• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Cook the Thief His Wife & Her Lover (1989)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Μάγειρας, ο Κλέφτης, η Γυναίκα του και ο Εραστής της

Μαύρη Κωμωδία | 124' | Ακατάλληλο για ανηλίκους
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 23 Νοε 1989
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.23 %
Αξιολόγηση: 7.64/107.64/107.64/107.64/107.64/107.64/107.64/107.64/10   (7.64/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Λαγνεία… φόνος… επιδόρπιο. Καλή όρεξη!

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Αφού ο Βρεττός σας βούτηξε την προηγούμενη εβδομάδα στα ελώδη μονοπάτια του αρρωστημένου ιταλικού κανιβαλισμού, σήμερα θα περπατήσουμε μαζί σε πιο γκουρμέ καταστάσεις, με βέλη σαφώς πιο εκπλεπτισμένα, χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι είναι λιγότερο αποτελεσματικά στο στόχο τους.

Κάνουμε μια βουτιά στο χρόνο, fast forward μιας δεκαετίας, και βρισκόμαστε στην Αγγλία. Ο Peter Greenaway ήδη «αγαπημένο παιδί» της Γηραιάς Αλβιόνας έχοντας χτίσει τη φήμη του αιρετικού με ταινίες όπως το The Draughtsman’s Contract και το In The Belly of the Architect, παρουσιάζει το ‘89 ένα λιγάκι διαφορετικό ερωτικό τρίγωνο, που παραλίγο να παρασημοφορηθεί με το σηματάκι Χ στην Αμερική λόγω των τολμηρών του σκηνών, ενώ προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην Αγγλία για τα πολιτικά του μηνύματα.

Με εντυπωσιακή σκηνογραφική μαεστρία, ο Greenaway στήνει την κεντρική σκηνή του δράματός του στο πολυτελέστατο εστιατόριο που θα φιλοξενήσει τα δύο τρίτα περίπου της δίωρης ταινίας. Αν δεν αντέξετε να δείτε ολόκληρη την εναρκτήρια σεκάνς χωρίς να κλείσετε τα μάτια, τότε καλύτερα να πατήσετε από τώρα το stop, πριν ο αρχιμαφιόζος κλέφτης Albert Spica (Michael Gambon) και η συμμορία του εξευτελίσουν το δύσμοιρο ιδιοκτήτη καντίνας, σέρνοντάς τον στο δρόμο, ξεγυμνώνοντάς τον και γεμίζοντάς τον περιττώματα, απλά και μόνο επειδή το μενού του δεν περιλαμβάνει γκουρμέ εδέσματα. Η απάνθρωπη προσωπικότητα του κλέφτη μονοπωλεί σημαντικό κομμάτι της ταινίας, τόσο λόγω του χαρακτήρα του, όσο και της ερμηνείας του Gambon.

Αν το αντέξατε, ας περπατήσουμε μαζί προς το εστιατόριο του σεφ Richard (Richard Borst), Les Hollandaise, το μέρος oπου δειπνεί κάθε βράδυ ο κλέφτης με τη γυναίκα του Georgina (Helen Mirren) και τους μπράβους του. Τα εντυπωσιακά σκηνικά συνοδεύουν μαγευτικές χρωματικές εναλλαγές από δωμάτιο σε δωμάτιο, στις οποίες δεν υπακούουν μόνο οι τοίχοι ή τα έπιπλα, αλλά και τα ρούχα των ηρώων. Η Georgina δέχεται στωικά τις προσβολές του συζύγου της, την κακομεταχείριση και την αποτρόπαια συμπεριφορά του τόσο προς αυτήν όσο και προς οποιονδήποτε άλλο βρεθεί μπροστά του. Η Georgina έχει αποδεχτεί το μαρτύριο ως καθημερινό τρόπο ζωής και η Helen Mirren την ερμηνεύει εκπληκτικά, υπενθυμίζοντας ότι δεν είναι διόλου απαραίτητο για μια γυναίκα να είναι πανύψηλο, πανέμορφο μοντέλο, για να είναι θελκτική και αισθησιακή.

