• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Συντελεστές - Διάφορες Πληροφορίες


- Eπώνυμο, Όνομα:

Scorsese, Martin



- Πραγματικό Όνομα:

Martin Marcantonio Luciano Scorsese


- Φύλο: Aνδρας
- Hμερομηνία Γέννησης: 17 Νοεμβρίου 1942
- Τόπος Γέννησης: Queens, New York, USA
- Ύψος: 163 cm.
- Σύζυγος: Morris, Helen


- Βιογραφία:


Τετάρτη 7 Φεβρουαρίου 2007

Αφήστε μας να είμαστε ειλικρινείς, και να πούμε αυτό που για πολλούς είναι αδιανόητο: Δεν θέλουμε να κερδίσει το Oscar ο Martin Scorsese. Όχι, δεν έχουμε κάτι εναντίον του μεγάλου σκηνοθέτη αλλά…αλλά σε τελική ανάλυση μιλάμε για μια από τις σημαντικότερες μορφές του σύγχρονου κινηματογραφικού στερεώματος, που δεν έχει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν…και που παρόλα αυτά η Ακαδημία σνομπάρει επανειλημμένα. Φτάσαμε στο 2007 και ειλικρινά πιστεύουμε πως η απουσία του Marty από τις μέχρι τώρα λίστες των νικητών είναι πλέον ένα status symbol για τον ίδιο. Ακόμα και αν τελικά αναγκαστεί να συμβιβαστεί με ένα μελλοντικό Honorary Oscar, θα έχει ακόμα την θέση που του αξίζει και με εξαιρετική παρέα: Alfred Hitchcock, Robert Altman, Orson Welles.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως ο Martin Scorsese έγινε σκηνοθέτης με…κομμένη την ανάσα. Γεννημένος στη Νέα Υόρκη στις, ο νεαρός Martin υπέφερε από άσθμα, κάτι που απέκλειε οποιαδήποτε ενασχόλησή του με τις συνηθισμένες, αθλητικές δραστηριότητες των άλλων παιδιών της φτωχογειτονιάς του. Αποκλεισμένος και καταδικασμένος σε αδράνεια, ο Scorsese θα μπορούσε να είχε γίνει διαβολική ιδιοφυΐα σαν τον Samuel Jackson του Unbreakable αλλά τελικά επέλεξε την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Το κατηχητικό και η ανελλιπής παρουσία του ως παπαδάκι στον καθεδρικό ναό του St. Patrick ήταν στοιχεία που έκαναν τον μικρό Martin να θέλει να γίνει ιερέας. Ευτυχώς που το όνειρό του δεν ευοδώθηκε γιατί η σκέψη πως ένας τέτοιος τεχνίτης με την κάμερα θα ήταν αναγκασμένος να χειρίζεται-στην καλύτερη περίπτωση-θυμιατό είναι αποκαρδιωτική. Στις ατέλειωτες ώρες που αναγκαζόταν να μείνει σπίτι, ο Scorsese ανακάλυψε την μαγεία του κινηματογράφου. Με τα μάτια ορθάνοιχτα αφομοίωσε το Ιταλικό νεορεαλισμό, κίνημα που όπως δηλώνει το επηρέασε βαθύτατα, και μετά το σχολείο αποφάσισε να φοιτήσει στη σχολή κινηματογράφου του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Εκεί γνώρισε τον Harvey Keitel αλλά και την μοντέρ Thelma Schoonmaker, άτομα που στο μέλλον θα αποτελέσουν σταθερές παρουσίες στον στενό κύκλο του Scorsese.

