• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Steve Jobs (2015)


Βιογραφική | 122' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 21 Ιαν 2016
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 4/4/2016
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 4/4/2016
Διανομή: UIP
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.05 %
Αξιολόγηση: 6.50/106.50/106.50/106.50/106.50/106.50/106.50/10   (6.50/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 19 Ιανουαρίου 2016

Θεματικός συνοδοιπόρος της νέας ταινίας του Ντάνι Μπόιλ είναι το δίχως άλλο ένα άλλο φιλμ γύρω από την ταραγμένη ζωή ενός πατέρα της σύγχρονης ηλεκτρονικής διάδρασης. Το «Social Network» παραλίγο να μοιραζόταν όμοια σκηνοθετική ματιά (μόνο στο τέλος επιλέχθηκε ο Φίντσερ αντί του Μπόιλ), έκτος από την ίδια σεναριακή αντιμετώπιση -αλλά όχι δομή- ενός από τους πιο διακριτούς κινηματογραφικούς «συγγραφείς», του Άαρον Σόρκιν. Το φιλμ φέρει ξεκάθαρα τη σφραγίδα του σεναριογράφου, ξεδιπλώνοντας σταδιακά, μέσω εξαντλητικών διαλόγων, διαδρόμων, παρασκηνίων και ηλεκτρικά φωτισμένων δωματίων, την προσωπικότητα ενός από τους ιθύνοντες νους της μοντέρνας πληροφορικής, αδιαφορώντας ταυτόχρονα για τα γεγονότα που οδήγησαν στη διαμόρφωσή της. Η διαφαινόμενη ειρωνεία, σχεδόν από την αρχή του φιλμ, έγκειται στο γεγονός ότι ο ιδρυτής του οικονομικού κολοσσού Apple, o πολύς Στιβ Τζομπς, ενώ κατορθώνει να φέρει μια νέα τροπή στην ανθρώπινη επικοινωνία, αποτυγχάνει παταγωδώς να συσχετιστεί ο ίδιος με τους ανθρώπους γύρω του. Κρίνοντας βέβαια από το αποτέλεσμα, οι σχεδόν παράλογες συμπεριφορές, οι αδιαπραγμάτευτες προσωπικές ιδεολογίες και η αρρωστημένη επιμονή σε ανέφικτα όνειρα αποκτούν μια διαφορετική νοηματική (αν όχι και ηθική) προσέγγιση.

Ο Μπόιλ, με την πολύτιμη βοήθεια του Σόρκιν, στήνει σχεδόν μια σόλο παράσταση γύρω από το απόλυτο άλφα αρσενικό που επιβάλλεται να κερδίζει όλες τις ψυχολογικές (και όχι μόνο) μάχες, και στο οποίο αναγκάζεσαι διαρκώς να αποτίνεις όχι μόνο τα διαπιστευτήρια, αλλά και τον αιώνιο σεβασμό σου. Ο σκηνοθέτης ανοίγει το κοινωνιολογικό «μαύρο κουτί» τριών παρουσιάσεων προϊόντων-σταθμών στην πορεία του Τζομπς προς την αναγνώριση και εμπορική θέωση. Παρότι τελικά δεν θα τις δούμε ποτέ, ο δημιουργός έχει ήδη πετύχει τον στόχο του. Έχει καταφέρει να «βραχυκυκλώσει» τον θεατή ανάμεσα στους μεστούς και πολυδιάστατους διαλόγους και τη μόνιμη αίσθηση του επείγοντος που αναδίδει η κινηματογράφηση. Οτιδήποτε συμβαίνει, μοιάζει να αφορά μία και μόνο στιγμή. Η δουλειά εκατοντάδων ανθρώπων συνοψίζεται σε ένα αντικείμενο, το οποίο τελικά δείχνει να μην έχει και ιδιαίτερη σημασία. Σημασία έχει η ενορχήστρωση, η «διεύθυνση της ορχήστρας». Εκεί ακριβώς είναι που ξεπροβάλλει η δύστροπη, αλλά και ταυτόχρονα οξυδερκής περσόνα του Τζομπς, εναρμονισμένη υπέροχα με τη σχεδόν διπολική υφή της ταινίας. Από τη μια, βρίσκεσαι εκτεθειμένος σε σκηνές απίστευτου προσωπικού εξευτελισμού, λεκτικής βίας κι απόγνωσης. Από την άλλη, οι θαρρείς κατασκευασμένες αλληλουχίες ηρεμίας, το κλείσιμο στη σφαίρα μιας απόλυτης ακινησίας, αλλά κι ατέλειωτης μοναξιάς σκιαγραφούν τον χαρακτήρα ολοκληρωτικά, αναγκάζοντάς σε να απορείς γιατί τελικά δεν σου είναι τόσο εύκολο να τον μισήσεις.

