• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Γενικές Πληροφορίες


Das Weisse Band (2009)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Λευκή Κορδέλα
- Γνωστό και ως:
The White Ribbon
Das Weisse Band: Eine Deutsche Kindergeschichte

Εποχής | 144' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 29 Οκτ 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 9/3/2010
Διανομή: Rosebud
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Γερμανικά - Ιταλικά - Πολωνικά
Δημοτικότητα: 0.61 %
Αξιολόγηση: 7.76/107.76/107.76/107.76/107.76/107.76/107.76/107.76/10   (7.76/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Συντελεστές :

Christian FriedelΗθοποιός ....ο δάσκαλος 

Leonie BeneschΗθοποιός ....Eva 

Ulrich TukurΗθοποιός ....ο βαρόνος 

Ursina LardiΗθοποιός ....βαρόνη Marie Luise 

Michael KranzΗθοποιός ....παιδαγωγός 

Michael HanekeΣκηνοθετης   

Michael HanekeΣεναριογράφος   



 
<Χωρίς Τίτλο> - kapoios - Τετ 25 Μαϊ 2011 - 15:32
 Ένα εξαιρετικό έργο με πάρα πολύ δυνατές εικόνες και ακόμη πιο δυνατά συναισθήματα...
το ασπρόμαυρο βγάζει όλη τη δύναμή του εδώ και δεν σου επιτρέπει να πάρεις το βλέμμα σου από την οθόνη...
καταπιάνεται με το δύσκολο θέμα της παιδικής αγνότητας που είναι αναγκασμένη να χαθεί πρόωρα και να αντικατασταθεί από τη μεροληψία, το φθόνο, την απληστεία, την κακία...
απολύτως χαρακτηριστική η τελευταία σκηνή που τα απιδιά διαχωρίζονται από τους γονείς τους, καθώς ψάλλουν στην εκκλησία...
όλα καλά, κρίμα που δεν κορυφώθηκε ποτέ σαν ταινία... το φινάλε έπρεπε να την απογειώσει, αλλά δεν ανταποκρίθηκε σε αυτή την προσδοκία...

   8/10...

   anfield09...
Το επεξεργάστηκε ο/η kapoios συνολικά 2 φορές
 
Legacy - Σταύρος Κ. - Unverified - Σάβ 07 Νοε 2009 - 15:49
Για ποια Belle Epoque μιλαμε ;

Η «λευκη κορδελα» φερνει δυο φορες το θεατη σε αμηχανια: στην αρχη και στο τελος. Τα γραμματα της αρχης πεφτουν λευκα σε μαυρο φοντο και σε απολυτη σιωπη που ξαφνιαζει και τελειωνει με την ιδια ησυχια και χωρις αυτα που εχουμε συνηθισει ως θεατες: την ανατροπη, τη λυτρωση η καποια εικονα για το τι εγινε μετα. Όλοι ξερουμε τι εγινε μετα. Στις πανω απο δυο ωρες που μεσολαβουν αναμεσα στην αρχη και το τελος βλεπουμε ασπρομαυρες ανθρωπινες φιγουρες να κινουνται στο χωρο ακαμπτες, ακομη και στις πιο ευαισθητες και προσωπικες τους στιγμες, να γυριζουν γυρω απο τα ιδια πραγματα με μισος και αγαπη σαν σε μια τεραστια υπερθερμασμενη γυαλα. Ανθρωπινες σχεσεις που ουτε ολοκληρωνονται ουτε καταστρεφονται.
Η ιστορια εκτυλισσεται σε ενα Γερμανικο χωριο στις αρχες του 20ου αιωνα πριν την εκρηξη του Α’ Παγκοσμιου Πολεμου και μας περιγραφει με αυστηρη αλλα γοητευτικοτατη αφηγηση πως ηταν τα χρονια της Belle Epoque στο παραλληλο συμπαν της Γερμανικης επαρχιας. Μετα-φεουδαρχικη οικονομια, αρραγης κοινωνικη ιεραρχηση, αυταρχικοτητα, οι γυναικες σε θεση υποχειριου και θρησκευτικες εμμονες σε ενα περιβαλλον απολυτης αυστηροτητας. Αυστηροτητα που υποβαλλεται απο το πρωτο λεπτο με την αισθητικη της εικονας, με τις ενδυματολογικες επιλογες, με τα προσωπα των ηθοποιων, με τη μοναδικα καθαρη εκφορα της Γερμανικης γλωσσας. Όλα αυτα συνθετουν την εικονα της Γερμανικης νοοτροπιας και κουλτουρας στις παραμονες του Α’ Παγκοσμιου Πολεμου, οπως μας παρουσιαζεται στην ταινια. Μιας νοοτροπιας που τελικα ομως δεν διαφερει τοσο απο το Βικτωριανο πουριτανισμο που χαρακτηριζε την ιδια εποχη τη Γηραια Αλβιονα. Μηπως ομως ειναι και μια αναφορα στον υμνο της απολυτης ταξης και αυταρχικοτητας που γοητευσε τους Γερμανους μετα τον πολεμο με την επικρατηση του ναζισμου;
Μονο μειονεκτημα της ταινιας, δεν μου αρεσει που στο τελος αφηνει πολυ ελευθερο το θεατη να καταλαβει ο,τι θελει. Μου θυμιζει πολιτικους που διατυπωνουν αοριστες κοινοτοπιες με τις οποιες ολοι συμφωνουν. Το κατορθωμα ομως ειναι πως παρα τα «δυσκολα» χαρακτηριστικα (μεγαλη διαρκεια, ασπρομαυρη εικονα, ανοικεια γλωσσα, απουσια «δυναμικων» σκηνων, δυσαρεστες καταστασεις) δεν κουραζει ουτε σοκαρει το θεατη. Η ταινια παραμενει συνεπης στην κεντρικη ιδεα, αισθητικη και σεναριακη, χαρη στις πολυ καλες ερμηνειες, στον ηρεμο αλλα ποτε χαλαρο ρυθμο και στην πολυ καλη φωτογραφια∙ μπορεις να την κρεμασεις στο σαλονι σου σαν κινουμενο ασπρομαυρο καδρο.

