• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Συντελεστές - Διάφορες Πληροφορίες


- Eπώνυμο, Όνομα:

Rodriguez, Robert



- Πραγματικό Όνομα:

Robert Anthony Rodriguez


- Φύλο: Aνδρας
- Hμερομηνία Γέννησης: 20 Ιουνίου 1968
- Τόπος Γέννησης: San Antonio, Texas, USA
- Ύψος: 188 cm.



- Βιογραφία:


Τρίτη 8 Μαΐου 2007
ROBERT RODRIGUEZ -A Rebel without a crew


Την προηγούμενη εβδομάδα μιλήσαμε για ένα από τα πιο διάσημα αυτοδίδακτα παιδιά-θαύματα του σύγχρονου σινεμά…και φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μην κάνουμε το πορτρέτο του Διόσκουρού του, ενός ακόμα ατίθασου και φιλόδοξου σκηνοθέτη που ξεκίνησε να κάνει φιλμ με budget-χαρτζιλίκι και κατέληξε να μας προσφέρει μερικές από τις πιο διασκεδαστικές και cool ταινίες των τελευταίων ετών.

Παρά την γενική εντύπωση που επικρατεί, ο Robert Anthony Rodriguez δεν είναι Μεξικάνος. Γεννημένος στις 20/6/1968 στο San Antonio του Texas, o μικρός Robert είχε μια αχαλίνωτη φαντασία, από αυτές που πρέπει να τις παρκάρεις μπροστά σε μια λευκή οθόνη και να τις αφήσεις να προβάλλουν τα δικά τους ανεξέλεγκτα σενάρια. Η μητέρα του, το προχώρησε ένα βήμα πιο πέρα. Με κάθε ευκαιρία συνόδευε τα δέκα (!) παιδιά της οικογένειας στο Olmos Theatre όπου και προβάλλοντας φιλμ πολύ διαφορετικά από το κύμα των b-movie που κυριαρχούσε στα σινεμά: Western των John Ford και Sergio Leone, βουβές κωμωδίες με τον Chaplin, τον Keaton και τον Lloyd - ταινίες που θέλοντας και μη σε βάζουν σε έναν εξαιρετικό δρόμο κινηματογραφικής κουλτούρας. Το πιο «επικίνδυνο» όπλο στα χέρια ενός παθιασμένου, σαν τον Robert, νεαρού είναι φυσικά μια βιντεοκάμερα. Η αρχή γίνεται (όπως για τους περισσότερους) με μικρά super eight φιλμάκια στα οποία παίρνουν μέρος φίλοι, γνωστοί και φυσικά η πολυπληθής οικογένεια Rodriguez και όταν ο πατέρας του φέρνει στο σπίτι μια καλύτερη κάμερα, ο Robert έχει πλέον τη δυνατότητα να βελτιώσει τα φιλμ του-τόσο ώστε να τα στείλει σε τοπικούς διαγωνισμούς, όπου και κερδίζουν όλα τα διαθέσιμα βραβεία. Οι φήμες λένε πως ήδη, σαν τον Sam Raimi, ο Rodriguez κάνει μια εντυπωσιακή επίδειξη τεχνικής σε κάθε φιλμάκι του, με αεικίνητη κάμερα, ευφάνταστες γωνίες λήψης και φυσικά, χωρίς να φοβάται τα εξωτερικά γυρίσματα ανά το San Antonio. Το μοναδικό όνειρο του Robert είναι να καταφέρει να μπει στο film department του πανεπιστημίου του Austin. Δεν είναι ιδιαίτερα μελετηρός αλλά κάποιος σοφός ακαδημαϊκός κατάλαβε πως αν θέλεις να κάνεις φιλμ δεν είναι αναγκαίο να γνωρίζεις