Το 1967, ένα χρόνο μετά την αποφοίτησή του ο Scorsese γυρίζει και την πρώτη του ταινία, χρησιμοποιώντας την εμπειρία των short films με τα οποία ασχολήθηκε στην σχολή του. Πρόκειται για το Who’s That Knocking at My Door, με τους Harvey Keitel και Zina Bethune, φιλμ που θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ο πρόγονος του Irreversible. Aν και ο Scorsese αναγκάστηκε να παραδοθεί στις πιέσεις των στούντιο και να προσθέσει γυμνό προκειμένου να εξασφαλίσει την διανομή του φιλμ, στο έμπειρο μάτι του σημερινού θεατή, το στυλ του έχει ήδη αρχίσει να διαφαίνεται- και οι επιρροές που δέχεται από τον Ιταλικό Νεορεαλισμό αλλά και τη Nouvelle Vague είναι διάχυτες..O Marty είναι τυχερός γιατί εκείνη είναι η περίοδος ζύμωσης του Αμερικάνικου σινεμά - με τη σύρραξη του Βιετνάμ να μαίνεται, νέοι, φιλόδοξοι και προβληματισμένοι σκηνοθέτες τολμούν και πειραματίζονται. Στους Νεουορκέζικους καλλιτεχνικούς κύκλους γνωρίζει σημαντικούς auteur όπως τον John Cassavetes αλλά και φρέσκα ταλέντα που τώρα γεννιούνται όπως οι Coppola, De Palma και Spielberg - προιόντα σχολής που όμως θα αλλάξουν ριζικά το σινεμά και το θέαμα. Το 1973, και αφού έχει γυρίσει το Boxcar Bertha για λογαριασμό του Roger Corman, ο Scorsese κυκλοφορεί το Mean Streets, το πρωταρχικό καλούπι για όλη την μελλοντική θεματολογία του.

Είτε μιλάμε για τους χαρακτήρες, είτε για το στυλ σκηνοθεσίας, το Mean Streets είναι το φιλμ που όταν μεγάλωσε και ωρίμασε έγινε το Goodfellas. Αυστηρά γυρισμένο στην Νέα Υόρκη και με το ωμό (και ακόμα ακατέργαστο) στιλ του Martin Scorsese, είναι και το φιλμ που δίνει στον De Niro έναν ρόλο αντάξιο του ατίθασου ταλέντου του. Το φιλμ συγκέντρωσε θετικά σχόλια από τους κριτικούς (η Pauline Kael υποκλίθηκε και ο Roger Ebert προέβλεψε το λαμπρό του μέλλον) ενώ παρέδωσε στην ιστορία το ντουέτο Scorsese - De Niro που μόλις 3 χρόνια μετά θα σκάσει σαν σφαίρα από Magnum στις οθόνες. To 1974 o Scorsese έχει και την πρώτη του επαφή με το Oscar - αλλά μόνο και μόνο γιατί η Ellen Burstyn δεν ήταν παρούσα στην τελετή και το παρέλαβε ο ίδιος εκ μέρους της. Το Alice doesn`t live here anymore είναι επιτυχία σε όλα τα μέτωπα. Η γυναίκα πρωταγωνίστρια ξενίζει λίγο. Για τον Scorsese ο αγώνας για επιβίωση, για αυτοεπιβεβαίωση, η πάλη με τους προσωπικούς δαίμονες και η πτώση που οδηγεί στην κάθαρση είναι υπόθεση αντρών όπως αποδεικνύει η πλούσια φιλμογραφία του, ωστόσο η Alice επιβεβαιώνει τον κανόνα και μας αποδεικνύει ότι ο σκηνοθέτης μπορεί να οδηγήσει μία γυναίκα στην αυτογνωσία και μία ηθοποιό στο μοναδικό μέχρι στιγμής όσκαρ της καριέρας της. Το φιλμ κερδίζει το φεστιβάλ των Κανών εκείνης της χρονιάς, αποδεικνύοντας πως όταν δεν μπαίνει στη μέση η υπεροψία οι Ευρωπαίοι έχουν συχνά καλύτερη «μύτη» από τους Αμερικανούς.