Ανάμεσα σε βρισιές, χυδαία αστεία και αηδιαστικούς ήχους από τις γαστρικές σωληνώσεις του Albert, ένα βράδυ η Georgina παρατηρεί στο απέναντι από αυτήν τραπέζι τον Michael (Alan Howard), έναν ήσυχο θαμώνα του εστιατορίου, που συνοδεύει το δείπνο του με έναν βιβλίο στηριγμένο πίσω από το πιάτο. Όταν έχει με σιγουριά κερδίσει το βλέμμα του, η Georgina αποσύρεται στην τουαλέτα, καθώς ο Michael την ακολουθεί για να γίνει αμέσως μετά ο εραστής της. Ο χαμηλών τόνων χαρακτήρας του Michael, η ευγενική του φυσιογνωμία και η διακριτική του παρουσία είναι το εντελώς αντίθετο του Albert και αυτό είναι κυρίως που κεντρίζει το ενδιαφέρον της Georgina.

Ωστόσο, ο πιο ενδιαφέρον χαρακτήρας της ταινίας δεν είναι άλλος από τον μάγειρα, τον πάντα παρών σεφ Richard του εστιατορίου. Δέσμιος της συμμορίας του Spica που του προσφέρει «προστασία» από τα κυκλώματα της βίας, ο Richard διατηρεί την υπερηφάνεια του ακέραια, ενώ σχηματίζει ένα είδος ψυχικού δεσμού με τη Georgina. Χωρίς να παύει στιγμή να εκτοξεύει βέλη δηκτικού κυνικού χιούμορ στον κλέφτη, συμπονά τη Georgina και προσφέρει άσυλο στο πάθος αυτής και του εραστή της, αντλώντας έτσι ικανοποίηση τόσο από τη χαρά της, όσο και από την τρόπον τινά εκδίκηση που παίρνει από τον Spica.

Ο ερωτική σχέση που αναπτύσσεται, παρότι αργεί να διαπεράσει τα χοντρά τοιχώματα που περιβάλλουν τον εγκέφαλο του κλέφτη, αρχίζει να φέρνει στο φως όλο και περισσότερο την απέραντη σκληρότητα του χαρακτήρα του. Όταν μια πόρνη βάζει την πρώτη υποψία στο νου του, παρασημοφορείται με ένα πιρούνι στο μάγουλο, ενώ όταν ένα μικρό αγοράκι που δουλεύει στο εστιατόριο αρνείται να δώσει πληροφορίες, καταλήγει στο νοσοκομείο.

Ο Greenaway μας τρομάζει ακόμη περισσότερο, παρουσιάζοντας τα αποτελέσματα της οργής με μια κινηματογράφηση αργή, ήρεμη, σταθερή, απαθή. Αποστασιοποιημένος από τα τεκταινόμενα, αρκείται σε αργά, ακριβή τράβελινγκ, από, προς και παράλληλα στους ήρωές του, χτίζοντας σιγά-σιγά το οικοδόμημα της βίας, κρυμμένος πίσω από τα μουντά, νεκρά χρώματα των εικόνων του. Χωρίς να χαρίζεται στιγμή, εναλλάσσει τις στιγμές καυτού ερωτικού πάθους με σκληρές εικόνες κλιμακούμενης απάνθρωπης κατάχρησης του ανθρώπινου κορμιού. Από τους εραστές που αναγκάζονται να κρυφτούν σε φορτηγό γεμάτο σάπια κρέατα, στο φόνο του Michael μέσω αναγκαστικής κατάποσης ενός ολόκληρου βιβλίου έως ασφυξία, και από εκεί, φυσικά στο τελικό δείπνο...

Μετά το φόνο του Michael, η Georgina σε συνεργασία με τον Richard ετοιμάζουν ένα... ιδιαίτερο δείπνο για να ικανοποιήσουν στο μέγιστο τις γκουρμέ ορέξεις του Spica, ένα δείπνο που θα είναι και το τελευταίο του. Ποιος είπε ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο;

Οι αμείλικτες εικόνες του Greenaway δεν έχουν καμία σχέση με τις τεχνικές των ιταλών μια δεκαετία πίσω –κατά την ταπεινή μου άποψη είναι πολύ πιο αποτελεσματικές. Όπως είπαμε αρχίζοντας, οι εικόνες αυτές παραλίγο να χαρίσουν στην ταινία ένα ωραιότατο κόκκινο Χ από τους διανομείς τις σχετικές επιτροπές της Αμερικής, οι οποίες τελικά προτίμησαν να ρίξουν το μπαλάκι στους αιθουσάρχες και να το αφήσουν να κυκλοφορήσει με την ένδειξη unrated, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Η ενδιαφέρουσα ιστορία είναι ο σάλος που προκάλεσε η ταινία αυτή στη Βρετανία για τα πολιτικά της μηνύματα.

