται τον μεσολαβητή, τον κρίκο μεταξύ των παράλληλων συμπάντων, συμβολίζοντας οξύμωρα το πέρασμα του χρόνου όντας ο ίδιος σωματικά άφθαρτος. Η Jennifer Lawrence είναι εντυπωσιακή, με το κοστούμι και το μακιγιάζ όμως να υπερισχύουν της ερμηνείας, κάνοντάς την μερικές φορές να μοιάζει αμήχανη και όχι τόσο αιχμηρή όσο θα έπρεπε. Τέλος τόσο ο Peter Dinklage, στο ρόλο του κακού επιστήμονα και σχεδιαστή των Sentinels, όσο και ο Nicholas Hoult ερμηνεύοντας τον Hank/Beast, πανέξυπνο συνεργάτη του Charles Xavier, στέκονται επάξια έχοντας το απαραίτητο ψυχολογικό βάθος και παίζοντας τον δικό τους ξεχωριστό ρόλο στη δομή της αφήγησης.

To νέο X-Men μοιάζει σε μεγάλο ποσοστό να απαλλάσσεται από την έλλειψη συνάφειας που χαρακτήριζε τα παλαιότερα επεισόδια. Χρησιμοποιώντας τις όποιες αδυναμίες του ως καταλύτες στην εξέλιξη της πλοκής, συνυφαίνει φιλόδοξα το φαντασιακό με γήινες έννοιες όπως την ανάγκη για εξιλέωση, την ευγένεια και το δικαίωμα στον αυτοκαθορισμό. Οι χαρακτήρες της αποκτούν επιτέλους την απαραίτητη αυτογνωσία και η γενική ιδέα ότι το μέλλον δεν είναι προδιαγεγραμμένο αλλά μπορεί να αλλάξει ανά πάσα στιγμή, μοιάζει τελικά να έχει ανάγκη το περισσότερο ανθρώπινο και λιγότερο "μεταλλαγμένο" συναίσθημα. Την ελπίδα.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Παναγιώτης Αχτσιόγλου


 
<Χωρίς Τίτλο> - orlando - Τρί 09 Μαϊ 2017 - 04:51
Είναι εντυπωσιακό, απολαυστικό αλλά και η δεύτερη καλύτερη ταινία της σειράς πίσω μονάχα από το X-men: First class. Βαθμολογία 8/10
 
<Χωρίς Τίτλο> - fatdevil - Τρί 28 Μαρ 2017 - 13:50
Το καλύτερο X-MEN μακράν. Τα αξίζει τα 4 αστέρια, τα κέρδισε με το σπαθί του.
 
<Χωρίς Τίτλο> - nikren - Πεμ 19 Μαϊ 2016 - 14:50
Με το Days of Future Past έχουμε στην ουσία την επανεκκίνηση των ταινιών των μεταλλαγμένων. Από εδώ και πέρα δεν υπάρχουν όλα όσα γνωρίσαμε στα πρώτα τρία φιλμ και η νέα φουρνιά μπορεί να απαλλαχτεί από την προηγούμενη εξέλιξη των χαρακτήρων και της ιστορίας.

Δες και Πες!
 
"X-Men: Days of Future Past" Review by Movie Heat - AngelCyke - Δευ 26 Μαϊ 2014 - 20:52
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 4/5

Για το Movie Heat,
Άγγελος Νομικός

Όσοι ενδιαφέρεστε, διαβάστε την ολοκληρωμένη κριτική μας στο:
https://www.facebook.com/movieheat/posts/363110840503699
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.