• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Mother! (2017)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Μητέρα!

Τρόμου | 121' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 19 Οκτ 2017
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 8/2/2018
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 8/2/2018
Διανομή: UIP
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.04 %
Αξιολόγηση: 7.84/107.84/107.84/107.84/107.84/107.84/107.84/107.84/10   (7.84/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Βλέποντας το, το πιστεύεις.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 19 Οκτωβρίου 2017

Η πιο έντεχνα εναρμονισμένη αμετροέπεια (!)



Ο Θεός και Δημιουργός (Χαβιέ Μπαρδέμ) είναι ποιητής που αναζητά έμπνευση, και συζεί με τη μητέρα (Τζένιφερ Λόρενς), η οποία έδωσε ζωή και πνοή στο σπίτι-κήπο της Εδέμ, το οποίο κάποτε κάηκε από μεγάλη πυρκαγιά. Ζουν μαζί αρμονικά, μέχρι που τους επισκέπτεται ο άνθρωπος, στον οποίο ο φιλεύσπλαχνος Θεός δίνει στέγη. Με έλλειψη πίστης και σεβασμού, ο -πρωτόπλαστος- άνθρωπος εισβάλλει στον χώρο της μητέρας, ταράζοντας την πλήρως συνεκτική σχέση της με το σπίτι.

Το παραπάνω δεν είναι παρά μια περίληψη της πλοκής της ταινίας, και όχι κάποια προσπάθεια σύντομης ανάλυσής της. Ο Ντάρεν Αρονόφσκι αφορμάται από τη Βίβλο, μα καταφέρνει να μιλήσει διαχρονικά και πανανθρώπινα, με ένα έργο του οποίου η κάθε γωνιά (κινηματογραφικά και μεταφορικά) επιδέχεται πλήθος ερμηνειών. Το τελευταίο πόνημά του ενέχει την κυριολεκτική έννοια της λέξης, καθότι πρόκειται για μια στιγμιαία, μα συγχρόνως και βασανιστικά ατελείωτη κραυγή πόνου. Ένα πολύ πικρό σφηνάκι, άψογα κατασκευασμένο, με εξαίρετη τόλμη, προβοκατόρικη διάθεση και καλλιτεχνική εντιμότητα.

Αρχικά, ο Αρονόφσκι πρωτοπορεί με ιδιαίτερα ανατρεπτικό τρόπο στη σεναριακή του φόρμα, τοποθετώντας στο πρώτο επίπεδο τη βιβλική αλληγορία, αντί μιας συμβατικότερης αφήγησης που θα καθοδηγούσε τον θεατή προς αυτήν, όπως είναι το σύνηθες. Το δύσκολο στην επιλογή του αυτή είναι η διαχείριση του βάθους του έργου, η οποία πρέπει να είναι αυστηρή προέκταση της αλληγορίας που βρίσκεται στην επιφάνεια, αλλά και να την υπερβαίνει επαρκώς διεισδυτικά, ώστε να γεννά διαλλακτική, εξελίσσοντας παράλληλα τους συμβολικά σχηματικούς χαρακτήρες του ως μέλη της αλληγορίας, ώστε να αποφεύγει τη δραματουργική στατικότητα. Το αποτέλεσμα είναι ένα απαιτητικό και δύσβατο κινηματογραφικό θαύμα, γεμάτο εκπλήξεις και αγκάθια.

Δομικά, το «Μητέρα!» εκπέμπει δικάναλο σήμα, εφόσον αποτελεί έναν αριστουργηματικό συνδυασμό βιωματικού και εγκεφαλικού σινεμά. Ο Αρονόφσκι εδώ κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα («Μαύρος Κύκνος», «Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο», «π»), δηλαδή να επιτυγχάνει ψυχογραφικές διεισδύσεις πρωτοφανούς βάθους σε χαρακτήρες που υποφέρουν, χρησιμοποιώντας μηχανισμούς σουρεαλισμού και ψυχολογικού τρόμου (κατά βάση έμμεσου foreshadowing), ως οχήματα ανάλυσης του υποσυνειδήτου, μέσω των οποίων επιδιώκει να μεταφέρει ατόφια στον θεατή τη βιωματική εμπειρία του πόνου τους. Ο μητρικός πόνος είναι το επίκεντρο εδώ, με τα ένστικτα, τις ευαισθησίες και τους φόβους που τον συνοδεύουν. Η μητέρα (ως μητέρα-φύση ή βιβλικά η Παναγία) γεννά ζωή, και ο Αρονόφσκι μέσα από τον πόνο της, αποδίδει αριστοτεχνικά και τον ρόλο της στη συνέχιση της ανθρωπότητας. Ανανεώνει τη ζωή και συνεπώς έμμεσα νικάει τον τελεσίδικο θάνατο, δηλαδή τον αφανισμό του ανθρώπου ως ύπαρξη. Η μητέρα μόνο δίνει, υπομένει γενναιόδωρα, και ποτέ δεν αρκεί. Ως γυναίκα είναι εύθραυστη, μα συμβιβάζεται με τις απαιτήσεις του ισχυρότερου ανδρικού φύλου. Κλονίζεται με τη σταδιακή εισβολή του αδηφάγου ανθρώπου μέσα στο σπίτι, τη φωλιά που η ίδια έχτισε, όπου εγκυμονεί καλλιεργώντας τη νέα ζωή. Πρόκειται για έναν μεταφορικό, μετα-φυσικό κλονισμό, που η Τζένιφερ Λόρενς αποδίδει με περίσσεια εκφραστικότητα και άψογη ερμηνευτική κλιμάκωση.

