• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Ghostbusters (2016)

- Γνωστό και ως:
Ghostbusters (2016)

Κωμωδία Φαντασίας | 116' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 28 Ιουλ 2016
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 17/10/2016
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 17/10/2016
Διανομή: Feelgood Entertainment
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.28 %
Αξιολόγηση: 4.50/104.50/104.50/104.50/104.50/10   (4.50/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Τηλεφώνησε τους.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 27 Ιουλίου 2016

Πριν από μερικούς μήνες κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο το επίσημο trailer για το reboot των Ghostbusters δια χειρός Paul Feig (Φιλενάδες, Spy) και μέσα σε λίγες μέρες έγινε το πιο αρνητικά ψηφισμένο trailer στην ιστορία του youtube. Τα σχόλια μυριάδες: άλλοτε από αγανακτισμένα (;) fan-boys που είδαν τον αμερικανό δημιουργό να καταπατά με τον χειρότερο τρόπο τις αναμνήσεις τους από το original-film των 1980 (αλήθεια τώρα;) και άλλοτε από ενοχλημένους τύπους που δεν διανοούνταν την αντικατάσταση της παρέας του Bill Murray, από ένα all-female, κωμικό καστ, ας μη μιλήσουμε δε για τη χρήση του Chris Hemsworth στον ρόλο του αφελή ρεσεψιονίστ της πρωταγωνιστικής τετράδας. Τι ύβρις!

Και ερωτώ. Προς τι ο αλληλοσπαραγμός, ο κλαθμός κι ο οδυρμός για τo reboot-άρισμα ενός φιλμ που δικαίως μεν συγκαταλέγεται στις αγαπημένες κινηματογραφικές μας αναμνήσεις, ουδέποτε, δε, πλασαρίστηκε ως κάτι περισσότερο, πέρα από μια μεταφυσική, all-buddy κωμωδία που διασκέδαζε με τους κανόνες του τρόμου και του υπερφυσικού.

Ναι, το Ghostbusters ήταν μια απολαυστική ταινία και ναι το πρωταγωνιστικό του καστ ήταν υπέροχο, ουδεμία όμως λογική υπάρχει πίσω από την ένθερμη υποστήριξη της προεξοφλημένης αποτυχίας ενός φιλμ -που σέβεται απόλυτα την κληρονομιά του Ivan Reitman, απόδειξη γι`αυτό τα συγκινητικά cameo του αρχικού καστ- πριν καν την επίσημη διανομή του (!) και κυρίως με αφορμή το γεγονός ότι τη σκυτάλη έχει πάρει μια ομάδα γυναικών ηθοποιών. Ε, και;

Επιστρέφοντας σε γνωστά κωμικά λημέρια, οι Melissa McCarthy, Kristen Wiig και οι μόνιμοι θαμώνες του SNL Leslie Jones και Kate McKinnon (η χαζοβιόλικη παρουσία του Hemsworth αξίζει ειδική μνεία) επανασυστήνονται στο κοινό ως οι τέσσερις φαντασματοκυνηγοί Ghostbusters που ήρθαν (εκτός από το να μείνουν) για να απαλλάξουν τη Νέα Υόρκη από τις ταραχοποιείς, εκτοπλασματικές οντότητες που την έχουν κατακλύσει, πριν η κατάσταση ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Όταν το δίδυμο Feig-Katie Dippold αναλαμβάνει το σενάριο (οι δυο τους είχαν συνεργαστεί και πάλι για τις ανάγκες του Ντουέτο εν Δράσει), ξέρεις ακριβώς τι να περιμένεις από άποψη χιούμορ: σλάπστικ σκετσάκια που «τραβάνε», πάμπολλες ατάκες-αναφορές στην ποπ κουλτούρα, αυτοσχέδιες γκριμάτσες και μια υπερβολή των άκρων που μπορεί να μη βρίσκει πάντα τον στόχο της, αποτελεί όμως αναπόσπαστο κομμάτι των ταινιών του Feig, κάτι σαν προσωπική σφραγίδα κωμικής εγγύησης.