Σταύρος Κ.
 
Legacy - Γιαννης Σμοιλης - Unverified - Σάβ 07 Νοε 2009 - 18:11
Ποιο ειναι το στοιχειο που κανει την συγκεκριμενη ταινια του Μικαελ Χανεκε ενα καθαρο αριστουργημα? Αν ειδωθει εξω απο το ιστορικο της πλαισιο δεν ειναι παρα η περιγραφη μιας κοινωνιας σε αποσαρθρωση. Και αν ξεχασουμε προς στιγμη το γεγονος οτι παρακολουθουμε μια ταινια εποχης που προλεγει το κακο του ναζισμου ετσι οπως μεθοδικα το καλλιεργει στις παιδικες ψυχες η θρησκεια, η αστικη ταξη με την απυθμενη υποκρισια της, η οικογενεια και η παιδεια με την βουβη αποδοχη του και την αδυναμια να "επεμβει" τοτε συνειδητοποιουμε πως αυτη η κοινωνια δε διαφερει ιδιαιτερα απο τη δικη μας. Υπερβολικο? Οι εργατες δεχονται την εκμεταλλευση και κανουν "μοκο" προκειμενου να μη χασουν το ξεροκομματο που τους πετανε τα αφεντικα για να σιωπουν, οι παπαδες εξακολουθουν να σκορπιζουν το μεσαιωνικο σκοταδι και τον πουριτανισμο απο τον αμβωνα του κυρηγματος τους και να διαμορφωνουν σε αγαστη συνεργασια με την μικροαστικη μιζερια τα ηθη μιας ολοκληρης κοινωνιας, η παιδεια οπως εκπροσωπειται απο τους διανοουμενους και τους ακαδημαικους "κοιταει τη δουλεια της" και η διαμαρτυρια της ειναι παντα σιωπηλη και μεσα απο "αφηγησεις" και περιγραφες( σαν αυτες του δασκαλου της ταινιας)τελος η οικογενεια το πρωταρχικο κυτταρο της κοινωνιας αν δεν ασκει τον ασφυκτικο ελεγχο και τις σκληρες μεθοδους σωφρονισμου που επιβαλλει ο ιερεας του φιλμ φτανει στο αλλο αλρο και με την πληρη αδιαφορια της αφηνει τα τεκνα να περιφερονται στον κοσμο χωρις ερρισματα, βορα στις διαθεσεις του οποιουδηποτε μπορει να φυτεψει μεσα τους τον σπορο ενος αλλου "κακου". Τοτε ηταν ο ναζισμος. Σημερα τι μπορει να ειναι? Κοιταξτε γυρω σας. Θα το δειτε να "ανθιζει"... Και τα παιδια αυτου του κοσμου ειναι που θα το υπηρετησουν πιο προθυμα απ τον καθενα. Το μεγαλειο της ταινιας του Χανεκε ειναι μοιρασμενο αναμεσα στην προσπαθεια κατανοησης των αιτιων ενος μεγαλου ιστορικου εγκληματος ( προσπαθεια που δεν ειναι παντα επιτυχης βεβαια, το προβλημα παραειναι πολυσυνθετο ) και στην αποπειρα προβλεψης μιας παρομοιας απειλης με δεδομενη την διαπιστωση οτι τα πραγματα δεν εχουν αλλαξει και τοσο οσο νομιζουμε. Η σκηνοθεσια του ειναι τοσο στιβαρα μετρονομημενη σε ρυθμους που υπνωτιζουν ενω δημιουργουν την αισθηση πως παρακολουθεις το χρονικο ενος προαναγγελθεντος θανατου. Προφανως της αθωοτητας. Τα καδρα του , τα τοσο αριστοτεχνικα στημμενα με μια γεωμετρικη συμμετρια εκπληκτικη, θυμιζουν ζωγραφικους πινακες αλλα η ομορφια τους τυλιγεται συνεχως απο μια παγωμενη αυρα φοβου και ανησυχιας. Σ αυτη τη δυσαρεστη, ανοικεια αισθηση συναισθηματικης νεκρωσης που επιβαλλει με σκληροτητα ο Χανεκε συμβαλλει και η ελλειψη οποιασδηποτε μουσικης συνοδειας των σκηνων, εστω και της πιο μινιμαλιστικης. Δεν την χρειαζεται. Το εργο του ειναι μουσικη σε εικονες. Μια μουσικη απειλιτικη, δυσοιωνη και σε καμια περιπτωση "ευχαριστη". Σαν νεκρωσιμη ακολουθια για την κηδεια της ανθρωπιας...Η "Λευκη Κορδελα" δεν ειναι το feel good αριστουργημα που θα σε βαλει να κοιμηθεις και να εχεις ονειρα γλυκα. Ειναι το καταμαυρο αριστουργημα που θα κανει τον υπνο σου λιγο πιο ανησυχο.Κι αυτο σε εποχες που η κινηματογραφικη τεχνη εχει αρχισει να θυμιζει επικινδυνα παυσιπονο οχι μονο ειναι μεγαλο πραγμα αλλα αποδικνυει ποσο μεγαλη αναγκη εχουμε τους Χανεκε αυτου του κοσμου...
Γιαννης Σμοιλης
 
