• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Noah (2014)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Νώε

Θρησκευτική | 138' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 27 Μαρ 2014
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 24/7/2014
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 24/7/2014
Διανομή: UIP
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.09 %
Αξιολόγηση: 5.02/105.02/105.02/105.02/105.02/105.02/10   (5.02/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Το τέλος του κόσμου… είναι μόνο η αρχή.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 27 Μαρτίου 2014

Οι γνωστοί μύθοι της Γένεσης, με τον υπέρτατο θεό και του ανυπάκουους ανθρώπους, δημιουργήθηκαν στη Μεσοποταμία και μεταφέρθηκαν από τα σημιτικά φύλα της Εγγύς Ανατολής στη γειτονιά μας. Χαρακτηριστικά αναφέρω μια παμπάλαια περσική παροιμία που ισχύει και σήμερα: «Είναι μεγάλο κακό να χάσει ο νοικοκύρης το περιβόλι του». Αν σκεφτείτε ότι ο νοικοκύρης στα φαρσί λέγεται Αντάμα (Αδάμ) και το περιβόλι Φαραντάς (Παράδεισος), παίρνει κανείς μια ιδέα πριν διαβάσει θρησκειολογία. Η ρίζα, η βασική ιδέα όλης αυτής της κοσμοθεώρησης είναι η ιδέα της εξουσίας.

Το θηλαστικό homo-sapiens είναι ζώο αγέλης όπως ο λύκος. Όλα έχουν να κάνουν με τον αρχηγό που μάλιστα στην περίπτωση του λύκου κατέχει σεξουαλικά όλα τα θηλυκά και οι γιοί μένουν στον ρόλο του θηρευτή. Κάπως έτσι ξεκίνησαν και οι πρωτόγονες φυλές. Η κυριαρχία του ενός ανάγκασε τους γιούς να ψάχνουν γυναίκες σε άλλες φυλές, αφού ο πατέρας ήταν μονοφαγάς, εξού και το ταμπού της αιμομιξίας που προέκυψε αργότερα κ.λπ. κ.λπ. Όλη η ιστορία της Γένεσης και σχεδόν όλη η Βίβλος αφορούν έναν ζηλότυπο θεό αρχηγό που συνέχεια ζητά υποταγή. Η «αμαρτία» των «πρωτόπλαστων» και όλων των επίγονων, όμως, είναι η δυνατότητά τους να επιλέξουν δρόμους ανεξάρτητα από τον αφέντη, δηλαδή η ύψιστη αξία για την οποία παλεύουν οι λαοί, της αυτονομίας και του αυτοκαθορισμού τους, τουτέστιν η ιδέα του ανθρώπου ως δημιουργού πολιτισμού κι όχι υπαλλήλου, εντολοδόχου. Επομένως, αυτοί οι μύθοι δεν είναι πρόσφοροι για έναν σύγχρονο σοβαρό στοχασμό.

Αν κανείς αποφασίζει λοιπόν να κάνει ταινία τον Νώε ή όποιο άλλο τέτοιο θέμα, έχει τις εξής επιλογές: ή να δώσει ένα ψυχαγωγικό θέαμα για μαζική κατανάλωση με το αζημίωτο της ιουδαιοχριστιανικής προπαγάνδας (βλέπε: Οι Δέκα Εντολές του Σεσίλ ΝτεΜιλ) ή να το σατιρίσει αλά Μόντι Πάιθον. Ο τρίτος δρόμος που εδώ ακολουθεί ο Αρονόφσκι, είναι ανόητος ή κουτοπόνηρος. Παίρνει ως δεδομένη την «κακία» των ανθρώπων και στρέφει το βάρος στα διλήμματα του Νώε. Τι του έλεγε ο θεός στα όνειρά του; Να σώσει τα «αθώα» ζώα και να βοηθήσει στην παντελή εξάλειψη των «κακών» ανθρώπων ή κάτι άλλο; Έτσι, το βιβλικό έπος μετατρέπεται σε προσωπικό δράμα που μάλιστα στην εξέλιξη του γίνεται μια χαρά αστικό δράμα ανάμεσα στη γυναίκα του, τα παιδιά και τη νύφη του από τον Σημ. Ναι, το αφηγείται σοβαρά, δεν καταφεύγει σε πολλά θεάματα ή άλλες υπερβολές. Ο Νώε με την ερμηνεία του Ράσελ Κρόου γίνεται περίπου σαιξπηρικός ήρωας (στο βρετανικό θεατρικό κλίμα και ο Άντονι Χόπκινς-Μαθουσάλας), αλλά η σύλληψη είναι εκ των προτέρων λάθος, μέσα στη «σοβαρότητά» της. Παρεμπιπτόντως, τυχόν αναφορές σε οικολογία είναι εντελώς φάουλ.

Από κει και πέρα, η όλη καλλιτεχνική παραγωγή βρίσκεται κάπου εκεί στη σκιασμένη από τον Σάουρον Μέση Γη του «Άρχοντα των Δακτυλιδιών».

Βαθμολογία: 2/5 Stars2/5 Stars (2/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




Κυριακή 30 Μαρτίου 2014

Ας αρχίσουμε από την πρώτη παραδοχή: το να διαμαρτυρόμαστε ότι η ταινία του Darren Aronofsky, «Νώε», παρεκκλίνει από την ιστορία της Βίβλου, είναι σαν να διαμαρτυρόμαστε γιατί το «Jurassic Park» είναι μη ρεαλιστικό. Ο Aronofsky και ο συν-σεναριογράφος του, Ari Handel, διάλεξαν να μην πουν την κλασσική ιστορία του Νώε, αλλά μια ΑΛΛΗ ιστορία για τον Νώε. Δεδομένου ότι η ιστορία της Βίβλου είναι μια παραβολή, εδώ η ίδια παραβολή έχει εμπλουτιστεί με όπλα, εκρηκτικά και ούτω καθεξής.

Αφήνοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μας το παραπάνω, ας συνεχίσουμε με τη δεύτερη παραδοχή: το να κινηματογραφήσεις την ιστορία του Νώε ως ένα βιβλικό έπος για το κοινό του 21ου αιώνα, είναι πραγματικά κάτι το φιλόδοξο. Το να βάζεις στο σκηνοθετικό τιμόνι τον έντονα ανεξάρτητα σκεπτόμενο σκηνοθέτη Darren Aronofsky, είναι κάτι το ακόμα πιο μεγαλεπήβολο και η Paramount Pictures θα έπρεπε σίγουρα να γνωρίζει τι κάνει όταν αποφάσισε να προχωρήσει σε μια μεγάλη προϋπολογισμού αφήγηση του βιβλικού Νώε και της κιβωτού του. Έχει, όμως, αυτός ο ιντριγκαδόρικος συνδυασμός μπλοκμπάστερ και Aronofsky τα αναμενόμενα αποτελέσματα; Εδώ είναι που τα πράγματα μπερδεύουν…

Η ταινία σε αφήνει με ανάμεικτα συναισθήματα. Γνωρίζω ότι αυτό έχει ειπωθεί για πάρα πολλές ταινίες, αλλά εδώ είναι απόλυτα ταιριαστό. Και ο λόγος που σε αφήνει με ανάμεικτα συναισθήματα είναι γιατί, από καθαρά κινηματογραφική ματιά, ο Aronofsky μοιάζει να μην ξέρει τι ταινία θέλει να γυρίσει και τι είδους ιστορία θέλει να πει. Προσπαθεί να είναι μια ταινία πολυεπίπεδη, όπως και οι προηγούμενες δουλειές του, πατώντας πάνω σε μια ιστορία πολύ απλή, με αποτέλεσμα στο σύνολο να αποτυγχάνει αφήνοντας το κοινό μόνο με μερικές στιγμές κινηματογραφικού μεγαλείου.

Η ιστορία ξεκινά με τον γνωστό, στους περισσότερους, πρόλογο. Και από την πρώτη κιόλας στιγμή, το έργο ασχολείται με πολλά περισσότερα απ` όσα μπορεί και πρέπει. Εν μέρει, μιλάει για την καταστροφή της φύσης από τον άνθρωπο. Ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας περιστρέφεται γύρω από το θέμα της δυνατότητας του ανθρώπου για ελεύθερη βούληση. Έχουμε το χριστιανικό κομμάτι και την επικοινωνία με τον Πλάστη (περιέργως, η λέξη Θεός δεν ακούγεται ποτέ στην ταινία). Έχουμε τις αναφορές στην επιστημονική εξέλιξη και την θεωρία του Δαρβίνου. Και όλα αυτά για να φτάσουμε στο τρίτο μέρος της ταινίας, όπου οι αλά Aronofsky επιρροές στο σενάριο αρχίζουν να φαίνονται και να έχουμε έναν Νώε οδηγούμενο στο άκρα, ένα θέμα διάχυτο σχεδόν σε όλες τις ταινίες του («Μαύρος Κύκνος», «Ο Παλαιστής», «Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο», «π»). Ακόμα, όμως, και αυτό το άκρως ενδιαφέρον κομμάτι μοιάζει να μην έχει κανένα συναισθηματικό βάρος, παρά μόνο αυτό που του δίνουν οι ηθοποιοί (συνήθως η Connelly και η Watson) υπερβαίνοντας τα όρια των ρόλων τους.

Όμορφη και βάναυση, μεγαλοπρεπής και θλιβερή, πολύπλοκη και υπερβολικά απλοϊκή, σημαντική αλλά και μηδαμινής αξίας, η ταινία του Aronofsky τρέχει πάνω σε ένα ευρύ φάσμα κινηματογραφικών κλισέ, αλλά και κάποιων πρωτοποριών, οδηγώντας σε ένα περίεργο ποτ-πουρί sci-fi και βιβλικών στοιχείων, αμήχανα ανακατεμένο. Όπως και να `χει, όμως, δείτε το προκείμενου να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος


 
<Χωρίς Τίτλο> - kalamaria78 - Πεμ 07 Μαϊ 2015 - 11:28
Απαίσια ταινία
 
<Χωρίς Τίτλο> - kostis1986 - Πεμ 07 Αυγ 2014 - 12:11
Επιτέλους μια ταινία του "ανώμαλου" Aronofsky που είναι αξιοπρεπής. Και ναι, επιτέλους χρησιμοποιεί και τρίποδο και έχουμε πιο σταθερές λήψεις. Μου φαίνεται πως πλέον μπορώ να τον αποκαλώ σκηνοθέτη. Η ταινία παρεπιπτόντως σε γενικές γραμμές ήταν αρκετά καλή και απολαυστική !!!
 
<Χωρίς Τίτλο> - bouzk77 - Τετ 02 Απρ 2014 - 12:27
Πράγματι @ fatdevil η ταινία ήταν... δράμα! 
Δεν ξέρω αλλά εμένα μου κάνει το "φαντασίας". Γιατί προφανώς πραγματεύεται καταστάσεις πέρα από τα... "εγκόσμια". 
Το "περιπέτεια" και "δράση" δεν έχει το μεταφυσικό μέσα του. 
 
 
Re: <Χωρίς Τίτλο> - fatdevil - Τετ 25 Ιαν 2017 - 17:44
Το τι πιστεύει ο καθένας δεν με αφορα. Με αφορα όμως ο σεβασμός του καθένα στα πιστεύω του καθενός.

 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.