Παρασυρμένος από μια σχεδόν θεατρική μίμηση, ο Μάικλ Φασμπέντερ αντανακλά έναν Τζομπς όχι μόνο απόλυτα πιστευτό, αλλά χτίζει παράλληλα έναν χαρακτήρα που με κάποιον παράξενο τρόπο σε κάνει να ανέχεσαι, παρόλες τις απερίγραπτες ιδιομορφίες και παράξενες απαιτήσεις του. Βασισμένος στην παράδοξη ικανότητα κάποιου να έλκει και να απωθεί ταυτόχρονα, ο σπουδαίος ηθοποιός παραδίδει μια κυρίαρχη περφόρμανς ενός τραχύ, άκαμπτου και σχεδόν σχιζοφρενικά απαθή ρόλου (βραβευμένη ήδη με την υποψηφιότητά του στα φετινά Όσκαρ), που δείχνει να ισορροπείται μόνο από την «ευρωπαϊκή» φωνή της λογικής -ή καλύτερα της επίκλησης στο συναίσθημα- της Κέιτ Γουίνσλετ, η οποία υποδύεται ίσως τη σημαντικότερη γυναίκα της ζωής του αφεντικού της Apple. Η εξαιρετική ηθοποιός λειτουργεί σαν το στοιχείο της επαναφοράς στην πραγματικότητα, αποδεικνύοντας διαρκώς ότι η εμμονική προσκόλληση του Τζομπς σε θεωρίες σκευωριών και προδοσίας ακούγεται το λιγότερο παράλογη, όταν ο ίδιος δεν σταματά καθ` όλη τη διάρκεια του φιλμ να προδίδει όσους τον αγαπούν και τον στηρίζουν.

Μπορεί, τελικά, ο ήρωας του Σόρκιν να είναι ένα κύημα της φαντασίας ενός πολύ αξιόλογου σεναριογράφου. Παρότι βασίστηκε στην επίσημη βιογραφία του Γουόλτερ Ίζακσον, οι αντιδράσεις γύρω από αυτό το ιδιότυπο biopic υπήρξαν πολλές, με τους συναδέλφους του πρόωρα χαμένου μεγιστάνα των κομπιούτερ να αντιδρούν για την εγκυρότητα των γεγονότων. Για έναν παράξενο κι ακατανόητο λόγο, όμως, αυτός ο «Steve Jobs» μοιάζει πέρα ως πέρα αληθινός. Αφήνει μια σκληρή, οργισμένη και ταυτόχρονα κενή και άδεια αίσθηση, μιλώντας για έναν άνθρωπο στυγνό εκμεταλλευτή, που έμοιαζε να νοιάζεται περισσότερο για τις μηχανές παρά για τους ανθρώπους που τον περιστοίχιζαν, αλλά, χωρίς να χωρά καμία αμφιβολία, αντιλαμβανόταν στο έπακρο (και πριν απ` όλους) αυτό ακριβώς που το κοινό ήθελε.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Παναγιώτης Αχτσιόγλου




Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2016

Η μεταφορά της ζωής ενός ανθρώπου στον κινηματογράφο είναι πάντα μια δύσκολη κι ενίοτε σκοτεινή υπόθεση. Ως μια ακόμη ταινία για τον αινιγματικό ιδρυτής της Apple, το «Steve Jobs» κάνει κάτι ουσιαστικά διαφορετικό και γι` αυτό ξεχωρίζει. Κάποιες φορές, αντί να πεις ολόκληρη την ιστορία, η επικέντρωση σε μία στιγμή μπορεί να εγκλωβίσει μέσα της όλα όσα αξίζει να ειπωθούν. Έχοντας αυτό στο μυαλό του, ο σεναριογράφος Aaron Sorkin δεν μας εξιστορεί την ιστορία της ζωής του Τζομπς, αλλά μας περιγράφει εκείνες τις στιγμές στις οποίες είναι πιο εκτεθειμένος και αλληλοεπιδρά με όλους, ενώ ταυτόχρονα αλλάζει το τοπίο των σύγχρονων υπολογιστών. Μοιάζοντας λοιπόν περισσότερο σε ένα θεατρικό έργο παρά σε μια παραδοσιακή κινηματογραφική ταινία, το φιλμ είναι δομημένο σε τρία τμήματα, όπου το κάθε ένα έχει στο επίκεντρο του το λανσάρισμα συγκεκριμένων προϊόντων: του Macintosh (1984), του NeXTcube (1988) και του iMac (1998).

Με βάση τα παραπάνω, θεωρητικά το έργο δεν θα έπρεπε να πετύχει. Όπως όλα τα σενάρια του Sorkin είναι πάρα πολύ φλύαρο και υπάρχει λίγη έως καθόλου δράση. Για την ακρίβεια, είναι μόνο άνθρωποι που μιλούν ο ένας στον άλλο -ως επί το πλείστων σε ζεύγη- και κυρίως για κομπιουτερίστικα πράγματα. Επιπρόσθετα, ο Fassbender δεν μοιάζει και πολύ στον Τζομπς, ενώ τέλος ο χαρακτήρας του είναι λίγο-πολύ ένας αντιήρωας. Κι όμως, το έργο δεν λειτουργεί απλά, αλλά αριστεύει χάρη στους συντελεστές του. Από την μια, ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Danny Boyle καταπιάνεται με ένα σχεδόν ακατόρθωτο έργο και το κάνει με απόλυτη αυτοπεποίθηση κι αυτοκυριαρχία. Χωρίς αυτόν, η ρουτίνα του «Steve Jobs» θα ήταν αρκετά κουραστική. Από την άλλη, δεν είναι μυστικό ότι κάθε λέξη που γράφει ο Sorkin είναι σημαντική. Κάτι που ισχύει και εδώ περισσότερο από κάθε άλλη φορά, μια και η -σε τρία μέρη δομή του- είναι άξια επαίνου. Κάθε σκηνή είναι μια ψυχρή αντιπαράθεση, κάθε χαρακτήρας του δράματος είναι μια λεπτομερής προσωπικότητα, και κάθε κομμάτι του διαλόγου ξεχειλίζει από βαρύτητα.

Ερμηνευτικά μπορείς να κρίνεις την ποιότητα της ηθοποιίας από το κατά πόσο διαπέρνα την οθόνη. Όπως ο Σαίξπηρ, οι λέξεις του Sorkin απαιτούν μια ειδική ικανότητα έτσι ώστε να ειπωθούν με τη σωστή προσποίηση. Όταν ένα μάτσο από αυθεντίες βάζουν τα δυνατά τους, τότε το μόνο που μπορείτε να περιμένετε είναι τίποτα λιγότερο από ερμηνείες που άνετα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως masterclass. Ο Michael Fassbender λάμπει τόσο πολύ στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που μας κάνει να επικεντρωθούμε σε αυτά που λέει τόσο κατάφωρα και υποσυνείδητα που το μυαλό μας δεν αποσπάται ούτε στιγμή από το αν του μοιάζει ή όχι. Οι συναναστροφές του με την Kate Winslet είναι συναρπαστικές. Εκείνη είναι απτόητη η φωνή της λογικής, το συναίσθημα της ταινίας. Επιβεβαιώνοντας μας για ακόμα μία φορά ότι είναι μία από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της, παραδίδει μια εξαίσια ερμηνεία, άξια υποψήφια για Όσκαρ. Το υπόλοιπο υποστηρικτικό καστ δίνει τον καλύτερο του εαυτό. Ξεχωρίζουν ο Jeff Daniels στον ρόλο του πρώην CEO της Apple, Τζον Σκάλεϊ, αλλά και ο Michael Stuhlbarg ως ένας από τους πιο βασικούς μηχανικούς της εταιρείας.