Οι συντηρητικές μερίδες των θεατών κατηγόρησαν τότε τον Greenaway για λαϊκίστικο αντί-θατσερισμό, εξισώνοντας το μάγειρα με τους χαμηλόμισθους Βρετανούς πολίτες, τον κλέφτη με την ανάλγητη κυβέρνηση που ρουφά το αίμα του κοσμάκη με τους φόρους της, τη γυναίκα του με την ίδια τη Βρετανία και τον εραστή της με τους αναποτελεσματικούς αριστερούς και φιλελεύθερους πολιτικούς. Οι αναφορές αυτές είναι όντως εκεί, και μπορεί να κάνει κανείς τις συνδέσεις αν παρατηρήσει λεπτομέρειες όπως οι πίνακες που κοσμούν τους τοίχους του εστιατορίου, ή τα ίδια τα ρούχα που φορούν τα μέλη της συμμορίας στα δείπνα τους, αλλά κατά την άποψη του γράφοντος δεν είναι αυτά τα σημαντικότερα στοιχεία της ταινίας. Είναι η σκηνοθεσία, η μαγευτική φωτογραφία και σκηνογραφία και οι εντυπωσιακότατες ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Ιωσήφ Πρωιμάκης




Τρίτη 6 Απριλίου 2010

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία που το 1989, όταν και πρωτοπροβλήθηκε, προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις και σινεφιλικές διαφωνίες. Θεωρήθηκε συνολικά ως μια κριτική κι ένα κακεντρεχές πολιτικό σχόλιο πάνω στην αγγλική κοινωνία της εποχής και κυρίως πάνω στην πολιτική της Μάργκαρετ Θάτσερ. Είκοσι χρόνια μετά - ας με συγχωρήσει η κ. Θάτσερ αλλά και οι φίλτατοι Βρετανοί- η τότε πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην Αγγλία έχει από τους περισσότερους μας λησμονηθεί. Ναι οι συμβολισμοί είναι εδώ, αυτό που άλλαξε είναι τα δικά μας μάτια κι ο τρόπος που μπορούμε να τους αντιληφθούμε. Αν οι συμβολισμοί παραμένουν για τα δικά σας μάτια από καλά κρυμμένοι έως άφαντοι, τίποτα δεν πάει στραβά με σας... Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Πρόκειται για ένα γνήσιο έργο τέχνης κι ως τέτοιο «μιλάει» στον καθένα με διαφορετικό τρόπο.

Εξάλλου, πρωταρχικός στόχος του σκηνοθέτη δεν φαίνεται σε καμία περίπτωση να ήταν η πρόκληση και το πολιτικό σοκ των Βρετανών. Αυτό που θέλει και πετυχαίνει πλήρως ήταν να κάνει ένα κινηματογράφο διαφορετικό. Βάζει στο κινηματογραφικό μπλέντερ μια μεγάλη δόση Kubrick, μια μικρότερη Fellini και μια κουταλιά του γλυκού Antonioni και το αποτέλεσμα είναι η πιο σατιρική-«μαύρη» ιστορία εκδίκησης που έχουμε δει ποτέ. Έχει ένα σενάριο που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μέσω τεσσάρων ανεπανάληπτων χαρακτήρων. Το μεγάλο, όμως, ατού της δεν είναι άλλο από τη σκηνοθεσία του Greenaway. H μεγάλη δύναμη τού κινηματογράφου είναι η εικόνα κι ο σκηνοθέτης σάς υπόσχεται εικόνες που θα μας στοιχειώνουν μέρες μετά.

Δεν μπορώ να ξέρω αν θα σας αφήσει μουδιασμένους, αν θα το μισήσετε ή αν θα το αποθεώσετε. Το μόνο που μπορώ να ξέρω είναι ότι αν το έχετε δει πρέπει να το ξαναδείτε. Αν δεν το έχετε δει... τι κάθεστε; Αναζητήστε το!