Ο Marty βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα και δεν αργεί να δημιουργήσει το πρώτο του, καθολικά αποδεκτό, δημιούργημα. Με την σεναριακή βάση του Paul Schrader, μια πλειάδα αξιομνημόνευτων χαρακτήρων και φυσικά τον τυφώνα De Niro στην οθόνη ο Scorsese μεταφέρει σε φιλμ μια βίαιη ιστορία με κεντρικό πρόσωπο έναν τυπικό Scorses-ιανό ήρωα. Ο Travis Bickle ζει στα όρια της κοινωνίας και σε επαφή με την Νεουορκέζικη παρακμή που λειτουργεί σαν κορνίζα της δικής του ηθικής-ψυχολογικής διάβρωσης. Και μην μπερδεύεστε-η ψυχή του φιλμ δεν είναι οι χιλιοπροβαρισμένες από τον καθένανν φράσεις του στυλ «Are you talking to Me?» ούτε το Mohawk κούρεμα αλλά το βλέμμα του Travis όταν αντικρίζει την Iris ή όταν παίρνει στο ταξί του θεόμουρλους επιβάτες σαν τον ίδιο τον Scorsese («That you should see. That you should see what a .44 Magnum`s gonna do to a woman`s pussy you should see»). Το φιλμ, που σήμερα θεωρείται τουλάχιστον κλασικό, είναι υποψήφιο για Oscar σε τέσσερις κατηγορίες αλλά χάνει το Best Film από το πιο αισιόδοξο Rocky. Είμαστε μπροστά σε έναν ακόμα καταδικασμένο ντουαλισμό - το καθησυχαστικό και uplifting σινεμά επικρατεί των δαιμόνων (πχ. E.T. και The Thing).

To 1977 με το New York New York, o Scorsese βλέπει όχι μόνο μια μεγάλη μερίδα κριτικών να τον…κατακρίνουν αλλά και την οικονομική επιβίωση του φιλμ να είναι αδύνατη, μιας που οι περισσότερες αίθουσες γεμίζουν μόνο για το Βlockbuster της χρονιάς, Star Wars. Ο Martin γυρίζει ήδη το παρεξηγημένο μουσικό ντοκιμαντέρ The Last Waltz αλλά η απάντησή του δεν αργεί να έρθει, με τη μορφή κροσέ-ντιρέκτ: Το Raging Bull σχεδόν εκθρονίζει το Τaxi Driver από το ψηλότερο σκαλί στο προσωπικό βάθρο του Scorsese και εκπλήσσει όχι μόνο για την εντελώς Method ερμηνεία του De Niro (σταθερό πλέον πρωτοπαλίκαρο του Scorsese) αλλά και για την αξιοπρόσεκτη τεχνική αρτιότητα του σκηνοθέτη. Είναι ένα μνημειώδες φιλμ, από αυτά που δεν μπορείς να περιορίσεις ως μια απλή δίωρη απόλαυση αλλά σαν ένα ιδιαίτερο φροντιστήριο στο κινηματογραφικό how to. Οι Robert De Niro και Schoonmaker κερδίζουν το Oscar αλλά ο Scorsese βλέπει το Ordinary People του Robert Redford να σαρώνει τα υπόλοιπα. Η επόμενη ταινία στην καριέρα του φαίνεται σαν να είναι μια οριστική στροφή στο στιλ, αλλά αυτό μόνο στα χαρτιά.