Καλά όλα αυτά θα μου πείτε, αλλά γιατί με αφορά η ταινία; Αναλογιζόμενος ότι μετά τον θάνατο του Στιβ Τζομπς το 2011 έχουν γίνει περισσότερες από μία ντουζίνα ντοκιμαντέρ, ταινίες μεγάλου μήκους και αφιερώματα στην τηλεόραση που περιστρέφονται γύρω από τα σημαντικότερα γεγονότα στην καριέρα του, μπορώ να αντιληφθώ την ερώτηση. Η διαφορά εδώ είναι ότι, σε αντίθεση με τις περισσότερες βιογραφίες, το «Steve Jobs» καθιστά σαφές από την πρώτη λέξη ότι ο ήρωας του είναι συχνά εντελώς αντιπαθητικός.

Κι όμως, ακόμα κι έτσι εμείς τον υποστηρίζουμε. Θέλουμε να πραγματοποιήσει αυτό που μόνο εκείνος ξέρει τόσο καλά, ενώ ταυτόχρονα ελπίζουμε ότι θα ζητήσει συγγνώμη σε αυτούς που έχει αδικήσει, με γνώμονα αυτά που έχει αδικηθεί. Βλέπουμε ότι ο Τζομπς είναι κάτι περισσότερο από μια συλλογή από ελαττώματα και αρετές. Είναι μια μάζα από αντιφάσεις, ενώ παραμένει εκπληκτικά συνεπής. Με άλλα λόγια, το έργο κάνει αυτό που ελάχιστες βιογραφίες κάνουν: ξεκοκαλίζει πλήρως έναν άνθρωπο που ενώ αφιέρωσε όλη του τη ζωή στη δημιουργία εργαλείων που θα βελτίωναν την επικοινωνία των ανθρώπων, εκείνος αδυνατούσε να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους γύρω του.

Τα τελευταία χρόνια, ο κόσμος λέει κοροϊδευτικά πως δεν γυρίζονται πλέον ταινίες όπως παλιά. Όποιος το λέει αυτό, καλό θα είναι να πάει να δει το «Steve Jobs», μια ταινία αναμφισβήτητα για ανθρώπους και όχι για το θέαμα. Για τις ιδέες και τις σχέσεις και το πώς οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον. Μια ταινία που ενώ μιλάει για ένα πολύ συγκεκριμένο πρόσωπο, μπορούμε να δούμε τα κουσούρια και τα ελαττώματά του, καθώς και τα όνειρα και τις φιλοδοξίες του να αντανακλώνται σε όλους μας.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος




 
<Χωρίς Τίτλο> - eldameldo - Σάβ 06 Φεβ 2016 - 22:33
 
"Steve Jobs" Review by Movie Heat - AngelCyke - Κυρ 24 Ιαν 2016 - 20:07
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3/5

Για το Movie Heat,
Άγγελος Νομικός

Για περισσότερες κριτικές ταινιών και κινηματογραφικά νέα, επισκεφτείτε τη σελίδα μας στο:
https://www.facebook.com/movieheat
 
<Χωρίς Τίτλο> - nutterjr - Τρί 29 Δεκ 2015 - 11:27
Aaron Sorkin is a genius and Danny Boyle is a master.  No wonder that their collaboration results in a piece which I did not want to end.  When the credits rolled up, I was crying to see another "episode", another product launch, another proof of why Steve who couldn`t write code, was not an engineer nor a designer and couldn`t put a hammer to a nail was called a genius a dozens of time a day...
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.