Παρά τις δυσκολίες στον τρόπο διαχείρισης των εφέ τα οποία μοιάζουν ανά στιγμές κάπως αδύναμα και χωρίς σαφή δημιουργική οπτική (ας μην ξεχνάμε πως αυτή είναι και η πρώτη απόπειρα του σκηνοθέτη στο είδος του «φανταστικού»), το αποτέλεσμα τελικά πείθει, χάρη στην παλιομοδίτικη αισθητική των CGI και τον ανάλαφρο τόνο που υιοθετεί η ταινία από την αρχή. Με εμφανή τη διάθεση, από την πλευρά των δημιουργών, για διακωμώδηση των αντιδράσεων -που σαφέστατα ανέμεναν- γύρω από την επιλογή του θηλυκού καστ, δεν λείπουν οι αναφορές διπλής ανάγνωσης (ο evil εγκέφαλος πίσω από το φαντασματικό πανδαιμόνιο της ταινίας κοροϊδεύει τις πρωταγωνίστριες ότι «ρίχνουν σαν κορίτσια»), αλλά και η τσαμπουκαλεμένη αντίδραση του καστ απέναντι σε αρσενικά διαφόρων ειδών, με αποκορύφωμα τον φορτισμένο... νοηματικά τρόπο εξολόθρευσης ενός φαντάσματος.

Το Ghostbusters λειτουργεί κατά κάποιον τρόπο ως ανεστραμμένος καθρέφτης μιας σύγχρονης κινηματογραφικής -και όχι μόνο- πραγματικότητας, στην οποία η γυναίκα εξακολουθεί να αναζητά τη θέση της. Στην ταινία, αυτήν ακριβώς τη θέση την έχει βρει πίσω από χρωματιστά λέιζερ, προστατευτικές φόρμες κι έναν ουσιαστικότερο λόγο ύπαρξης που εκτείνεται πέρα από την προφανή σεναριακή δράση. «Ain`t no bitches gonna hunt no ghosts?» Well they`re gonna simply because they can.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Βαρβάρα Κοντονή




Τετάρτη 27 Ιουλίου 2016

Αν υπήρχε ένας επίσημος κατάλογος βασικών ταινιών της δεκαετίας του 1980 των οποίων οι οπαδοί θα χαρακτήριζαν ως βλασφημία το να ξαναγυριστούν, θα μπορούσε να περιλαμβάνει τίτλους όπως «Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού», το «Μπρέκφαστ Κλαμπ» και το «Επιστροφή στο Μέλλον». Επίσης το «Γκούνις: Το Κυνήγι της Μεγάλης Περιπέτειας», το «Η Πιο Κουφή Μέρα του Φέρι Μπούλερ» και το «Μια Απίθανη... Απίθανη Πτήση». Η λίστα είναι ατελείωτη κι εντελώς υποκειμενική, σίγουρα όμως κοντά στην κορυφή της θα ήταν το «Ghostbusters», η sci-fi κωμωδία του 1984 σε σκηνοθεσία Ιβάν Ράιτμαν όπου τέσσερις άνδρες κυνηγούν φαντάσματα γύρω από την πόλη της Νέας Υόρκης. Αν και γυρισμένο τη συγκεκριμένη δεκαετία, ακόμα και σήμερα παραμένει αστεία, έξυπνη και πρωτότυπη όπως όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά.

Εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα, τότε γιατί γυρίζουν εκ νέου το 2016; Εδώ είναι το θέμα: η νέα ταινία του Πολ Φάιγκ δεν είναι ακριβώς ριμέικ του παλιού όσο «επανασχεδιασμός» της ίδιας ιδέας, αυτή τη φορά με τέσσερις γυναίκες και περισσότερη αυτοσυναίσθηση του χιούμορ. Υφίσταται ως επί το πλείστων ανεξάρτητα από τον προκάτοχό του και, με εξαίρεση ένα-δυο κλεισίματα του ματιού στην έκδοση του Ράιτμαν τα οποία χρησιμοποιεί και δεν βασίζεται σε αυτά, βρίσκει έναν τρόπο να βασίζεται κυρίως στις δικές του δυνάμεις. Κάπου εδώ θα ήθελα να πω ότι η αντιπαράθεση είναι ένα αστείο πράγμα. Μερικές φορές η ύπαρξη της αξίζει, ενώ άλλες φορές είναι εντελώς αδικαιολόγητη. Χωρίς να έχει σημασία ποια είναι η αιτία, δυστυχώς προέκυψε διένεξη για αυτή την νέα έκδοση του «Ghostbusters». Ωστόσο, παρόλες τις συζητήσεις σχετικά, αυτό το κείμενο είναι μια κριτική της ταινίας, όχι της αντιπαράθεσης. Με βάση αυτό οφείλω να ομολογήσω ότι οι φανατικοί του αρχικού μπορούν να ανασάνουν με ανακούφιση γνωρίζοντας ότι τούτη εδώ η ταινία δεν είναι ένα αντίγραφο ή απομίμηση και ότι διαχωρίζεται ενεργά από το πρωτότυπο.