Στο The King of Comedy, που ο Scorsese έχει χαρακτηρίσει ως την καλύτερη ερμηνεία του De Niro, ο πρωταγωνιστής δεν απέχει πολύ από τον Travis Bickle –και το να ρίξεις σκιές σε ένα φιλμ με τον Jerry Lewis στο cast είναι σχεδόν κατόρθωμα. Κωμικά στοιχεία βρίσκουμε και στο After Hours (1985), φιλμ που προοριζόταν για τον Tim Burton αλλά κατέληξε στα χέρια του Scorsese που ήταν σαν να θέλει να κάνει ένα χαλαρό διάλειμμα πριν καταπιαστεί με…την βαριά βιομηχανία που θα μας χαρίσει τα The Color of the Money (1986) και The Last Temptation of Christ (1988). To The Last Temptation είναι μια από τις ταινίες που ο Scorsese προγραμμάτιζε για χρόνια. Ήδη από το 1972 είχε διαβάσει το βιβλίο του Καζαντζάκη και ποτέ δεν είχε εγκαταλείψει την ιδέα του φιλμ, ποντάροντας σε διάφορα καστ (Robert De Niro, Aidan Quinn) πριν καταλήξει στον Dafoe. Είναι η πρώτη φορά που ο Scorsese απευθύνεται στην πίστη του με ευθύτητα και όχι με τα βασικά θέματα ενοχής και λύτρωσης μεταμοσχευμένα σε περιθωριακές ιστορίες. Η ταινία είναι εμφανώς πολύ προσωπική αλλά τόσο το όνομα του Scorsese όσο και το σκάνδαλο για τις «βλάσφημες» αποκλίσεις από τους Ευαγγελιστές έκαναν το φιλμ ακόμα μεγαλύτερο, αν και ο ντόρος δε μεταφράστηκε σε δολάρια, καθιστώντας το μια σχετική αποτυχία. Ο σκηνοθέτης, που παρόλα αυτά είναι και πάλι υποψήφιος για αγαλματίδιο (το χάνει από τον) δεν πτοείται και το 1990 είναι η χρονιά του Goodfellas.

Οι φαν του Scorsese ακόμα πολεμούν για το ποια είναι η καλύτερη ταινία του MartyTaxi Driver, Raging Bull, κάποιος συντηρητικός ίσως ψηφίζει στο Mean Streets …αλλά το Goodfellas είναι η ταινία που όχι μόνο επιβεβαιώνει πως ο Scorsese μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με οποιοδήποτε καστ αλλά και πως είναι ένας ασύλληπτα τεχνικός αρτίστας. Προσοχή, τεχνικός, όχι τεχνοκράτης. Είναι θρυλική η σκηνή όπου ο Ray Liotta και η συνοδός του περνούν μέσα από τις κουζίνες του night club, σε μια tracking shot που καμία ανάλυση του Goodfellas δεν παραλείπει. Εγκεφαλικός και μάγος με την κάμερα, ο Scorsese απελευθερώνει το gangster movie από την κλισεδιάρικη μορφή που τείνει να αναπτύξει ενώ το πυκνό σενάριο του Pileggi του δίνει την ευκαιρία να γεμίσει την οθόνη με χαρακτήρες που αρνούνται να περιοριστούν στο «supporting roles». Nαι μεν, ο Ray Liotta έχει τον περισσότερο χρόνο στην οθόνη, αλλά ο Scorsese δίνει σε όλους (De Niro, Pesci, Sorvino) την ευκαιρία να πάρουν μαζί τους ένα κομμάτι από το φιλμ. Η ταινία με το ζόρι διπλασιάζει το Budget της (ενώ χάνει κατά κράτος και από το Dances With Wolves ) αλλά ποιος μπορεί να πει «όχι» στον Scorsese ; Οι ηθοποιοί ξέρουν πως ο Martin έχει τη δύναμη να τους αναδείξει και τα στούντιο ξέρουν πως στην χειρότερη περίπτωση θα ανταλλάξουν μερικά εκατομμύρια δολάρια με το πρεστίζ μιας παραγωγής σε σκηνοθεσία Martin Scorsese. Πάντως την περίπτωση του Cape Fear, η Universal δεν χρειάζεται να τίποτα: Με πάνω από 260 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίων εισπράξεων η ταινία είναι χιτ και ο Scorsese, χωρίς να υποταχθεί στην μετριότητα καταφέρνει να σπάσει τα ταμεία με ένα ποιοτικότατο θρίλερ – δεν είναι εύκολο, ρωτήστε και τον De Palma.