την πρωτεύουσα της Ινδονησίας, γι αυτό και όταν ο Rodriguez παρουσιάζει την «εργασία» του, μια τριλογία («Austin Stories») με πρωταγωνιστές τα αδέρφια του, γίνεται δεκτός χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Με ένα επίσης πολυβραβευμένο φιλμάκι στο δυναμικό του (Bedhead) ο Robert δεν είχε καμία διάθεση να περιμένει υπομονετικά την σειρά του για να μπει στο μαγικό κόσμο του Hollywood αλλά, απ’ την άλλη, δεν φαίνεται και ιδιαίτερα ενθουσιασμένος με την ιδέα να γυρίσει «ένα ακόμα student movie». Ξέρετε το στιλ. «Δύο, τρεις, τέσσερις νεαροί μιλούν περί ανέμων και υδάτων και αμπελοφιλοσοφούν μπροστά από μια στάσιμη κάμερα». Όχι, η ενέργεια του Rodriguez είναι τεράστια, θα είναι σαν να χρησιμοποιείς πυρηνική ενέργεια για να ανάψεις ένα φακό. Ο Robert θέλει κάτι αδρεναλινικό και ασυγκράτητο: Ένα φιλμ δράσης. Έτσι θα γεννηθεί ένα φιλμ θρύλος του σύγχρονου σινεμά, το El Mariachi. To πρόβλημα του πρωταγωνιστή δεν υπήρχε καν-ο κύριος ρόλος θα πήγαινε στον φίλο του, τον Carlos Gallardo … αλλά πως θα εξασφαλιζόταν το budget-πενιχρό μεν, απαραίτητο δε; Ο Robert Rodriguez δεν έχει αμφιβολίες-για να χρηματοδοτήσει την φιλοδοξία του θα πουλήσει μέχρι και τον…Robert Rodriguez. Μετατρέπεται σε πειραματόζωο, αφήνει ερευνητές να τεστάρουν επάνω του μυστηριώδη φάρμακα και βάζει την αμοιβή του στον κουμπαρά. Η γέννηση του El Mariachi, μια ταινία αποτελούμενη (λόγω ανάγκης) κατά μεγάλο ποσοστό από τα πρώτα cuts, κοστίζει 7000 δολάρια και όταν o Robert, με χιλιοτρυπημένες φλέβες, τα μαζέψει το φιλμ σκάει σαν βόμβα στο Sundance Festival όπου και κερδίζει το Audience Award. O Rodriguez είναι πια ένα φρέσκο, δυναμικό όνομα και τα στούντιο αρχίζουν να του κλείνουν το μάτι. Το Desperado (1995), sequel του El Mariachi, είχε σαφώς μεγαλύτερο budget (7 εκατομμύρια) αλλά για μια ακόμα φορά ο Rodriguez αποδείχθηκε πως δεν είναι άνθρωπος που αγαπάει τις σπατάλες, αφού δεν τον ενδιέφερε καν που είχε στην διάθεσή του μόνο δύο stuntmen, με αποτέλεσμα να τους χρησιμοποιεί σαν μπαλαντέρ! Με τον ίδιο τρόπο δοσολόγησε και το σαφώς πιο ταλαντούχο cast (Banderas, Salma Hayek) και κυρίως τον Steve Buscemi που μπορούσε να συμμετάσχει στην παραγωγή μόνο για εφτά ημέρες. Κατά την άποψή μας πάντως, η πιο σημαντική παρουσία στο σετ του φιλμ ήταν ο Quentin Tarantino, που δέχθηκε χωρίς δεύτερη κουβέντα τον μικρό ρόλο που του επιφύλασσε ο Rodriguez στο σενάριο, οδηγώντας σε μια συνάντηση ταλέντων που δεν θα αργούσε να παρουσιάσει τους καρπούς της.