Τούτου λεχθέντος, το «Ghostbusters» μπορεί να θεωρηθεί μια καλή ταινία, όχι όμως μια σπουδαία. Διαθέτει ένα αυθάδες παιχνίδισμα, το οποίο παράγει κάποια γέλια, και -στο σύνολο του- ένα ισχυρό, ενθουσιώδες καστ που δίνει τον καλύτερο του εαυτό. Δεν είναι όμως σταθερά αστείο ή διασκεδαστικό, ενώ ο μεγάλος χρόνος διάρκειας του το καθιστά επιρρεπές σε μερικά βαρετά σημεία. Το κύριο ζήτημα εδώ είναι η πλοκή και ο τρόπος εξέλιξης αυτής. Όπως και το πρωτότυπο, το σενάριο ακολουθεί μια νέα γυναικεία ομάδα κυνηγών φαντασμάτων που προσπαθούν να σταματήσουν τα -όλο και αυξανόμενα- πνεύματα που κάνουν την εμφάνιση τους στην πόλη της Νέας Υόρκης. Εμποτισμένο με την κωμική υπογραφή του Φάιγκ, το φιλμ δυστυχώς δεν λειτουργεί καλά χάρη στο, κατά άλλα, αξιόπιστο είδος του χιούμορ το οποίο απολαύσαμε στις προηγούμενες δουλείες, όπως το «Φιλενάδες» ή το «Spy». Με τις συγκεκριμένες ταινίες να έχουν το πλεονέκτημα της πρωτότυπης ιδέας, έμοιαζαν φρέσκες και γεμάτες αυτοπεποίθηση, αντ` αυτού το «Ghostbusters» προχωρά σε ένα γνώριμο μονοπάτι. Και παρά το οικείο της υπόθεσης, ο Φάιγκ θα μπορούσε να την κάνει να ξεχωρίζει, ακολουθεί όμως τον ασφαλή δρόμο σε όλους τους τομείς και η ταινία υποφέρει εξαιτίας αυτού.

Η ταινία ομολογουμένως δεν θέλει να πάρει τον εαυτό της στα σοβαρά και δεν το κάνει. Η ανάπτυξη των χαρακτήρων και η συγγραφή μιας σταθερής ιστορίας εξανεμίζονται στο πρώτο μισάωρο. Τη θέση τους παίρνουν η εύκολη διασκέδαση, η οποία γίνεται όλο και πιο ευχάριστη με τις ξεχωριστές cameo εμφανίσεις και μια χορευτική παράσταση κατά τη διάρκεια των τίτλων τέλους και τίποτε άλλο. Μένουν, λοιπόν, οι υπέροχες πρωταγωνίστριές του να την κάνουν πιο ελκυστική, αλλά ακόμα κι εκεί τα πράγματα δεν είναι καλά. Η Κρίστεν Γουίγκ είναι πολύ καλή, αλλά παίζει τον γνώριμο εκείνο αδέξιο χαρακτήρα που έχει υποδυθεί κι άλλες φορές. Το φυσικό κωμικό ταλέντο της Μελίσα ΜακΚάρθι για ακόμα μια φορά λάμπει σε έναν ρόλο που της ταιριάζει πραγματικά, αλλά δεν παύει να είναι ίδιος με την προηγούμενους. Η Λέσλι Τζόουνς κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί με έναν μονοδιάστατο και κάπως κακογραμμένο ρόλο. Η Κέιτ ΜακΚίνον είναι παντελώς άθλια σε μια ερμηνεία άξια για όλα τα βατόμουρα του κόσμου. Ενώ, τέλος, ο θαυμάσιος Κρις Χέμσγουορθ, σε ένα από τα πιο ωραία ευρήματα του έργου, είναι αυτός που τραβάει τα βλέμματα και με την ομορφιά του, αλλά και με το κωμικό ταλέντο του.