Η επόμενη δεκαετία είναι γεμάτη υποχρεώσεις για τον Scorsese, που εκτός από σκηνοθέτης μετατρέπεται και σε ένα είδος guru. Με κίνητρο την τεράστια αγάπη του για το σινεμά, ο Martin αφιερώνει αρκετό χρόνο σε Projects που έχουν σκοπό τη διάσωση του μέσου-που ο ίδιος πιστεύει πως μεταλλάσσεται αλλά όχι απαραίτητα προς το καλύτερο. Έτσι, ανάμεσα στα The Age of Innocence και Casino (αλλά και το σχετικά αδιάφορο Kundun) παρεμβάλλεται το A Personal Journey with Μartin Scorsese Through American Movies αλλά και ταξίδια (Il Mio Viaggio in Italia) προκειμένου να βρει συμπαράσταση στην προσωπική του σταυροφορία. Πολλοί ήταν αυτοί που μετά το Bringing Out The Dead, έσπευσαν να πουν πως ο κάποτε μεγάλος Scorsese έχασε το μαγικό άγγιγμά του. Είναι γεγονός πως το Bringing Out The Dead είναι ταινία για λίγους πιστούς ενώ τα άλλα δύο φιλμ είχαν προαναγγελθεί σαν βέβαια hit αλλά δεν αγαπήθηκαν ιδιαίτερα. O Scorsese φαινόταν να έχε χάσει το στοίχημα με το κοινό για το οποίο μάλλον φάνταζε σαν ένας γραφικός συνταξιούχος που κάποτε μεσουρανούσε αλλά πλέον δεν μπορεί να ανταποκριθεί στους μοντέρνους ρυθμούς.

Φυσικά, ακόμα και για τον Scorsese ισχύει πως «μεγάλη δύναμη φέρνει και μεγάλες ευθύνες». Δεν μπορείς να είσαι ένας από τους πιο influential σκηνοθέτες και να προσπαθείς να σώσεις το σινεμά…περιφερειακά. Η δουλειά σου είναι να συνεχίσεις να παιδαγωγείς ένα άγουρο κοινό και αυτό δε γίνεται με διαλέξεις αλλά με ταινίες, χρησιμοποιώντας το βαρύ σου όνομα για μαγνήτη. Έτσι, με μεγάλες προσδοκίες παρουσιάστηκε το Gangs of New York, ένας ακόμα ύμνος στην βρώμικη ιστορία της Νέας Υόρκης, μιας πόλης που γεννήθηκε όχι στα πλακάκια της Wall Street αλλά στις φτωχοσυνοικίες των μεταναστών. Απογοητευθήκαμε; Όχι. Περιμέναμε όμως περισσότερα, είναι αλήθεια. Το μαεστρικό opening του φιλμ με την κάμερα του Marty να αναδύεται από τα σκοτεινά, ανθυγιεινά υπόγεια στο χιονισμένο πεδίο μάχης των συμμοριών μας έχει μείνει -όπως και ο Bill The Butcher του Daniel Day-Lewis, αλλά…. αλλά κάτι δεν μας πήγαινε καλά. Μήπως «ήταν απλά ένα glorified action movie», όπως το αποκάλεσαν; Και μήπως ο Leonardo DiCaprio ήταν λαχείο που κλήρωσε μόνο μια φορά, για τον James Cameron; O Martin πρέπει να ένιωσε μια μικρή απογοήτευση. Προγραμμάτιζε το Gangs of New York για πάνω από είκοσι χρόνια, μείωσε την αμοιβή του (όπως και ο DiCaprio) για να φέρει στα ίσια το budget και το ευχαριστώ ήταν ένα χλιαρό box office που δεν κάλυψε ούτε τα έσοδα.. Ίσως στο μιας ώρας footage που έμεινε στο πάτωμα του editing room να υπήρχε η πραγματική ψυχή του φιλμ, αλλά ο Martin έπρεπε πλέον να καταλάβει πως τα Multiplex δεν έχουν χώρο για τετράωρα έπη.