Βαθμολογία: 4.5/10 Stars4.5/10 Stars4.5/10 Stars4.5/10 Stars4,5/10 Stars (4.5/5)

Σοφία Γουργουλιάνη


 
The Cook, The Thief, His Wife And Her Lover(1989) - kprncs - Πεμ 04 Δεκ 2014 - 17:19

The Cook, The Thief, His Wife And Her Lover(1989)

Εχω δεί έργα που με αηδιάσαν, εργα που με φόβισαν, εργα που με ξένισαν και έργα που με απώθησαν. Πρώτη φορά, όμως, είδα ένα εργο που τα έκανε όλα αυτα, μαζι και ταυτοχρόνως, που λένε...
Ο βίαιος, βάρβαρος και κακός κλέφτης Albert Spica (Michael Gambon) συμπεριφέρεται χυδαία σε όλους τους μπράβους του και την γυναίκα του Georgina (Helen Mirren)στο αγαπημένο του εστιατόριο L` Hollandais που ανήκει στον chef  Richard (Richard Borst). 
Ο αηδιαστικός Albert  εξωθεί την γυναίκα του Georgina, που έχει ανάγκη από αγάπη και ανθρωπιά να συνευρίσκεται με τον εραστή της Michael (Alan Howard), ένα συμπαθητικό και μορφωμένο άνθρωπο, μέσα στις τουαλέττες και στην κουζίνα του Εστιατορίου, με την βοήθεια του  Richard, ενώ ο άντρας της  δειπνεί με τα άλλα καθάρματα φίλους του στην κύρια άιθουσα...
Οταν ο Albert ανακαλύπτει τον δεσμό της γυναίκας του, εκτελεί με βίαιο τρόπο τον Michael, αλλά η Georgina είναι αποφασισμένη να πάρει εκδίκηση..
Ισως, οπως αναφέρει το cine.gr, οι συντηρητικοί θεατές ...<< (να) κατηγόρησαν τότε τον Greenaway για λαϊκίστικο αντί-θατσερισμό, εξισώνοντας το μάγειρα με τους χαμηλόμισθους Βρετανούς πολίτες, τον κλέφτη με την ανάλγητη κυβέρνηση που ρουφά το αίμα του κοσμάκη με τους φόρους της, τη γυναίκα του με την ίδια τη Βρετανία και τον εραστή της με τους αναποτελεσματικούς αριστερούς και φιλελεύθερους πολιτικούς..>>; 
Ισως αυτά να ήταν τα βαθύτερα νοήματα του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Peter Greenaway, αλλά το να παρουσιάσεις μία τέτοια πολιτική τοποθέτηση με τον τρόπο που έγινε αυτό το έργο, sorry, δεν με βρίσκει καθόλου μα καθόλου σύμφωνο. Τι να το κάνω που είχε ωραία φωτογραφία, ωραία σκηνικά (κάπου-κάπου..) και μερικές αξιόλογες ερμηνείες?
Αντεξα και το είδα, όλο, ως το τέλος, χωρίς να κάνω εμετό σε κάποιες σκηνές του (δεν σας λέω ποιές, για να μη σας χαλάσω την ...απόλαυση). ..
Δεν ξέρω αν είμαι ο μονος που αξίζει... μετάλιο για αυτό το <<σκουπίδι>>(εντάξει, <<τέχνη >>για άλλους). Κάποιοι μπορεί (??) ακόμα να το βρουν προχωρημένο ή και αριστούργημα...
Περί ορέξεως, λοιπον, ουδείς λόγος, γιαυτό και εγώ σαν θεατής το βαθμολογώ χαμηλά...[Κώστας cprig ΚΓΠ 4/12/2014] (2/10)

Last edited by cprig at Today, 15:15
Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 3 φορές
 
Legacy - ilcas7 - Unverified - Κυρ 25 Ιουλ 2004 - 04:04
Πολυ καλη ταινια, σιγουρα πρωτοτυπη ... αν αντεξετε να τη δειτε ολοκληρη. Σιγουρα καποιες σκηνες θα μπορουσαν να λειπουν. Σε αυτη την ταινια η εκδικηση κυριολεκτικα τρωγεται (ζεστη)! Πολυ καλα κοστουμια, εντυπωσιακα σκηνικα και πολυ καλες ερμηνιες απ` ολους τους ηθοποιους, ιδιαιτερα απο την Helen Mirren.

Βαθμολογια: 8/10

ilcas7
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.