• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Συντελεστές - Διάφορες Πληροφορίες


- Eπώνυμο, Όνομα:

Moore, Michael



- Πραγματικό Όνομα:

Michael Francis Moore


- Φύλο: Aνδρας
- Hμερομηνία Γέννησης: 23 Απριλίου 1954
- Τόπος Γέννησης: Flint, Michigan, USA
- Ύψος: 182 cm.
- Σύζυγος: Glynn, Kathleen


- Βιογραφία:


Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2007

Michael Moore: My Big Fat Documentarist


Στην πραγματικότητα, ο Michael Moore είναι ένας σούπερήρωας αλλά μην αποπειραθείτε να τον φανταστείτε με ελαστικές φόρμες-είναι μια σκέψη που θα έφερνε εφιάλτες ακόμα και στον Clive Barker. O Michael, κινούμενος από φιλοδοξία, επιθετικότητα και επιμονή ισόποση (ή και μεγαλύτερη) με τη χοληστερίνη του είναι ένας άγιος των lost causes που παρόλα αυτά, με όπλο μια βιντεοκάμερα, πριονίζει συνεχώς το δέντρο που στηρίζει τα κακώς κείμενα της Αμερικής. Και αν θέλετε να του την πάρετε, θα πρέπει να το κάνετε from his dead cold hands.

Γεννημένος στο ταλαιπωρημένο Flint του Michigan στις 23/4/1954 ο Moore προτιμούσε ανέκαθεν το στυλό από την βιντεοκάμερα. Φανατικός ακτιβιστής ασχολήθηκε ενεργά με κάθε δραστηριότητα (δημοσιογραφική) και μη του σχολείου του, εμπειρία που τον ώθησε στην απόφαση να σπουδάσει δημοσιογραφία στο πανεπιστήμιο του Michigan. O σταδιακός μαρασμός της πόλης του ήταν αυτός που έκανε τον νεαρό τότε Michael να καταλάβει πως με την απλή καταγραφή των γεγονότων είναι αδύνατη η αλλαγή της ροής των πραγμάτων γι’ αυτό και το επόμενο βήμα του ήταν πιο ριζοσπαστικό: Filmmaking αλλά όχι όπως το ξέρουμε. Ο Moore αγνοεί παντελώς τους βασικούς κανόνες του κινηματογράφου αλλά δεν θέλει να δει σαν απλός παρατηρητής τις εξελίξεις που ισοπεδώνουν το μέλλον των κατοίκων του Flint αλλά να ζητήσει ευθύνες- η ευγένεια είναι οptional. Η δύσκολη αναζήτηση χρημάτων για την πραγματοποίηση του πρώτου του φιλμ θα του δώσει να καταλάβει πως η πορεία που διάλεξε δεν είναι εύκολη αλλά με πανουργία (διοργανώνοντας βραδιές bingo) και αυτοθυσία (πουλώντας το σπίτι του) καταφέρνει να βρει τα ντόλαρς για το Roger and Me, πρώτο και εξαιρετικά χαρακτηριστικό δείγμα της δουλειάς του, στο οποίο αναζητεί τον Robert Smith (όχι των Cure!) για να ζητήσει εξηγήσεις σχετικά με το forfeit της General Motors που υποχρεώνει το Flint σε μια αναπόφευκτη παρακμή. Αναιδής και…ελαφρώς λαϊκιστής, ο Moore δεν λέει όχι στον εύκολο εντυπωσιασμό, οδηγώντας του επικριτές του να δηλώσουν πως οι ανορθόδοξες μέθοδοι προσέγγισης του Smith είναι απλά τεχνάσματα του σκηνοθέτη για την δημιουργία αρνητικών εντυπώσεων («ο οποιοσδήποτε και να τον έψαχνε θα ήταν δύσκολο να τον βρει χωρίς ραντεβού»). Παραδόξως, η δυσκολία που συνάντησε ο Moore στην εύρεση αιθουσών για την προβολή του φιλμ ήταν ενδεικτική της κατάστασης στο Flint: Όλα τα σινεμά είχαν κλείσει. Έκπληκτος αλλά και απογοητευμένος ο Moore δεν παύει να δηλώνει «το φιλμ μου περιέχει σκληρές σκηνές με πρωταγωνιστές ανθρώπους και παρόλα αυτά οι θεατές συγκλονίζονται για τον on camera θάνατο ενός κουνελιού». Στην συνέχεια ο Moore θα πει πως το φιλμ δεν επιτέλεσε το σκοπό του, δηλαδή να τραβήξει την προσοχή του κόσμου στο Flint, άρα το θεωρεί αποτυχία-αλλά και μόνο η «γέννηση» ενός αποφασισμένου ντοκουμενταρίστα είναι μεγάλος κέρδος.