Το Aviator (2004), δεν βελτίωσε την κατάσταση. Ο Eastwood με το Million Dollar Baby μοιάζει να έχει το κοκαλάκι της νυχτερίδας – ο Scorsese ένα κοκκαλάκι και τίποτε άλλο. Πλέον δεν είναι καν θέμα βραβείων αλλά θέμα πρεστίζ. Άλλο ένα φιλόδοξο Project με αστρικό καστ εγκαταλείπει τις αίθουσες με εισπράξεις λιγότερες και από αυτές μιας μέτριας κωμωδίας του Adam Sandler. To ειρωνικό της υπόθεσης είναι πως πρόκειται για το πρώτο φιλμ του Scorsese που ξεπερνάει το φράγμα των 100 εκατομμυρίων στην Αμερική, αλλά ο Martin έχει ελάχιστους λόγους για να πανηγυρίζει. Τι κάνεις όταν οι χαρακτηρισμοί «flat» και «hollow» μοιράζονται απλόχερα για το φιλμ σου; Ακολουθείς τον κανόνα του Malone από τους Untouchables : They (οι κριτικοί) pull a knife, you pull a gun…

…και με μεγάλη καθυστέρηση ο Martin πήρε το όπλο του. Όχι για να απειλήσει, ούτε για επίδειξη αλλά για να τινάξει το συλλογικό μυαλό μας στον αέρα χωρίς να μας αφήσει το χρόνο για να ζητήσουμε οίκτο. Αν και βασισμένο στο Infernal Affairs, το The Departed είναι vintage Scorsese. Μην πέσετε στην παγίδα των fanboys και πιστέψετε πως ο Martin έχει ανάγκη να αντιγράψει τον Quentin. Το arc του Billy Costigan δεν απέχει καθόλου από την κατάρρευση των χαρακτήρων στα Mean Streets, Taxi Driver και Raging Bull. Απλά ο πολύπειρος σκηνοθέτης έχει μάθει πλέον πως η συσκευασία μετράει, γι’ αυτό και επέλεξε σαν καμουφλάζ για τη συνηθισμένη του plot device την «ταινία δράσης». Ναι, υπάρχει σασπένς, δράμα, κωμωδία (κυρίως από τον Mark Wahlberg) αλλά το The Departed είναι τόσο ταινία δράσης όσο και το Taxi Driver. Aκόμα και τα 237 «fuck» που ακούγονται στο φιλμ μας παραπέμπουν στο αθυρόστομο, αναιδές και macho πρόσωπο όλων των πρωταγωνιστών του Scorsese, που ζουν και κινούνται στην εξίσου βρώμικη πλευρά των Αμερικάνικων μητροπόλεων. Εντελώς ξαφνικά, μια μεγάλη μερίδα από θεατές ανακάλυψαν πως ο Marty Scorsese δεν έχει ακόμα βγει στη σύνταξη αλλά μπορεί να είναι πολύ πιο «cool» από διάφορους action-πώληδες. Όχι μόνο το φιλμ έβγαλε –επιτέλους- κέρδος αλλά ακόμα και οι περισσότεροι φαν του Infernal Affairs δέχθηκαν με θετικά σχόλια το remake του Scorsese, συγκρατώντας την χολή που οι απανταχού purists επιφυλάσσουν σε όποιον βεβηλώσει τα πρωτότυπα.