Το Four Rooms ίσως δεν ήταν και η καταλληλότερη συνέχεια για τον Rodriguez, αφού δεν σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία, αλλά ήταν ένα καλό φροντιστήριο. Ο άξονας Rodriguez-Tarantino δυνάμωσε ακόμα πιο πολύ, αφού οι δύο τους έχουν κοινό στοιχείο τον τρόπο που βλέπουν το σινεμά («πάθος» και όχι «δουλειά») αλλά και την αγάπη τους για b-movies και χαμηλά budget. To αποτέλεσμα του –καλλιτεχνικού- γάμου μεταξύ τους ήταν το From Dusk Till Dawn (1996), σε σενάριο του Οσκαρούχου πλέον Tarantino, ένα διασκεδαστικό (όσο και παρανοικό) horror/action film που έκλεινε το μάτι στα φιλμ του ’70 (ενδεικτική η συμμετοχή του Tom Savini στο καστ) και έδωσε την ευκαιρία στους Tarantino και Rodriguez να δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό, ο καθένας στον τομέα του (εντάξει, ο Quentin σαν ηθοποιός δεν λέει και πολλά). Το ιδιόρρυθμο φιλμ μπορεί να μην έσπασε τα ταμεία αλλά άφησε προίκα στους δημιουργούς του μια λεγεώνα από νέους φαν, που είδαν στα πρόσωπά τους ένα νέο τρόπο να κάνεις σινεμά. Το επόμενο φιλμ του, The Faculty (1998), δεν είναι διαφορετικό από τα περισσότερα teen horror που κυκλοφορούσαν (και κυκλοφορούν) αλλά τα πάει πολύ καλά στο Box office (40 εκατομμύρια δολάρια η είσπραξη), αποδεικνύοντας πως ο Rodriguez είναι σε θέση να σκηνοθετήσει ένα hit ακολουθώντας και τους συμβατικούς κανόνες. Με πολλή δύναμη στα χέρια του, και την ικανότητα να ζητάει (και να παίρνει) τα budget που θέλει, ο Rodriguez συνεχίζει με ένα ακόμα action movie, αυτή τη φορά για παιδιά. Το Spy Kids είναι ένα ασόβαρο, στα χαρτιά, project στο οποίο αφιερώνεται με μεγάλη σοβαρότητα, δηλώνοντας μεν πως είναι περισσότερο ένα δώρο για τα δικά του παιδιά, αλλά δουλεύοντάς το σαν κανονικό, φιλόδοξο φιλμ. Το budget είναι και πάλι μικρομεσαίο (35 εκατομμύρια) αλλά ο Rodriguez όχι μόνο κάνει το φιλμ του να φαίνεται πολύ ακριβότερο αλλά καταφέρνει να σπάσει και το φράγμα των 100 εκατομμυρίων δολαρίων στο Box office (112 για την ακρίβεια). Ο Shyamalan ήθελε να κάνει το ίδιο, ένα παραμύθι για τα παιδιά του, και γύρισε το Lady in the Water. Ποιος από τους δύο λέτε να τα αγαπάει περισσότερο; Διασκεδασμένος από την επιτυχία του Spy Kids ο Rodriguez αρχίζει να δουλεύει αμέσως στο sequel (Spy Kids 2 : The Island of lost Dreams), φιλμ που έφτασε τα 90 εκατομμύρια εισπράξεων αλλά ήταν κατώτερο από το πρώτο, κάτι που έδωσε στον σκηνοθέτη του να καταλάβει πως έπρεπε να επιστρέψει στο 100% γνήσιο action movie. Το αποτέλεσμα ήταν το Once Upon a Time in Mexico, ένα ακόμα φιλμ που έχει τις ρίζες του στο El Mariachi αλλά με το επίσημο status του υποψήφιου blockbuster-κάτι που τελικά δεν επιβεβαιώθηκε. Ίσως οι εκρήξεις να φαντάζουν πλέον όλες ίδιες και το κοινό να μην θέλει να σπαταλήσει τα χρήματά του για άλλο ένα φιλμ «σαν αυτά του Bay», κάτι που ούτε καν ο διασκεδαστικός ρόλος του Johnny Depp δεν κατάφερε να αλλάξει. Το θέμα είναι πως ο Rodriguez μοιάζει να είναι εγκλωβισμένος μέσα στο ίδιο του το γήπεδο. Το φιλμ δράσης που τον ανέδειξε έχει στάσιμο νερό, και πρέπει να βρει μια λύση ώστε να μην γίνει ο σύντομα σκηνοθέτης για action movies με τον Mark Dacascos.