Μια καλύτερη και πιο ικανοποιητική κωμωδία υπάρχει σίγουρα κάπου μέσα σε όλα αυτά. Ακόμα και έτσι, όμως, το φετινό «Ghostbusters» δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ανόητη καλοκαιρινή κωμωδία που, με λίγη καλή διάθεση και χωρίς πολλή σκέψη τού τι βλέπεις, μπορεί να χαρίσει ένα ευχάριστο δίωρο σ` όποιον την επιλέξει.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος




 
<Χωρίς Τίτλο> - nikren - Παρ 23 Σεπ 2016 - 19:31
Υπήρχε κάτι στο φιλμ του 1984, το πρώτο Ghostbusters, που το έκανε μοναδικό. Δεν ήταν μόνο το χιούμορ του, οι χαρακτήρες, η έξυπνη κεντρική ιδέα, τα λειτουργικά εφέ του αλλά και οι δόσεις τρόμου που υπάρχουν εδώ κι εκεί στο φιλμ. Ήταν ο εξαιρετικός συνδυασμός όλων αυτών, που έκανε το τότε φιλμ του Ράιτμαν ένα από τα πιο αγαπητά φιλμ φαντασίας όλων των εποχών. Αυτός είναι και ο λόγος που το νέο φιλμ του Πολ Φάιγκ αποτυγχάνει. Προσπαθεί να χωρέσει την ιδέα των Γκόστμπαστερς μέσα σε ένα είδος κωμωδίας που ξενίζει, παρότι πολλές φορές ξεκαρδιστικό. Το χιούμορ του πρώτου φιλμ (και γιατί όχι και του δεύτερου), πότισε το franchise και μοιάζει οποιαδήποτε προσπάθεια κάνει ο Φάιγκ να ντύσει τους Κυνηγούς Φαντασμάτων με το δικό του χιούμορ, να πετάει εκτός πορείας το φανταστικό κομμάτι του φιλμ.

Δες και Πες!
 
"Ghostbusters" Review by Movie Heat - AngelCyke - Τρί 02 Αυγ 2016 - 12:35
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3/5

Για το Movie Heat,
Χριστίνα Ιωαννίδου

Για περισσότερες κριτικές ταινιών και κινηματογραφικά νέα, επισκεφτείτε τη σελίδα μας στο:
https://www.facebook.com/movieheat
 
<Χωρίς Τίτλο> - Stavros-Ganotis - Πεμ 28 Ιουλ 2016 - 06:44
Επ`ουδενί δεν με ενοχλεί η έννοια του ριμέικ ή του ριμπούτ ή όπως αλλιώς θέλει να το ονομάσει ο καθένας που κατέχει δικαιώματα μιας φίρμας. Απλά, όπως έχει αποδειχτεί εκ των πραγμάτων, δεν μου αρέσει που χρησιμοποιούν θετικές μνήμες του κοινού απλά ως franchice, ή όπως το λένε στην πιάτσα "αέρας μαγαζιού". Δηλαδή αποσκοπούν μόνο στους έτοιμους πελάτες και δεν κοιτάνε να παράγουν κάτι ισάξιο ή και καλύτερο του παλιού. Αλλά από την άλλη, η έλλειψη σεναριακής δημιουργικότητας του σημερινού Χόλιγουντ δεν μένει εκεί, κι έτσι...
 
It`s a woman`s world... - darknight77 - Σάβ 23 Ιουλ 2016 - 10:33
Η εκμοντερνισμένη επανεκκίνηση ενός κινηματογραφικού θρύλου, μπορεί να μεταφράζεται άσχημα για τους φανατικούς του πρωτότυπου, μπορεί να μην φέρει το ταπεραμέντο και το ανάλογο ειδεχθές one man show ενός Murray (εδώ στη χειρότερη εκμετάλλευση του ως cameo), πληροί όμως τις προδιαγραφές ενός κωμικού πακέτου όταν μέσα απο την συλλογική προσπάθεια, σέβεται το κοινό του. 3/5
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.