Όχι ότι τον πείραξε ποτέ ιδιαίτερα, αλλά πλέον ο Scorsese μπορεί να κοιτάζει και πάλι στα μάτια τους κριτικούς, τους επικριτές αλλά και τους χρηματοδότες του. Αυτούς που του έδωσαν το οκέι για άλλο ένα ριψοκίνδυνο (θεματικά) φιλμ, το The Rise of Theodore Roosevelt με πρωταγωνιστή τον Leonardo DiCaprio, ταινία που θα δούμε το 2008. Για την ίδια χρονιά, ο αειθαλής Scorsese μας επιφυλάσσει και το Silence, άλλο ένα από τα χρόνια και μεγαλεπήβολα όνειρά του, με πρωταγωνιστές δύο ιεραπόστολους στην Ιαπωνία του 17ου αιώνα. Με άσβεστη ενέργεια και «μόλις» 65 χρόνια ηλικίας, ο Martin δεν έχει καμία διάθεση να σταματήσει να κάνει αυτό με το οποίο μας συναρπάζει, ούτε λίγο ούτε πολύ, εδώ και 34 χρόνια. Ωστόσο, αν υπάρχει έστω και μια πιθανότητα να επαναπαυθεί στις χρυσές δάφνες του πολυπόθητου αγαλματίδιου φροντίστε, αγαπητοί ψηφοφόροι της Ακαδημίας, να του την στερήσετε: Οscar; Δώστε το αλλού. Για το καλό όλων.



Θοδωρής Σαρλάς (Αφιερωμα)




Ο Martin Scorsese (προφερεται «Scor-say-see». Περιεργο;) γεννηθηκε στις 17 Νοεμβριου του 1942 και μεγαλωσε στο little Italy του Manhattan. Το 1956 γραφτηκε σε ενα ιεροσπουδαστηριο για να γινει παπας, αλλα τελικα μετα απο ενα χρονο παρακολουθησης τα παρατησε και κατεληξε στο New York University film school, οπου τελικα εγινε και εκπαιδευτης (Ηταν καθηγητης του Oliver Stone και του Spike Lee).

Απο την αρχη συγκεντρωσε το ενδιαφερον του κοινου με ταινιες μικρου μηκους, οπως το What`s a Nice Girl Like You Doing in a Place Like This? (1963), It`s Not Just You, Murray! (1964) και The Big Shave (1967). Το 1968 εκανε την πρωτη του προσπαθεια για ταινια μεγαλου μηκους με το Who`s That Knocking at My Door? (πρωταγωνιστουσε ο Harvey Keitel) και στη συνεχεια δουλεψε ως βοηθος σκηνοθετη στο ντοκιμαντερ Woodstock (1970). Το 1972 σκηνοθετησε την ταινια Boxcar Bertha εχοντας κερδισει την προσοχη του παραγωγου Roger Corman. Μετα την επιπληξη του φιλου του John Cassavetes επειδη ξοδεψε «a year of your life making a piece of shit» αποφασισε να γυρισει μια ταινια που τον ενδιεφερε πραγματικα με αποτελεσμα το Mean Streets - Κακοφημοι Δρομοι (1973), που περιεχει ολα τα χαρακτηριστικα του Scorsese. Νεα Υορκη, μοναχικοι ανθρωποι που παλευουν με εσωτερικους τους δαιμονες και φυσικα βια. Στην ταινια αυτη παιζουν και ο Robert De Niro και ο Harvey Keitel. Η επομενη ταινια του Alice Doesn`t Live Here Anymore (1974) ηταν επισης πετυχημενη εμπορικα, ωστοσο το Taxi Driver - Ο Ταξιτζης (1976) ηταν η ταινια σταθμος του. Το περιεργο της υποθεσης ειναι πως η ταινια αυτη εκανε «κλικ» σε εναν πραγματικο διαταραγμενο μοναχικο τυπο, τον John Hinckley, Jr., ο οποιος την χρησιμοποιησε ως εμπνευση και προσπαθησε να δολοφονησει το 1981, τον τοτε προεδρο των ΗΠΑ Ronald Reagan για να προκαλεσει την προσοχη της Jodie Foster (επαιζε και αυτη στο εργο). Μετα τα New York, New York (1977) και The Last Waltz (1978) γυρισε το Raging Bull - Οργισμενο Ειδωλο (1980) το οποιο θεωρηθηκε απο πολλους κριτικους ως η καλυτερη ταινια της δεκαετιας. (δεχομενοι πως οι κριτικοι λενε πολυ συχνα σαχλαμαρες, μπορει και να υπερβαλλουν). Η ταινια στην οποια πρωταγωνιστει και παλι ο Robert De Niro προταθηκε για 8 Οσκαρ και τελικα πηρε 2. Άλλες ταινιες της δεκαετιας αυτης ηταν το The King of Comedy (1983), After Hours - Μετα τα Μεσανυχτα (1985) και το The Color of the Money - Το Χρωμα του Χρηματος (1986) με τους Paul Newman και Tom Cruise. Η ταινια The last Temptation of Christ - Ο τελευταιος Πειρασμος (1988), απο το ομωνυμο βιβλιο του Νικος Καζαντζακης προκαλεσε μεγαλες αντιδρασεις, οπως μαλλον θα ηταν αναμενομενο και ακολουθησαν το GoodFellas - Τα καλα Παιδια (1990) (θυμαμαι ακομη που ειχα παει να το δω με τους γονεις μου σε θερινο σινεμα και κοπηκε το ρευμα), Cape Fear - Το Ακρωτηρι του Φοβου (1991) και The Age of Innocence - Τα Χρονια Της Αθωοτητας (1993). Συνεχισε με το Casino - Καζινο (1995), το Kundun (1997) και το Bringing out the Dead - Σταυροδρομια της Ψυχης επιλεγοντας τον Nicolas Cage αυτη τη φορα για πρωταγωνιστη, ενω αυτες τις μερες προβαλλεται η τελευταια του δουλεια, το Gangs of New York - Συμμοριες της Νεας Υορκης.