H λύση δίνεται, και είναι εκθαμβωτική. Το Sin City (2005) δεν είναι σε καμία περίπτωση ένα φιλμ-έκπληξη, γιατί τα ονόματα που συνεργάστηκαν με τον Rodriguez αλλά και η θεματική του βάση έκαναν το κοινό να περιμένει πολλά. Αλλά το τελικό αποτέλεσμα, που δεν θα μπορούσαμε καν να το μαντέψουμε από το Trailer, ήταν απρόβλεπτο. Ο Rodriguez επιδεικνύει ένα στιλ που μέχρι τώρα αγνοούσαμε, κάνοντας το τολμηρό βήμα της σύντηξης φιλμ-κόμικ (συγνώμη, graphic novel). O ίδιος θεωρεί πως απλά μετέφερε τη δουλειά του Frank Miller (co-director) στην οθόνη, κάτι που ακούγεται σαν να μειώνει την δουλειά του, αλλά οι hard boiled χαρακτήρες και η αναπολογητική, «άσχημη» βία, είναι έργο του Rodriguez και το κοινό επικροτεί, βγάζοντας από τις τσέπες του 75 εκατομμύρια δολάρια, ποσό που δεν είναι λίγο για ένα R-rated φιλμ. Την ίδια χρονιά θα κυκλοφορήσει και το The Adventures of Shark Boy and Lava Girl in 3-D, άλλο ένα φιλμ «διάλειμμα» για τον Rodroguez, που για το σενάριο βασίστηκε σε μια ιδέα του εφτάχρονου γιού του και από ότι δηλώνει ο ίδιος, το διασκέδασε αφάνταστα.

Φέτος, σε μια τολμηρή συνεργασία με τον Tarantino, o Rodriguez συμβάλλει το μισό του Grindhouse. Στις περισσότερες απόψεις που διαβάσαμε, το κοινό εκτίμησε πολύ περισσότερο το Planet Terror από ότι το...αυτοκινητιστικό θρίλερ του Tarantino, αν και οι εισπράξεις ήταν τελικά καταστροφικές. Ουδέν κακόν αμιγές καλού όμως, και έτσι από το Grindhouse ξεπήδησε το Machete, ένα φιλμ βασισμένο σε ένα από τα ψεύτικα trailer που στολίζουν το Grindhouse και που ο Rodriguez θα γυρίσει straight-to-video όταν ξεμπερδέψει με…εκείνη την άλλη υποχρέωση. Μιλάμε φυσικά για τα Sin City 2 και 3, ταινίες που πιστεύουμε πως θα δώσουν και πάλι αίγλη (και box office δύναμη) στον Rodriguez. Αλλά ακόμα και αν τα απόμενα φιλμ του Τεξανού σκηνοθέτη δεν βγάλουν πάνω από ένα δολάρια, ο Rodriguez θα είναι ένας από τους ανθρώπους που έχουν κάνει πολύ περισσότερα για το σινεμά από ότι 10 διευθυντές στούντιο παραγωγής. Με το βιβλίο του, Rebel without a crew, και το φιλμάκι «10 minute filmschool» ο Rodriguez δεν παύει να επαναλαμβάνει πως το σινεμά είναι πάνω από όλα διασκέδαση, τόλμη και μια γερή δόση τρέλας, δίνοντας σε όλους μας μια γερή κλωτσιά και ωθώντας μας να πιάσουμε την κάμερά μας. Ή, να πουλήσουμε το ένα μας νεφρό και να αγοράσουμε μία.

Θοδωρής Σαρλάς (Who is who)

- Διάφορες Πληροφορίες:


Παντρεμένος με την Elizabeth Avellan από το 1990 έως το 2007 απέκτησε μαζί της 5 γιούς των οποίων τα ονόματα αρχίζουν όλα από R-.

Το 2007 αρραβωνιάστηκε την ηθοποιό Rose McGowan.


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.