Legacy - maria_avlonitou - Unverified - Τρί 24 Νοε 2009 - 21:55
Ο γαιοκτημονας βαρωνος, ο επιστατης του, ο παστορας, ο γιατρος.
Βαυαρικο χωριο στις παραμονες του Α΄Παγκοσμιου Πολεμου. Αναλγησια, κυνισμος, αμοραλισμος, σαδισμος χαρακτηριζουν τα ηθη των κορυφαιων της κοινοτητας σ’ ενα τοπο διαποτισμενο απο την ανουσια αυστηροτητα της παραδοσης του Προτεσταντισμου, οπου η εξαψη ειναι χαος, η χαρα και ο αυθορμητισμος αμαρτια.
Οι ανθρωποι που εχουν την εξουσια να επιβαλλουν αυτην την παραδοση, οι ιδιοι την υπερβαινουν. Τη ματαιοδοξια της βαρωνης συνοδευει αλαζονεια, αυταρχισμος και απαξιωση ακομα και προς το ιδιο το παιδι της. Ο παστορας, συντετριμμενος απο την παραβατικοτητα των παιδιων του, θεωρει αναγκαια και αυτονοητη τη χρηση σωματικης βιας και του ψυχικου καταναγκασμου. Ο επιστατης ξεσπαει με φονικη οργη πανω στο μικρο γυιο του που επιτεθηκε στο γυιο του βαρωνου αφεντικου του, βαζοντας σε κινδυνο την προνομιακη του θεση. Τελος, ο γιατρος δειχνει να απολαμβανει τον εξευτελισμο στον οποιο υποβαλλει την οικονομο ερωμενη του και επιδιδεται χωρις αναστολες σε σχεση αιμομιξιας με την κορη του.
Θυματα, μεσα σ’ αυτο το βαρυ και παραλογο κλιμα καταπιεσης, θα ειναι οπως παντα τα παιδια. Φοβος, υποταγη, ενοχικα συναισθηματα προκαθοριζουν τη δομηση τους σε νοσηρα προτυπα. Μενει μετεωρη η υπονοια οτι αυτα τα ιδια γινονται οι τιμωροι – αυτουργοι των εγκληματικων ενεργειων που συγκλονιζουν τη μικρη κοινωνια.
Τα γεγονοτα καταγραφονται σαν μαρτυριες του νεαρου δασκαλου που βρεθηκε στο χωριο, ενω ο φακος ξεσκεπαζει τις εσωτερικες τους πτυχες, με ροη καθημερινοτητας, με λιτη, εξ αποστασεως, αποδοση των συναισθηματικων φορτισεων στο αχαρο, βουβο και ασπρομαυρο περιβαλλον.
Απεριφραστα επιχειρειται να ερμηνευτει, με ορους κοινωνιολογικους, αλλα κατα βαση πολιτικους, ο μονολιθικος τροπος που ενας λαος δινει αρκετα αργοτερα ανοχη, καλυψη και συμμετοχη στην παρανοια και τη φρικη του Γ΄Ραιχ.

maria_avlonitou
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.