Παράλληλα με το ψυχο-βιωματικό στοιχείο που σαφώς κατέχει ο Αρονόφσκι, με τη μητέρα να υποφέρει στο επίκεντρο, στήνει κι ένα μαγευτικό ψηφιδωτό-δοκίμιο από συμβολισμούς (το δεύτερο «κανάλι»), με τους οποίους γεμίζει πάντα έντεχνα το υπόλοιπο κάδρο του. Ξεκινάει διακριτικά, μέχρι που ο έλεγχος σταδιακά χάνεται και δίνει τη θέση του στην απόλυτη σύγχυση. Από εκεί και μετά, δεν χάνει την ευκαιρία να πλημμυρίζει κάθε σεκάνς με παράφωνη ένταση και σύμβολα, παραβάλλοντας τον τρόπο που ο υπέρμετρος όγκος πληροφορίας συγχύζει και μαραζώνει τον άνθρωπο, θολώνοντας την κρίση του και δημιουργώντας αυξανόμενες υλιστικές ανάγκες που βαραίνουν το περιβάλλον του (το σπίτι που του παρέχει η φύση). Αναφέρεται στην ίδια την τέχνη, στη διαδικασία της δημιουργίας ως γέννηση, στη σχέση του δημιουργού με το αντικείμενο-προϊόν δημιουργίας. Ο Θεός, ως Δημιουργός, ενέχει το ανθρώπινο στοιχείο της έπαρσης, στοιχείο που αν και μπορεί να ερμηνευτεί ως αναντίστοιχο, εναρμονίζεται καθρεφτιζόμενο στην ατέλεια της ανθρώπινης φύσης ως δημιούργημά Του. Όμως, το έργο, παρ` ότι θέλει να συγκλονίσει και να αφυπνίσει σε κοινωνικό, οικολογικό και υπαρξιακό επίπεδο μέσω της κατάληξης στον (πρόωρο) θάνατο, κλείνει με την Αναγέννηση, την Αναδημιουργία μετά την καταστροφή, τον κύκλο της ιστορίας που επαναλαμβάνεται λίγο διαφορετικά, ώστε πάντα να ανακυκλώνεται η ζωή. Ο Θεός δεν «μετανοεί», αλλά χρησιμοποιεί τον πάντα γόνιμο καρπό που η φύση, ως αυτούσιο θεϊκό δημιούργημα, φέρει διαχρονικά μέσα της, ώστε να πλάσει εκ νέου από το μηδέν τον επόμενο τέλεια ατελή άνθρωπο.

Η έντεχνα εναρμονισμένη αμετροέπεια του «Μητέρα!» έγκειται στο ότι ο Αρονόφσκι επιλέγει να μιλήσει με γνώριμους όρους (τεχνικά άρτια, σωστά δομημένα πλάνα σε κατανοητή κινηματογραφική γλώσσα), με τη χρήση αντισυμβατικών σεναριακών μεθόδων. Το έργο ενέχει στοιχεία που ο θεατής αντιλαμβάνεται αρμονικά, σε συνδυασμό με άλλα που αισθητικά φαντάζουν παράταιρα, με σκοπό τη δημιουργία μιας άβολης και προφανώς εκτός ρεαλιστικών πλαισίων έντασης που μετατρέπεται σταδιακά σε άμεσο ψυχολογικό πόλεμο και καθιστά τη θέαση επώδυνη εμπειρία. Αυτό ακριβώς επιδιώκει ο Αρονόφσκι και το πετυχαίνει πανηγυρικά. Όντας ένας αισθητικός και εγκεφαλικός οργασμός την ίδια στιγμή (με την εσκεμμένη αλληλεπίδραση των δύο αυτών πτυχών), αν το Μητέρα! δεν δίχαζε τους πάντες, σαφώς δεν θα ήταν το ίδιο μεγαλειώδες.

Βαθμολογία: 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars (5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Σπύρος Δούκας


 
Mother! - horrormovies.gr - Σάβ 21 Οκτ 2017 - 21:21
 
<Χωρίς Τίτλο> - eldameldo - Τετ 18 Οκτ 2017 - 17:40
 
<Χωρίς Τίτλο> - jan25 - Κυρ 15 Οκτ 2017 - 16:26
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.