• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Γενικές Πληροφορίες


Sansho Dayu (1954)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Επιστάτης Σάνσο
- Γνωστό και ως:
Sansho the Bailiff
Legend of Bailiff Sansho

Εποχής | 124'
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 16/01/2007
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ιαπωνικά
Δημοτικότητα: 0.05 %
Αξιολόγηση: 8.75/108.75/108.75/108.75/108.75/108.75/108.75/108.75/108.75/10   (8.75/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




 

- Συντελεστές :

Kinuyo TanakaΗθοποιός ....Tamaki 

Kyoko KagawaΗθοποιός ....Anju 

Eitaro ShindoΗθοποιός ....Sansho 

Yoshiaki HanayagiΗθοποιός ....Zushio 

Ichiro SugaiΗθοποιός ....υπουργός δικαιοσύνης 

Ogai MoriΣυγγραφέας ....διήγημα 

Kenji MizoguchiΣκηνοθετης   

Yoshikata YodaΣεναριογράφος   

Fuji YahiroΣεναριογράφος   



 
Sansho Dayu (1954) - kprncs - Τρί 12 Αυγ 2014 - 08:10
ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [https://www.cine.gr/film.asp?id=708043#cform]
Sansho Dayu (1954)
ΠΛΟΚΗ: Τραγικό έργο, ανάλογο των ελληνικών θεατρικών τραγωδιών, στο οποίο η μοίρα, οι Θεοί, αλλά και οι άνθρωποι-ανταγωνιστές, καταδιώκουν ανηλεώς την οικογένεια ενός άρχοντα, που αναγκάζεται να αυτοεξοριστεί.
Η γυναίκα του και τα δύο παιδιά του πουλιώνται σαν σκλάβοι, σε απάνθρωπους δεσπότες και υφίστανται τιμωρίες και εξευτελισμούς (η μητέρα ακρωτηριάζεται από τους διώκτες της ώστε να μη μπορεί να τρέχει για να δραπετεύσει...).
Ο γιός, μέσα από την απέραντη οδύνη και τους προσωπικούς συμβιβασμούς του για την επιβίωση στο κτήμα του κτηνώδους Επιστάτη Sansho (Eitaro Shindo), αποδίδει δικαιοσύνη στους σκλαβωμένους δούλους, εχοντας όμως ο ίδιος υποστεί την πιο βαρειά "ποινή": τον θάνατο της αδελφής του και τηn σκλαβιά της μητέρας του...
ΚΡΙΤΙΚΗ: Σκληρός λαός οι Γιαπωνέζοι, σκληρές σε απίστευτο βαθμό και οι Τραγωδίες τους, στις οποίες οι Θεοί δεν κάνουν πίσω και καταστρέφουν ολοκληρωτικά τους άτυχους που έχουν στοχεύσει...
Η Ιαπωνία του 1954, εποχή που ο μεγάλος Mizoguchi σκηνοθέτησε το έργο, βρισκόταν ακόμα στο σοκ της ήττας του μεγάλου Πολέμου, την αποθεοποίηση του Αυτοκράτορα Χιροχίτο και την αναγκαστική διαχείριση της χώρας τους από τους ξένους (Αμερικανούς).
Ο κοσμάκης χρειαζόταν πρότυπα για να ξεχάσει την ταπείνωση τους και να αναπολήσει το ένδοξο παρελθον της (απομονωμένης...) χώρας τους.
Έτσι, μελετώντας τα 11 έργα από το 1943 έως το 1952 του μεγάλου Akira Kurosawa, βλέπει κανείς ότι τα 5 περιγράφουν και παρουσιάζουν την ζωή των Σαμουράι καθώς και τον ηρωισμό και την κοινωνική δικαιοσύνη (?) που επιβάλανε (πχ., σαν να λέμε, ότι 50% από τα έργα της δεκαετίας του 1960 στην Ελλάδα θα γυριζόντουσαν για την ζωή του Οδ. Ανδρούτσου και την προσφορά του στην απελευθέρωση της Ελλάδας...).
Το έργο του Mizoguchi έχει σκοτεινά σκηνικά, υπέροχες ενδυμασίες, αληθοφανείς χαρακτήρες και την έντονη ιστορικότητα της σκληρής φεουδαρχίας της Ιαπωνίας του 12ου αιώνα, που οι γυναίκες ήταν αντικείμενα πόθου, ή, σκουπίδια αγοραπωλησιών.
Είναι μία τραγική ιστορία, μία ελεγεία (οπως αναφέρει και ο φίλος George46) της περιόδου της προ-μεσαιωνικής Ιαπωνικής ενδοχώρας, που αξίζει κανείς να δει, ή ακόμα και να πιέσει τον εαυτό του να δει, για να συγκρίνει την Μήδεια και τη Ηλέκτρα με την αντίστοιχη καταστροφή που επιφύλαξαν οι Θεοί σε μία αγαπημένη οικογένεια.
Συγκλονιστικό, πολύ σκληρό και ...ιαπωνικά αργόσυρτο.
Όσοι το αντέξουν ως το τέλος, θα έχουν μεν υποστεί μία ψυχική συντριβή, αλλά θα μπορούνται να καυχιώνται, ότι είδαν ένα από τα αριστουργήματα της ιαπωνικής 7ης Τέχνης.
[Κώστας cprig ΚΓΠ 12/8/2014][ΚώσταςΚΓΠ20210722] (9+/10)
Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 2 φορές
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.