Εκτος απο ταινιες εχει σκηνοθετησει και το video clip του Michael Jackson "Bad", δυο διαφημιστικα του Giorgio Armani και ενα επεισοδιο του Steven Spielberg "Amazing Stories" με ονομα "Mirror Mirror". Εχει εμφανιστει στο Taxi Driver, στο ρολο ενος επιβατη, απλα και μονο επειδη ο ηθοποιος που θα γυρνουσε τη σκηνη ηταν αρρωστος εκεινη τη μερα. Εχει παιξει επισης και στο Dreams του Akira Kurosawa και στο Quiz Show. Η μητερα του επαιξε τη μητερα του Joe Pesci στο GoodFellas. Επισης του ειχε προταθει να γυρισει το Schindler`s List - Η Λιστα του Σιντλερ (1993), ωστοσο αρνηθηκε με το σκεπτικο πως δε θα μπορουσε να γυρισει την ταινια τοσο καλα οσο ενας Εβραιος σκηνοθετης.

Θωμας Τσατσαρελης


 
Μάρτιν Σκορτσέσε - jeandoumpier - Τρί 20 Δεκ 2011 - 11:23
Ο σκηνοθέτης αυτός κατάφερε και καταφέρνει, χωρίς να προσπαθεί να εκμαιεύσει το συναισθηματισμό του θεατή (αντίθετα, πολλές φορές φανερώνοντας ``ωμά`` το πρόσωπο του οργανωμένου εγκλήματος), να φτιάχνει ``αγαπημένες`` ταινίες.
 Μετά από τον Ταξιτζή, το Οργισμένο Είδωλο, Τα Καλά Παιδιά, το Καζίνο, ακόμη και τον Πληροφοριοδότη, σίγουρα ο συγκεκριμένος άνθρωπος κατατάσσεται στο πάνθεον των σκηνοθετών παγκοσμίως.
  Άν ο κύριος ρόλος του σκηνοθέτη είναι να αναδεικνύει τις ερμηνείες μέσω των χαρακτήρων του, τότε ο Σκορτσέσε είναι πιστεύω, μακράν ό,τι καλύτερο της γενιάς του.
Το επεξεργάστηκε ο/η jeandoumpier συνολικά 2 φορές
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.