Ο Moore επιμένει στην Δον Κιχωτική του εκστρατεία μέσω ενός νέου φορμάτ με το Tv Nation και το The Awful Truth, μια σειρά σύντομων επεισοδίων «διδακτικού» στιλ (που μπορείτε να βρείτε εύκολα και στο διαδίκτυο) στα οποία ασχολείται με την προσφιλή του anticorporate θεματολογία, αλλά και το The Big One, όπου με αφορμή την τουρνέ για τη προώθηση των συγγραφικών του πονημάτων συνεχίζει να χτυπάει τους Αμερικάνους διεφθαρμένους πολιτικούς εκεί που πονάνε. Σχεδόν προφητικά, το 1995 έχει γυρίσει και το Canadian Bacon, μια κωμωδία με πρωταγωνιστή έναν απελπισμένο πρόεδρο των ΗΠΑ που, για να ανεβάσει τα ratings του, ανακαλύπτει έναν εχθρό της χώρας στο πρόσωπο του…Καναδά. Εμπορική αποτυχία τότε, το φιλμ πλέον μας προκαλεί να το δούμε με νέο μάτι, ιδίως στην post 9/11 εποχή. Παρά την έντονη «δράση» του το ευρύ κοινό τον γνώρισε το 2002 με το Bowling for Columbine, ένα ντοκιμαντέρ (;) που προκάλεσε την οργή των ρεπουμπλικάνων αλλά και του πανίσχυρου λόμπι των όπλων αλλά ταυτόχρονα έδωσε στους liberals έναν νέο, ελάχιστα φιλήσυχο ήρωα. Μέλος της National Rifle Association, o Moore ελπίζει πως κάποια μέρα θα εκλεγεί πρόεδρός της και θα την διαλύσει, αλλά μέχρι τότε προτιμά να κάνει μια ολομέτωπη επίθεση στην στενομυαλιά των οπλοφόρων Αμερικάνων, καταλογίζοντάς της την μεγάλη συχνότητα δραματικών συμβάντων όπως αυτό του Columbine. Οι εχθροί του έσπευσαν να τονίσουν πως με τη βοήθεια του μοντάζ ο Moore έκανε τα γεγονότα να «ταιριάξουν» με την προσωπική του άποψη ενώ είναι αλήθεια πως το φινάλε με τον Charlton Heston δεν έχει θέση σε ένα ντοκιμαντέρ αλλά παρόλα αυτά ο Moore κάνει αυτό που κάθε γνήσιος Αμερικάνος θα εκτιμούσε: Mε κάθε δυνατό μέσον, προσπαθεί να στήσει και να προωθήσει το argument του. Ακόμα και αν μόνο το μισό φιλμ περιέχει αλήθειες αυτές είναι αρκετές για να δώσουν ένα πορτρέτο του παραλογισμού των οπαδών της οπλοφορίας, κάτι που πάει πιο πέρα από την ρηχή και εύκολη εικόνα του χαζοαμερικάνου.

«Ο Michael Moore μισεί την Αμερική;» μοιάζει να είναι το κύριο θέμα των right wingers και ο Moore καλείται ουκ ολίγες φορές να μεταναστεύσει στο Ιράκ ή την Κούβα-πρόσκληση που γίνεται σχεδόν διαταγή όταν κυκλοφορεί το Fahrenheit 9/11, το φιλμ που σημάδεψε το φεστιβάλ των Κανών εκείνης της χρονιάς. Nέα πρόκληση του Moore, που όμως συνεχίζει να μιλάει προβάλλοντας στοιχεία όπως κάνει και στο best seller του, Stupid White Men και έχει μετατρέψει την απέχθειά του για τον Bush σε προσωπικό πόλεμο-κάτι που έγινε σαφές μπροστά σε δισεκατομμύρια κόσμο στην τελετή των Oscar του 2003, όταν ο Michael, έχοντας παραλάβει το αγαλματάκι για το Bowling for Columbine, επαναπροσδιόρισε τους βαρετούς ευχαριστήριους λόγους κάνοντας μια ολομέτωπη επίθεση στον «ψεύτικο» πρόεδρο και τους ψεύτικους πολέμους του . O Moore βέβαια δυσκολεύτηκε να χωνέψει τα four more years του Bush, αλλά ήταν κάτι που του έδωσε αρκετό συγγραφικό «μπαρούτι» για το επίσης best seller «Dude, Where Is My Country» ενώ τα συνεχώς αυξανόμενα προνόμια που ο Dubya εξασφαλίζει στους…έχοντες και κατέχοντες είναι η αφορμή για την γέννηση του Sicko, του φιλμ που θα δούμε σύντομα στις οθόνες μας. Θέμα του το Αμερικάνικο σύστημα υγείας, κυνικά αποτελεσματικό στην παροχή υπηρεσιών στις ανώτερες κάστες αλλά και ανθρωπιστικά ανεπαρκές όσον αφορά όλους τους υπόλοιπους. Ο Moore δυσκολεύτηκε αρκετά να γυρίσει το φιλμ, έχοντας να αντιμετωπίσει ένα ανεπίσημο μποϊκοτάζ από την πλευρά των υπευθύνων, αλλά για να μην διαψεύσει τις απαιτήσεις των φαν του δεν διστάζει να κάνει, μαζί με μερικούς ασθενείς, ένα ταξίδι ελπίδας στην..Κούβα, γεγονός που του εξασφάλισε και δικαστικούς μπελάδες, αφού το USA-Cuba έχει διαφορετικό πολιτικό βάρος από ότι πχ το Ρίο-Αντίριο. Μικρό το κακό για τον Moore, αφού από τις προκλήσεις ζει (και βασιλεύει) εξασφαλίζοντας κοινό σε ένα είδος, το ντοκιμαντέρ(;), που θα έπρεπε να έχει τον ρόλο ταραχοποιού και όχι μόνο παρατηρητή πιγκουίνων. Με το sequel του Fahrenheit 9/11ήδη στα σκαριά, ο Moore πρέπει να ετοιμάζεται για νέες μάχες ενάντια στην επίφοβη και ξεροκέφαλη republican guard. Στην χειρότερη περίπτωση ίσως χρειαστεί απλά να μάθει τι χρειάζεται για την κουβανέζικη υπηκοότητα.

Θοδωρής Σαρλάς (Who is who)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.